ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฉยชา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 731

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2562 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฉยชา
แบบอักษร

บทที่ 5

 

เธอคงน่าขยะแขยงจริงๆ อย่างที่เขาพูด ใจดวงน้อยปวดหนึบเป็นช่วงๆ ก่อนที่เธอจะหลับตาลงที่โซฟาจนเช้าอีกวัน 

 

แสงอาทิตย์ยามเช้า เริ่มเปล่งแสงลอดเข้ามาในตัวบ้านผ่านช่องหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดม่าน ปุณยนุชสะดุ้งตื่นบนโซฟา เธอคงตื่นสายเป็นแน่แท้

 

"แย่แล้ว!...ยังไม่ได้เตรียมอาหารเลย เธอลุกลี้ลุกลนวิ่งเข้าครัว

 

แต่เมื่อเปิดตู้เย็นและตู้ชั้นลอยก็ไม่มีวัตถุดิบอะไรให้เธอทำเลย ปุณยนุชจึงเดินออกจากบ้านน้อยเพื่อออกไปเก็บผักสวนครัวที่อยู่ในฟาร์ม ครั้นเดินมาหาม้าตัวโปรดก็ไม่มีเสียแล้ว

 

เธอมองซ้ายขวา และหมุนตัวเบาๆก็พบว่า ม้าของวีรภพก็ไม่อยู่ เขาจากไปแล้ว เขาทิ้งเธอไว้ท้ายไร่คนเดียว แม้จะรู้สึกตกใจชั่วครู่ปุณยนุชก็ไม่ได้หวาดหวั่น เธอใช้สองเท้าก้าวเดินผ่านฟาร์มที่เธอคุ้นเคย ลัดเลาะไปตามป่าหญ้าไร่ดอกไม้และองุ่น ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่ระยะทางเกือบ 3 กิโลก็ทำเธอหอบแฮกได้เหมือนกัน เมื่อเดินมาถึงบ้านพักเธอก็เห็นวีรภพกำลังทานอาหารอย่างสบายใจ เขาแกล้งเธอจริงๆด้วย

 

"อ้าวหนูปุณ...มาทานข้าวด้วยกันสิจ๊ะ ที่บ้านพักกลางป่าคงไม่มีอาหารเลยใช่ไหม เห็นเจ้าวีบ่นหิวย่าจึงนึกขึ้นได้"วรรณาคิดว่าทั้งคู่คงลงเอยกันแล้ว ถึงไม่มีทีท่ายั่วยวนชวนโมโหจากเจ้าหลานชาย

 

"หลานสาวย่าตื่นสายแบบนี้จะไปทำอะไรกิน ผมว่าคงอยู่ได้แต่กับคุณย่านั่นแหละ"วีแทรกขึ้นกวนประสาทอีกครั้ง เทพบุตรสุดหล่อยังคงเฉยชาและยียวนไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม

 

"ปกติน้องตื่นเช้านะ เมื่อคืนส่งตัวน้องคงเพลียละสิ"วรรณาหัวเราะชอบใจพลางตบบ่าหลานชายทีเล่นทีจริง โดยหารู้ไม่ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ลงมาม้องแม้แต่หน้าของเจ้าสาว

 

"ฮึ...ฮึ..คุณนายอย่าพึ่งคิดไปไกลเลยครับ ทุกอย่างอาจไม่เป็นอย่างที่หวัง"พูดจบวีกระกระดกน้ำหมดแก้วแล้วรีบจ่ำเท้าลงบ้านไป เขาไม่ได้บอกว่าจะไปไหน และปุณก็ไม่กล้าจะเอ่ยถาม เพราะขนาดเดินสวนจนจะชนกันเขายังไม่แลเธอเลย

 

ระกระบะโฟวิลแล่นออกจากไร่ไปอย่างรวดเร็ว ปุณถอนหายใจก่อนจะไปทานข้าวและทำงานดังเช่นเคย เธอพยายามไม่นึกถึงใบหน้าคมขลึมแต่ก็อดไม่ได้ เขาอยู่ในใจเธอมาตลอด

 

"เฮ หญ้ามาแล้ว เจ้าปุย"ปุณขนหญ้าสดมาให้วัวนมสาวที่รออาหารตามเวลา เธองุ่นอยู่กับงานจนไม่มีเวลาสนใจสิ่งรอบตัว

 

"ปุณๆๆ...วันนี้ที่หมู่บ้านถัดไปมีงาน แกจะไปไหม"ปั่นวิ่งหน้าตั้งมาแจ้งข่าวเพื่อนรัก

 

"ฉันไปได้หรอ...?"ปุณถามขึ้นเพราะเธอพึ่งแต่งงานเลยไม่แน่ใจว่าจะเหมาะสมไหม

 

"เดี๋ยวฉันไปเรียนคุณย่า แกก็ไปแต่งตัวสวยๆเหมือนคนกรุงเลย"ปั่นเสนอตามที่เห็นสาวๆมาเที่ยวมีแต่คนสวยๆ

 

"ฉันไม่อยากไปเลย แกไปเถอะ"ปุณปฏิเสธ

 

"งั้นฉันจะไปชวนคุณวีไปด้วย ดีไหม...ฉันอยากเปิดหูเปิดตา อยากออกตามหาเนื้อคู่เต็มที"ปั่นวาดฝันและยิ้มหวานตามภาพที่เธอนึกเอง

 

"แล้วแต่แกเลยนะปั่น ฉันเบื่อไม่อยากไปไหนจริง"ปุณปฏิเสธและเดินกลับไปทำงานจนตะวันจะตกดิน เธอคิดไม่ออกว่าจะไปนอนที่ไหนดี คุณย่าก็ไม่ทราบเรื่อง...ส่วนสามีของเธอ ชชชชชก็ไม่ได้บอกอะไรไว้เลย

 

เมื่อวีรภพมาถึงเขาก็เดินควงสาวงามมาด้วย พร้อมเพื่อนชายที่หน้าเหมือนคนกรุงแม้จะไม่หล่อเท่าวีรภพแต่ก็ดูดีไม่น้อย ปุณคิดว่าคงไม่มีประโยชน์จะเข้าไปถามอะไรให้เขาลำคาณ เธอเลือกจะเดินกลับห้องนอนที่เธอเคยอยู่จนคุ้นชิน ไม่มีความจำเป็นที่เธอต้องไปเสี่ยงนอนรอเขาที่ท้ายไร่...เพราะถึงยังไงเขาก็คงทิ้งเธอให้รอเก้ออยู่ดี

 

แต่ยังไม่ทันปิดประตูก็ได้ยินเสียงปั่นรบเร้าวีรภพ ปุณแง้มประตูดูอยู่ห่างๆ...ปั่นกล้าเกาะแขนอ้อนวอนวีรภพตัวเธอเองไม่เคยกล้าที่จะแตะตัวเขา แต่กับปั่นเขากลับไม่ตาขวางเหมือนมองเธอ ก่อนจะปิดประตูลงและเดินไปอาบน้ำเพื่อพักจิตใจ

 

"ทำไมต้องรักเขาด้วย...ทำไม"เธอพูดคนเดียวด้วยความเสียใจ คนไม่อยู่ในสายตามันเจ็บปวดสิ้นดี ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตู

 

"ก๊อกๆๆ...ยัยปุณ"ปั่นเสียงใสมาแต่ไกล

 

ปุณเปิดประตูแง้มเพื่อรับฟังสิ่งที่ปั่นจะพูด"มีอะไรอีกละ"

 

"คุณวีเขาไม่ไป แต่คุณทัณกับเพื่อนสาวเขาจะไปด้วย หน้าตาดีๆแค่มองใจจะละลาย"ปั่นฝันหวานบิดตัวไปมาเธออยากจัดการรวบรัดชายที่หลงเข้ามาในไร่เสียจริง

 

"เป็นเอามากนะแกเนี้ยะ จำได้แต่ชื่อผู้ชาย แล้วคุณผู้หญิงท่านนั้นไม่คิดจะถามชื่อเขาเลยเหรอ" ปุณแซวเพื่อนเพราะปั่นก็เป็นแบบนี้แต่ไหนแต่ไร

 

"ตกลงแกจะไปไหม?"

 

"ฉันเหนื่อย อยากจะพักจริงๆแกไปเถอะ"ปุณเหนื่อยใจมากกว่ากายเสียอีก เธอไม่รู้จะเอายังไงต่อไป จะเรียนคุณย่าเธอก็กลัวท่านจะเสียใจเพราะแค่2วันมันคงเร็วเกินไปจริงๆ

 

วีรภพกำลังจะขี่ม้าไปท้ายไร่ อยู่ๆเสียงย่าก็แทรกขึ้นทันที

 

"น้องไปไหน...?"เธอแปลกใจไม่เห็นปุณยนุชทั้งวัน

 

"ผมจะไปรู้หรอ..หลานสะใภ้คนโปรดคุณย่าหายไป ย่ารักเธอยิ่งกว่าใครย่ายังไม่รู้ แล้วผมที่เกลียดเธอยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือจะรู้ไหมครับ"

 

"เจ้าวี...!!"วรรณาเซถลาจะล้มทั้งยืนกับคำพูดที่ออกมาจากปากหลานชาย ก่อนจะรวบรวมสติและออกคำสั่งในทันที

 

"ไปตามหาน้องเดี๋ยวนี้ นี่ก็มืดค่ำแล้ว...และไม่ต้องไปนอนแล้วนะที่บ้านกลางป่า มันไกลหูไกลตา..อยู่ใกล้ๆนี่แหละย่าจะได้ช่วยสอดส่อง"เธอหยิบยาหอมมาสูดเข้าปอดลึกๆ เพราะนึกไม่ออกว่าเรื่องนี้จะจบยังไง

 

"ทำไมผมต้องไป"

 

"ย่าบอกให้ไป...ถ้าไม่ไปก็ออกไปจากไร่เดี๋ยวนี้เลย..สมบัติทุกอย่างย่าจะยกให้หนูปุณ"เธออยากทำอย่างที่พูดจริงๆ เพราะดูแล้วหลานเธอไม่ได้รักไร่นี้เลย หากยกให้หมดไม่รู้คนงานจะอดอยากตามไปด้วยไหม

 

"เอะอะไล่ๆ...ผมเป็นหลานหรือยัยนั่นกันแน่..ฮึยยยย!!"วีฟึดฟัดแต่ก็เดินตามหาปุณยนุชตามคำสั่ง เขาไม่ได้กลัวเรื่องสมบัติ..แต่กลัวย่าจะเป็นลมล้มพับไปก่อน

 

 

ความคิดเห็น