Film8526

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน 8 ทำอะไรลงไป

ชื่อตอน : ตอน 8 ทำอะไรลงไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2562 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 8 ทำอะไรลงไป
แบบอักษร

"มึงกูว่า....กูชอบผู้ชายวะ" คำๆนี้ได้เอ่ยออกมาจากปากผมแบบไม่น่าเชื่อว่า จะพูดเรื่องแบบนี้ไปได้โดยหน้าตาเฉยเมยแบบนี้สีหน้ามันต่างกับคู่สนทนาที่นั่งทานข้าวตรงข้ามกับผมที่นั่งอ้าปากอึ้ง ทันทีที่ได้ยินผมบอก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าการบอกเพื่อนแบบนี้มันน่าตกใจมากใช่ไหม แต่เมื่อไอกัสได้สติกลับมาหลังจากที่อึ้งไปพักหนึ่ง มันก็ได้หัวเราะออกมา หัวเราะแบบถ้ากรามค้างได้คงค้างไปนานแล้ว มันเอ่ยคำออกมาพูดกับผมแบบแอบติดขำเล็กน้อย

"ฮ่าๆ ไอพีทเมื่อกี้มึงว่าไรนะ"กัสพยายามกั้นขำอยู่ หน้าตอนนี้กวนตีนมาก

"มึงไม่ได้ยินรึไงวะ วันๆได้ยินแต่เสียงพี่คิงสินะถึงได้ไม่ได้ยินชาวบ้านเขาพูดน่ะ"ผมพูดตอบมันปนด่าไปด้วย

"ไอเชี่ย ที่กูถามซ้ำเพราะกูไม่เชื่อ แล้วอีกเรื่องสิ่งที่มึงด่ามาเมื่อกี้พี่มันจะเกี่ยวเหี้ยไรกับกูวะ"กัสของขึ้นแล้ว ลุกจะเป็นไฟแล้ว

"หึ เกี่ยวดิวะ ข้อหาไม่ยอมฟังเรื่องที่กูพูดชัดๆ" ผมขำสะใจไปเล็กน้อย

ไอกัสที่โดนผมแหย่เรื่องพี่คิง ไม่รู้มันเป็นอะไรรึเปล่าพูดทีไรขู่จะกัดเป็นชิวาว่าตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว หรือว่ามันมีอะไรผิดบังกันแน่วะ ผมที่กำลังสงสัยกะว่าจะไลน์ไปถามพี่ฟง แต่ต้องหยุดชะงักทันทีเพราะลืมไปว่าพี่มันโกรธผมอยู่ งานนี้ไม่น่าโกรธก็เกลียดเนี่ยแหละ มีสองอย่างให้เลือก

เมื่อกินข้าวเสร็จผม กับ ไอกัส จึงมุ่งหน้าไปที่ตึกวิศวะเพื่อจะไปเข้าเรียนของวันนี้ ผ่านไปสองชั่วโมง ไวเหมือนโกหกครับ ผมเดินออกมาจากตึกวิศวะกำลังคิดๆอะไรเรื่อยเปื่อย ง่ายๆคือเดินเหม่อ ไปชนกับใครไม่รู้ จนผมสะดุ้งแต่ไม่ทันเห็นหน้าหรอกเพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายที่ชนนั้นกำลังรีบร้อนไปไหนสักแห่ง ผมเหลือบไปเห็นของที่ตกอยู่บนพื้น คงจะเป็นของคนเมื่อกี้ มันเป็นโทรศัพท์ไอโฟนรุ่นล่าสุด ///ที่บ้านรวยชัวร์ๆ

ผมกำลังจะเอาโทรศัพท์ไปมอบให้อาจารย์เพื่อจะได้หาเจ้าของถูก แต่จู่ๆก็มีบางอย่างแจ้งขึ้นมาบนจอ บอกไว้ก่อนนะครับผมไม่ได้ถือวิสาสะดู แค่เหลือบไปเห็นตอนกำลังถือพอดี สิ่งที่ผมเห็นมันทำให้อึ้งพอสมควร

เวลา 16:30น. ในที่มุมอับหลังตึกวิศวะที่มีคนผ่านน้อย หรือแทบไม่ผ่านและเงียบ ผมเห็นพี่ฟงกำลังเดินไปยังสถานที่นั้น หึ...ไม่คิดว่าโทรศัพท์ที่เก็บได้จะทำให้ผมอยากเอามันไปโยนทิ้ง หรือทำลายทันที  ผมแอบมองพี่ฟงอยู่หลังกำแพงเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยนอกจากตัวพี่มัน ผมเห็นพี่พยายามกดโทรศัพท์โทรหาใครสักคนแต่ผมก็รู้อยู่ดีล่ะว่าคนที่โทรหาน่ะ เป็นคนที่ทำโทรศัพท์อันนี้ตกไว้ มีสายเรียกเข้าประมาณเจ็ดถึงแปดครั้ง ผมก็ทำทีไม่รับสาย หรือตัดสายไปบ้าง จนรอบสุดท้าย

"ไอบ้านั้น ยังไม่ยอมรับสายกูอีกจะให้โทรหาจนแบตหมดรึไงวะ"พี่ฟงยืนบ่นเล็กน้อยเนื่องจากถูกปั่นหัวจากการที่ผมขยันตัดสายพี่มัน

"รับสิวะ"พี่มันยังไม่เลิกโทรอีก ผมคงไม่มีทางเลือกล่ะ

"ฮัลโหล..."ผมแอบรับสายตีเนียน

"โหล มึงอยู่ไหนวะกูรอตั้งนานแล้วนะเว้ย"พี่ฟงพูดแบบเคืองปนโมโห

"ก็ผมมาพร้อมพี่นั้นแหละครับ"ผมแอบเดินย่องไปข้างหลัง ก่อนจะไปกระซิบข้างหูพี่ฟงทั้งๆที่ยังถือโทรศัพท์คุยสนทนาไว้

"เฮือก"ฟงหันหลังมาดูทางต้นเสียง พร้อมอึ้ง

ดูเหมือนว่าการที่ผมแอบเดินย่องมากระซิบจะทำให้พี่ฟงตกใจน่าดู แต่ผมว่าคงตกใจที่เจอหน้าผมมากกว่า หึ...คิดว่าผมเป็นไอนั้นน่ะสิฝันไปเถอะ ผมจับข้อมือทั้งสองข้างของพี่ฟงด้วยมือผมข้างเดียว ก่อนไปตรึงเข้ากับกำแพงให้สูงเหนือศีรษะพร้อมใช้มืออีกข้างหนึ่งจับคางพี่ฟงให้เชิดขึ้นและให้หันมาสบตาผม ทุกคนอยากให้บอกสีหน้าพี่ฟงตอนนี้ไหมล่ะ แม่งมีครบเลยก็ว่าได้หน้าแดง อึ้ง ยั่ว แม่งเกือบทำเอาขึ้นนี้ผมโรคจิตแล้วสินะ ฮ่าๆ

ร่างพี่ฟงตอนนี้ไม่สามารถขัดขืนหรือพยายามหลบผมได้แล้ว ดีแค่ไหนแล้วที่ผมจับคางเชิด แทนที่จะจับคอตรึงกับกำแพงแทน ยังไงซะตอนนี้คงเป็นเวลาเดียวที่จะคุยกับพี่มันล่ะมั้ง

"นี่พี่ฟง ทำไมทำหน้ายังงั้นล่ะครับ พี่จะอึ้ง โมโห เขิน ก็เลือกมาสักหน้าเถอะครับ ผมแยกอารมณ์พี่ไม่ออก"

"....."พี่ฟงยังคงเงียบไม่ตอบคำถามผมอยู่ดี

"นี่พี่ ผมก็ไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของพี่มากจนโดนพี่เกลียดหรอกนะ แต่ยังไงๆผมก็ขอยุ่งหน่อยเถอะว่าพี่มาที่นี้ทำไม"ผมพยายามใช้สายตาของตัวเองขู่และกดดันพี่ฟงจนกว่าจะยอมพูด

"...ระ...เรื่องนี้ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับมึงเลยนี้"พี่ฟงตอบกลับมาด้วยเสียงสั่นๆก่อนจะหลบตาไปมองทางอื่น

"งั้นผมคงต้องเปลี่ยนวิธีการพูดสินะพี่ถึงจะยอมบอก"ผมถอนหายใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องที่เก็บได้ขึ้นมาก่อนจะเปิดแชท ไม่ต้องสงสัยนะครับว่ารหัสเอามาจากไหน มันถูกเขียนอยู่หลังเคสไอเวรโทรศัพท์มันโคตรกวนชิบ

ผมหันหน้าจอแชทให้พี่ฟงดูก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามพูด ที่มันสามารถทำให้พี่มันอึ้งได้เป็นอย่างดีเลย

"กูถามมึงว่าแชทนี้หมายความว่าไร"ผมเลือกที่จะใช้เสียงเข้ม กับ สายตาที่แสนดุเพื่อกดดันอีกฝ่าย

"พะ...พีท ใจเย็นก่อนเว้ย แล้วมึงเอาโทรศัพท์ไอรามมาจากไหน"พี่ฟงพยายามบอกให้ผมใจเย็นๆทั้งๆที่พี่มัน แม่งตัวสั่นเป็นจ้าวเข้าแล้ว

"หึ....พอดีเดินไปคนชนเลยเก็บได้ ไม่คิดเลยว่าโทรศัพท์ที่แม่งเก็บได้จะมีคนแชทมาชวนxxxด้วย ตอนแรกแค่คิดว่ามึงแค่พลาดไปมีอะไรกับไอบัดซบนั้น แต่นี่กูรู้ล่ะว่ามึงนี่ร่านได้ใจจริง"

"........"พี่ฟงไม่พูดอะไรเลย แต่ยังคงแสดงสีหน้าที่อึ้ง

แกร๊บ....มีเสียงคนเหยียบกิ่งไม้ดังมาจากด้านหลังพวกเรา คนที่ผมแม่งไม่อยากเจอมากที่สุดเสือกเป็นคนมาเอง 

"ระ..ราม"พี่ฟงเอ่ยนามของคนที่ยืนมอง

ผมรู้สึกโมโห และเสียใจในเวลาเดียวกันที่ได้ยินชื่อนี้ ผมโยนโทรศัพท์ไปให้ไอราม และค่อยหันมามองหน้าพี่ฟงก่อนจะเอามือที่จับพี่ฟงออก พร้อมเดินไปยังทางออกจังหวะที่เดินผ่านตัวไอราม ผมได้พูดคำบางคำออกมาโดยไม่สบอารมณ์xxxx พูดเสร็จผมก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว ผมไม่ลืมที่จะเหลือบไปมองทั้งสองคนว่าจะทำอะไรรึเปล่า ภาพที่ปรากฏคือ ไอรามวิ่งไปหาพี่ฟงที่เข่าอ่อนจนทรุดลงไปกองกับพื้น นั้นคือสิ่งที่ได้เห็นก่อนจะเดินหายไปจากจุดนั้น

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นมากแล้ว สมควรที่จะกลับบ้านได้แล้วผมเดินไปเอารถบิ๊กไบค์ที่จอดเอาไว้ที่ลานจอดรถข้างๆตึกวิศวะ เนื่องจากเย็นมากแล้วจึงไม่ค่อยมีคนอยู่ที่ตึกหรือลานจอดรถแล้ว ผมที่พยายามอดกลั้นความรู้สึกทั้งหมดของตัวเองที่เผชิญหน้ากับพี่ฟงพร้อมไอราม มันเหมือนกับมีใครบางคนเอาไม้มาฟาดใส่หน้าผมเลย เพราะตอนนี้หน้าของผมมันชาไปหมด ส่วนที่ใจมันเจ็บแปลกๆ ผมไม่เข้าใจหรอกนะครับทั้งที่หน้าชาแท้ๆ แต่กลับมีน้ำสีใสๆไหลรินจากหางตาลงมาช้าๆทั้งสองข้าง ผมกำมือแน่นเพื่อที่จะได้ระงับใจตัวเองไม่ให้ปล่อยโฮออกมา จู่ๆมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นผมกดรับสายโดยไม่ดูชื่อคู่สนทนา

"ฮัลโหลครับ"เสียงสั่นเล็กน้อย

"ฮัลโหล น้องพีท เห็นไอฟงบางไหมมันบอกพี่ว่าจะไปห้องน้ำและก็หายไปเลย"

"พี่แบงค์ คะ...คือ ผมขอโทษนะครับ.....ฮึก"เสียงสั่นเครือ ตอนนี้น้ำสีใสๆไหลลงมาจากหางตาผมเรียบร้อยแล้วครับ

"เฮ้ย....น้องมึงเป็นไร ค่อยๆเล่านะ"

"พี่ผมไม่มีหน้าจะไปเจอพี่ฟงเขาแล้วล่ะครับ ขอโทษนะครับทั้งๆที่ผมพยายามทำตัวดีแล้ว แต่ก็ดันเผยความชั่วของตัวเองออกมาจนได้"น้ำใส่ๆยังคงไหลไม่หยุด

"เรื่องเป็นยังไงมึงเล่ามาเลย เดี๋ยวกูจะรับฟังเอง"เสียงของพี่แบงค์ดูท่าทางเป็นห่วงสภาพผมตอนนี้มาก

ผมเล่าเรื่องทุกอย่างผ่านโทรศัพท์รวมทั้งเรื่องที่ผมชอบพี่ฟงด้วย ดีที่พี่แบงค์ไม่ได้ตกใจและไม่รังเกียจเรื่องที่ผมพูด เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นรวดเร็ว และเจ็บปวดมากในเวลาเดียวกัน ทำให้ตอนที่เล่าผมต้องย้อนไปนึกเหตุการณ์ด้วย นั้นคือต้นเหตุที่ทำให้ผมหลั่งน้ำตาออกมาโดยไม่แคร์ฟ้าดินอะไรเลยสักนิดเดียว ผมมัวแต่คิดเรื่องที่เล่าไป พร้อมฟังคำปลอบจากพี่แบงค์ โดยไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ามีคนแอบมองผมอยู่คนหนึ่ง ไม่รู้ว่าผมหูแว่วรึเปล่าที่ได้ยินเหมือนกับเสียงพี่ฟงว่า อย่าร้องไห้เลยนะ

.......ติดตามตอนต่อไป......

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น