ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พบกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : พบกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 692

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบกันอีกครั้ง
แบบอักษร

บทที่ 3

 

"คุณวีกลับมาแล้ว"ปั่นพูด พลางหอบแฮกเพราะวิ่งตามหาปุณยนุชอยู่นาน ซึ่งไร่ที่กว้างขวางทำให้การตามหาเป็นไปได้ยาก

 

"ว่าไงนะ" ปุณรีบวิ่งหน้าตาตื่นกลับบ้านใหญ่ คนที่เธอเฝ้ารอเขากลับมาแล้ว เธอยิ้มไม่หุบตลอดทาง ทุกคนที่พบเจอต่างแปลกใจว่าวันนี้เป็นวันอะไร

 

เท้าเรียวเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้าน แววตามีประกายและระยับ หากผู้ใดได้เห็นแววตานี้ คงตกหลุมรักได้อย่างง่ายดาย เมื่อเดินขึ้นบ้านเธอก็กวาดสายตามองหาวีรภพ แต่ก็ต้องสะดุดกับสาวงามที่เดินยิ้มมาทางเธอ

 

"ขอโทษนะคะ ห้องน้ำไปทางไหน"อินตรากล่าวถามด้วยความแปลกที่และไม่รู้ทาง

 

"เอ่อ ตรงไปเลี้ยวซ้ายก็ถึงแล้วค่ะ"ปุณอ้ำอึ่งเพราะสาวร่างเล็กช่างอ่อนหวาน ขาวผุดผ่องอย่างคนกรุง ที่ชอบแวะเวียนมาเที่ยวในฟาร์ม

 

เธอหันสายตามองหาคู่หมั้น ซึ่งภาพตรงหน้าก็ทำให้ใจเธอเต้นระส่ำดังกลองรัว เขาหล่อมากจริงๆ

 

วีรภพในวัย 31ปี สูงราว186ซม. ดวงตาสีดำคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวดังเช่นคนเหนือส่วนใหญ่ ผมหยักโศกนิดๆ รูปร่างอกผายไหล่ผึ่งขนาดมองเผินๆยังต้องตะลึงงันให้กับความหล่อราวเทพบุตรของชายตรงหน้า

 

"คุณเป็นใคร?"วีรภพหันไปสบตา ก่อนจะต้องประเมินว่าเธอคนนี้เป็นใคร แม้อยู่ในชุดทำงานเธอก็ยังดูดีไม่น้อย หุ่นทรงเรียวงามสมส่วนของเธอช่างสะดุดตา ปุณเกล้าผมสูงทิ้งปลายผมตรงลงมาทำให้วีรภพละสายตาไม่ได้ชั่วขณะ

 

"พี่...พี่วีจำปุณไม่ได้เหรอคะ"ปุณอยากโผกอดชายตรงหน้าเสียจริง ติดที่ความห่างเหินทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้คู่หมั้น

 

"ปุณ..!!"หลังสิ้นเสียงเล็ก วีถอยหลังเบาๆ2ก้าว ความรู้สึกเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่ถึงจะสวยอย่างไรเขาก็ไม่มีแก่ใจพิศวาสสาวตรงหน้าเป็นแน่แท้

 

ปุณเห็นวีรภพถอยห่าง เธอจึงระลึกได้ว่าเขารังเกรียจเธอมากเพียงใด ความรู้สึกดีตอนนี้ชักหดหายลงไปทุกทีๆ เธอหันไปมองสบตาวีรภพก่อนจะต้องหลบให้แววตาดุที่ส่งมาให้เธอไม่ขาดสาย ไม่นานเสียงใสก็ทักขึ้น

 

"พี่วี...มีอะไรเหรอคะ"อินตราเอ่ยถามแฟนหนุ่มเบาๆ

 

"เปล่าจ๊ะ...เดี๋ยวพี่พาไปกราบคุณย่านะ"วีลูบหัวอินตราเบาๆก่อนจะใช้มือโอบบ่าเล็ก และเดินหายไปต่อหน้าต่อตาปุณยนุช 

 

ปุณวิ่งไปใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอทรุดนั่งและน้ำตาเจ้ากรรมก็รินไหลลงมาไม่หยุด ปุณยนุชเชื่อมั่นและซื่อตรงต่อเจ้าของแหวนนิ้วนางข้างซ้าย....ที่เธอสวมไว้ไม่เคยถอดให้ห่างกาย แต่วันนี้หัวใจกลับเจ็บวูบด้วยคิดไปถึงใบหน้าและความเฉยชาของชายที่เธอตกหลุมรักเพราะแหวนเพียงวงเดียว แม้จะพยายามอดกลั้นมันก็ไหลลงมาไม่หยุด โดยเธอเองก็ไม่เข้าใจทำไมต้องร้องไห้

 

....................................

 

"สวัสดีครับคุณนาย"วีรภพยกมือไหว้ผู้เป็นย่า แต่อินตรายังคงมึนงงกับคำทักทายที่ฟังดูผิดแปลก

 

"มาให้ย่ากอดซิ"วรรณาอ้าแขนกว้างเพื่อกอดหลานรักให้เต็มอก เธอดีใจมากที่วีรภพกลับมาไร่ แต่ก็ต้องชะงักอารมณ์รักเมื่อเห็นสาวสวยที่นั่งข้างๆหลานชายจ้องมองเธอไม่วางตา

 

"นี่อินตรา น้องอินแฟนผมครับ!"วีพูดตามความจริง

 

"สวัสดีค่ะคุณย่า"อินตรายกมือไหว้ผู้สูงวัยที่ทำหน้าสงสัยในตัวเธอ ซึ่งแฟนหนุ่มก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง เขากล้าแนะนำเธอต่อผู้เป็นย่า

 

"เดี๋ยวนะ วีจะมีแฟนได้ไง วีมีคู่หมั้นแล้วนะ...วีเอาหนูปุณไปไว้ไหน?"วรรณารู้ทันจึงรีบประกาศให้อีกฝ่ายร้อนเป็นไฟบ้าง

 

"นี่มันอะไรกันพี่วี?"อินตราหันควับไปทางแฟนหนุ่ม เขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเลยซักครั้ง จะให้เธอทำยังไงในเมื่อเธอเองก็รักวีรภพไปแล้วเช่นกัน

 

"อ้าวหลานไม่ได้บอกเพื่อนสาวหรอกรึ"วรรณาแกล้งตกใจ เพราะอยากเอาคืนหลานตัวแสบเช่นกัน

 

"คุณย่า"วีขึ้นเสียงก่อนจะคว้ามือเล็กออกจากห้องไป เสียงเท้ากระแทกพื้นหนักอึ่งเหมือนตอนยังเล็กไม่มีผิด

 

ทิ้งไว้เพียงหญิงชราที่ไม่รู้ว่าจะไปมองหน้าเพื่อนรักยังไง เธอไม่อยากผิดสัญญา แต่ใช้วิธีบังคับตอนนี้คงไม่ได้ผล เพราะวีรภพโตพอที่จะดูแลตัวเอง เธอไม่มีอะไรมาต่อรองอีกแล้ว

 

"ฟังพี่ก่อนอิน!"

 

"อินจะกลับกรุงเทพ ถ้าพี่ยังไม่เคลียตัวเองก็ห้ามติดต่ออินอีก อินไม่ได้โง่พอที่จะฟังไม่ออกว่าคุณย่าหมายความว่าไง"

 

"พี่กำลังจะเคลียทุกอย่างเพื่ออินนะ"

 

"พี่คิดว่าอินไม่รู้หรอ พี่นอกใจอินแอบกินเล็กกินน้อยไม่เลือก อินไม่เคยโกรธเพราะเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ตอนนี้อินเหมือนเป็นน้อยอินยอมไม่ได้หรอกค่ะ"อินพูดความอัดอั้นออกมา น้ำตารินไหลด้วยความเจ็บช้ำไม่หยุด แม้จะรู้ว่าเขาโกหกเธอก็ยอมมาตลอด แต่วันนี้มันแรงเกินไป

 

"พี่จะรีบเคลียแล้วไปหาอิน...รอพี่นะ"วีพูดตามสิ่งที่คิดไว้แน่วแน่ มันต้องเป็นไปตามที่เขาวิเคราะห์ไม่ผิดไปหรอก

 

"อินไม่รับปาก...อินจะไม่ปิดโอกาสตัวเองเพื่อผู้ชายคนเดียว"เธอปาดน้ำตาและเดินออกไปอย่างไม่หันหลังกลับอีกเลย

 

วีทรุดลงนั่งก่อนร่างเล็กจะลับตาไปอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อเศร้าใจเขาก็นึกถึงเจ้าบ้าบิ่นและวิ่งไปหาในทันที แต่เมื่อมองไปรอบๆ ณ ที่แห่งนี้กลับผิดแปลกไม่เหมือนเดินเลยซักนิด เขาจำไม่ได้เลยว่าที่ไหนเป็นที่ไหน เพราะมันถูกสลับสับเปลี่ยนไปหมด

 

.......................

 

ด้านปุณยนุช เธอร้องไห้จนตาแดงก่ำ แต่จะให้ทำไงได้ เขาไม่รักและไม่สนใจเธอเลย จะให้ไปกดคอฝืนใจก็คงไม่มีประโยชน์ เธอถอนหายใจก่อนจะเดินไปหาเจ้าบ้าบิ่น หญิงสาวลูบหัวและเข้าไปโอบกอดม้าที่เธอรัก หลังจากวีรภพหายไป 14ปี เธอก็เป็นเจ้าของคนเดียวของมัน

 

"เอามือเธอออกไปจากม้าฉัน!!"แววตาดุถูกส่งไปยังปุณยนุชที่ยืนมองอย่างมึนงง

 

"พี่วี..."เธอสะดุ้งตามเสียงที่ตะคอกเข้าหูอย่างแรง

 

"อยากได้ฉันมากนักรึไง แม้แต่ม้าก็ไม่เว้น"วีก้าวเท้ายาวมากระชากมือน้อยออกจากม้า พร้อมใช้มือสองข้างจับหน้าร่างเล็กมากดจูบอยากดุดัน ปุณใช้มือผลักอกแกร่งและปล่อยมือเล็กไปกระแทกหน้าคนตัวสูงเต็มแรง

 

"เพี้ยะ!!!"

 

วีหันซ้ายไปตามแรงมือเล็ก "ตบหรอ!!"เขากัดฟันกรอดและกดจูบไปที่ปากชมพูอีกครั้ง ....ไม่นานปุณก็ร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาไม่เคยสนใจเธอเลยจริงๆ แม้แต่จูบยังต้องแลกกับความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

 

 

ความคิดเห็น