ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ย้อนความหลัง ในวันหมั้น

ชื่อตอน : ย้อนความหลัง ในวันหมั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ย้อนความหลัง ในวันหมั้น
แบบอักษร

บทที่ 1

 

ณ ไร่ชาทักษ์ดิยากร จ.เชียงรายบรรยากาศในบ้านเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม นางวรรณาผู้เป็นย่าดีอกดีใจที่จะได้หลานสะใภ้ที่เธอเอ็นดูและยังเป็นหลานสาวของเพื่อนรักที่เธอเชื่อมั่นว่าสอางค์เพื่อนคนเดียวในวัยชรา อบรมสั่งสอนและเลี้ยงดูหลานสาวคนเดียวมาอย่างดี

 

"ปุณแค่10ขวบเองนะคะคุณยาย"เด็กสาวในชุดเดรสสีชมพู เดินตามคุณยายพลางซักถามวกไปวนมาด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องให้เธอหมั้นกับหลานชายคนเดียวของคุณนายวรรณา

 

"เชื่อยายเถอะนะ ลองพูดคุยกับพี่เขาดู เมื่อไม่มียายแล้ว ปุณจะได้มีหลักและที่พึ่งพิง"นางสอางค์กล่าวกับหลานสั้นๆแต่หัวใจแสนจะหดหู่ เธอมีไร่กาแฟเล็กๆราว20ไร่ ซึ่งอยู่ติดกับไร่ของวรรณาเพื่อนรัก วันที่เธอพูดคุยและปรึกษาเรื่องอาการป่วยกับเพื่อน นางวรรณาเสนอทางออกที่ดีที่สุดให้กับปุณยนุช

 

ปุณมองหน้ายายด้วยความเข้าใจในแววตาห่วงใย ที่ถ่ายทอดออกมาให้เธอได้เห็นถึงความเศร้าโศก แต่จะทำไงได้เธอคงต้องยอมทำตามความหวังดีของผู้เป็นยาย เพราะทั้งชีวิตเธอก็มีเพียงยายเป็นที่พึ่ง....พ่อของเธอแต่งงานใหม่และไม่เคยกลับมาหาเธออีกเลย ....ส่วนแม่ของเธอจากไปด้วยโรครุมเร้าตั้งแต่ยังจำความไม่ได้

 

สอางค์สวมกอดหลานสาวด้วยความรักดังแก้วตาดวงใจน้ำตารินไหลเบาๆ.... เธอได้แต่หวังว่าวันที่เธอจากไปหลานจะยืนหยัดอยู่ได้และมีความสุขกับอนาคตที่เธอคงไม่ได้เห็น เพราะตอนนี้มันดูเลือนลางแล้วหรับเธอ

 

ด้านไร่ชาทักษ์ดิยากร นางวรรณาผู้สืบทอดไร่ชาและฟาร์มวัวนมนับพันไร่ เธอต้องคอยดูแลทั้งคนในบ้านและคนงานนับร้อย จึงเป็นงานหนักที่เธอต้องแบกรับ...หลังลูกชายคนเดียวจากไปด้วยอุบัติเหตุทิ้งไว้เพียงหลานชายจอมดื้อและเอาแต่ใจไว้ให้เธอดูแล ส่วนลูกสะใภ้ก็ไม่เคยติดต่อมาหาลูกชายเลยซักครั้ง ทำให้วีรภพโตมาอย่างเกลียดชังผู้หญิง ทั้งที่ผู้เป็นย่ากล่าวสอนตลอดก็ไม่เคยเข้าหู

 

"ผมไม่หมั้นนะครับคุณนาย"เด็กหนุ่มในวัย 16กล่าวปฏิเสธเสียงกล้า...วีมักจะเรียกผู้เป็นย่าว่าคุณนายเสมอ เพราะคนที่ออกคำสั่งในบ้านมีเพียงนางวรรณาผู้เดียว

 

"แกก็รู้ว่าขัดฉันแล้วจะเป็นยังไง"วรรณายื่นคำขาด เพราะหลานเกลียดผู้หญิงจึงมักด่าทอและเหยียบย่ำคนงานสาวในวัยเดียวกันด้วยคำพูดที่ไม่น่าฟัง ทำให้ผู้เป็นย่าคิดไปว่าหลานคงไม่ยอมแต่งงานแน่ๆ เธออยากช่วยเพื่อนและอยากเห็นหลานชายเลิกอคติ และเธอคิดว่าปุณยนุชคงจะเปลี่ยนความคิดวีรภพได้

 

"ผมจะไปจากที่นี่ คุณนายคอยดู"วีเดินฟึดฟัดและเหวี่ยงแขนปัดไปมา

 

"ไปเลย ไปให้พ้น แล้วอย่าเอาอะไรออกไปจากไร่นะ ไปแต่ตัว...ไปสิ"วรรณาประกาศเสียงดังฟังชัดพร้อมทำทีไม่ใยดีหลานรัก

 

ในที่สุดเรื่องราวก็จบด้วยการหมั้นอย่างไม่เต็มใจ วีรภพทำหน้าเกลียดชังคู่หมั้น ที่ยื่นมือให้เขาสวมแหวนแทนที่จะคัดค้านการหมั้นบ้าบอนี้ เขามองเธอด้วยอยากจับโยนออกไปนอกไร่เสียจริง แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิด

 

งานหมั้นจัดขึ้นเรียบง่าย มีเพียงญาติผู้ใหญ่มาร่วมเป็นพยาน แม้จะหมั้นด้วยความไม่เต็มใจแต่ปุณยนุชกลับปักใจรักวีรภพอย่างจริงจัง เธอยึดหมั้นแบบนั้นเสมอมาจน 1ปีผ่านไป

 

"คุณยาย..คุณยายตื่นสิคะ"ปุณทำหน้าตื่น ด้วยความที่ยายไม่เคยเล่าอะไรให้ฟัง แต่วันนี้ใจเธอเต้นรัวด้วยความกลัวเพราะตัวของยายแข็งทื่อและเย็นเยือก แม้เธอจะพอรู้แต่เธอทำใจไม่ได้ พลางกอดร่างไร้วิญญาณของยายไว้แน่น 

 

ตาดวงน้อยมีแต่ความหม่น หัวใจดับสลายไปทุกขณะ มองไปทางใดไม่มีแสงสว่างสำหรับเธอ ปุณวิ่งลึกลักหน้าตาตื่นไปหาคุณนายวรรณา คนเดียวที่เธอคิดได้ในตอนนี้

 

"คุณนายอยู่ไหมคะ"ปุณน้ำตาเต็มหน้า เธอใช้มือน้อยปาดมันทิ้งแล้วขอพบคุณนายของบ้าน

 

"มาทำไม...ฉันไม่ให้พบ"วีกางแขนขวางทางไม่อยากให้ปุณเข้าพบผู้เป็นย่า

 

"ปุณเดือดร้อนจริงๆ ขอปุณเข้าพบหน่อยนะคะ"เธอแววตาเศร้าและยกมือไหว้วีรภพเชิงขอร้องและอ้อนวอนให้เขาเมตตา

 

"ถอนหมั้นสิ!!..ถ้าทำแบบนั้นฉันถึงจะยอม"วีกล่าวห่วนก่อนจะเข้าไปดึงมือปุณยนุชแล้วรีบถอดแหวนออกจากนิ้วเธอ แต่ถอดอย่างไรก็ถอดไม่ออก

 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะเจ้าวี!"เสียงคุณนายใหญ่ดังขึ้นจากบ้านไม้สัก เธอเห็นแล้วก็อดเป็นห่วงหลานสาวเพื่อนไม่ได้ นี่เธอคิดผิดหรือคิดถูก

 

"คุณนายคะ  คุณยาย....ฮื้อๆๆ"พูดเท่านั้น น้ำตาของปุณยนุชก็หลั่งรินลงมาไม่หยุด แม้เธอจะละอายชายที่จ้องเขม่งแต่ก็มีเพียงคุณนายที่จะช่วยเธอได้ในตอนนี้

 

วรรณาทราบดีเธอไม่รอช้าและรีบมุ่งหน้าไปหาเพื่อนรัก เมื่อมาถึงมันก็สายไปเสียแล้ว นางสอางค์จากไปอย่างสงบ ห่วงเดียวที่เธอตัดไม่ได้ก็คือหลานสาว เธอฝากฝังสั่งเสียและอ้อนวอนให้วรรณาดูแลปุณยนุชต่อจากเธอ ซึ่งวรรณาก็รับปากและจะทำตามสัญญา

 

วรรณาจัดงานศพให้เพื่อนรักอย่างเศร้าโศก อีกไม่นานก็คงเป็นเธอที่ต้องจากไปไม่มีวันกลับ ก่อนส่งเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้ายวรรณาหันไปจับมือปุณยนุชไว้แน่น เสียงร้องไห้ระงมของปุณยนุชทำให้เธอปวดหนึบไปตามๆกัน

 

หลังเสร็จสิ้นงานศพของยาย ปุณเดินเข้าไปในบ้านด้วยความโดดเดี่ยว เธอต้องอยู่ในบ้านหลังนี้คนเดียวในวัย11ปี มันช่างเคว้งคว้างไร้ที่พึ่งเหลือเกิน จะไปตามหาพ่อก็ไม่มีที่อยู่หรือเบอร์ติดต่อ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่และหลับตาลงอย่างหมดหวัง ก่อนจะปิดประตูบ้านนอน...อยู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงประตูดังขึ้น 

 

"ก๊อกๆ"

 

"ใครคะ"ปุณเดินเท้าเบาไปเปิดประตูบ้าน

 

"ย่าเอง!"วรรณายิ้มให้สาวน้อยในตาโศก

 

"คุณนาย มา...."

 

"เรียกย่าเถอะนะ ต่อไปนี้ย่าจะดูแลหนูต่อจากสอางค์เอง"วรรณาลูบหัวปุณยนุชเบาๆก่อนจะเล่ารายละเอียดให้เธอฟัง ปุณร้องไห้โฮโผเข้ากอดวรรณาด้วยความอุ่นใจ เธอนึกว่าคืนนี้ต้องนอนหลับคนเดียวอย่างเหน็บหนาวและหวาดหวั่นเสียแล้ว

 

 

ความคิดเห็น