เจี๊ยะบ่จ่าย

ดาวน์โหลดเจ้าจันทร์และนเรศในรูปแบบ e - book ได้แล้วนะคะ

ตอนพิเศษสั้นๆ

ชื่อตอน : ตอนพิเศษสั้นๆ

คำค้น : yaoi, y, นเรศ, เจ้าจันทร์, mpreg, มัจจุราชลงทัณฑ์รัก,ท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2561 21:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษสั้นๆ
แบบอักษร

ตอนพิเศษสั้นๆ

สองปีผ่านไป

เสียงกระแสคลื่นสาดซัดแข่งกับเสียงเสียมพรวดดิน หยาดเหงื่อหยดลงสู่ผืนดินตามอุณหภูมิที่ดวงอาทิตย์กำลังแผ่ร้อนระอุ หลังมือเปื้อนดินถูกยกขึ้นซับหยดเหงื่อพลอยทำให้หน้าผากมีคราบดินติดตามไปด้วย ตัดสินใจนั่งพักสักหน่อยพลางหันไปมองยังม้านั่งไม้ระแนงใต้ร่มต้นหูกวางต้นใหญ่ ร่างเพรียวกำลังนั่งจิบน้ำผลไม้ยามบ่ายแก่ บนตักมีเจ้าแมวสีส้มนอนอย่างสบายใจพาลให้คนมองรู้สึกอิจฉาเจ้าสี่ขาตงิดๆ

เมื่อเสียงพรวนดินเงียบหูไปเจ้าของมือที่กำลังลูบขนเจ้าเหมียวจึงเงยหน้าขึ้น “หืม...” พลางมองคนงานจำเป็นนั่งหน้าถมึงจ้องเจ้าเหมียวเขม็ง “ไม่พรวดดินต่อหรือครับ หรือว่าพี่นเรศลืมไปแล้วว่าถ้าทำไม่เสร็จไม่ต้องกินข้าว?” คำถามที่แสนคุ้นหูส่งมาสะกิดเรียกสติคนขี้อิจฉา

“เจ้าลำเอียง” เสียงทุ้มกระเง้ากระงอดตอลกลับมา

“ครับ?” คิ้วสวยเลิกขึ้นด้วยความสงสัย

“ก็พี่เป็นผัวกลับต้องมานั่งพรวดดินหน้าดำหน้าแดงอยู่นี่ แต่ดูไอ้แมวหน้าปลาหมอนั่นสิกลับได้นั่งสบายบนตักเจ้า พี่อิจฉา” ใบหน้าหล่อเหลาหงิกงอจนอดที่จะขบขันไม่ได้ โดยเฉพาะน้ำเสียงในท้ายประโยคที่แสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“หรือว่าพี่จะไม่ทำ?” เสียงนุ่มถามกลับพร้อมเผยรอยยิ้มนิดๆ แต่กลับกดดันจนน่าขนลุก

“ทำสิจ๊ะ” ตอบกลับเสียงหวานแทบจะทันที แต่ไม่วายขอต่อรองสักหน่อย “แต่พี่ขอนอนตักเจ้าสักชั่วโมงให้ชื่นใจหน่อยได้ไหมครับ นะ...” มีความสามารถเท่าไหร่นเรศงัดออกมาอ้อนเมียจนหมด งานนี้ยอมทุ่มสุดตัว

“...” เจ้าจันทร์ไม่ตอบทำแค่เพียงหันหน้ากลับไปยกน้ำผลไม้ขึ้นจิบเงียบๆ

นเรศถือโอกาสวางจอบที่กำลังพรวนดินเตรียมแปลงปลูกผัก ย่องไปดึงคนร่างเล็กเข้ามากอดเต็มรัก จมูกโด่งฉกฉวยลงบนแก้มนุ่มพร้อมเสียงหอมฟอดใหญ่

“เอ๊ะ! พี่นเรศ” เจ้าจันทร์อุทานก่อนจะตีเพียงบนต้นแขนล่ำสัน ขณะที่เจ้าเหมียวในอ้อมแขนก็กระโดดหน้าตั้งหนีหายเหมือนรู้แกว “ทำอะไร ดูสิตัวมีแต่เหงื่อมากอดเจ้า” เอ็ดสักหน่อยแต่มีหรือคนฉวยโอกาสจะหยุด

“เมื่อไหร่จะหยุดงอนพี่สักที แค่นี้พี่ก็ใจจะขาดอยู่แล้ว” นเรศซุกใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่สูดดมเข้าเต็มปอดพาให้นเรศน้อยชักจะคึกคักขึ้นมา ท่อนแขนแข็งแรงวาดลงใต้ร่างเล็กแล้วช้อนขึ้นแนบอก

“คนลามกทำอะไรน่ะ” เจ้าจันทร์ทักท้วงสีหน้าตื่น เมื่อครู่สัมผัสได้ถึงความร้อนและความคับแน่นตรงกลางลำตัวของอีกฝ่าย

“กอดเมียไงครับ” คนตอบรับหน้านิ่งราวกับพูดคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ แต่คำว่ากอดคงไม่ใช่ความหมายตื้นๆ อย่างแน่นอน ว่าจบแล้วก็ยังตั้งท่าจะพาเข้าห้องจนต้องร้องเสียงหลง

“พี่นเรศจะบ้าหรือยังไงนี่มันกลางวันนะ” ตบอกหนาเข้าให้อีกหนึ่งที

“ลูกหลับแล้ว อีกอย่างไม่ต้องกลัวลูกจะตื่นเพราะสุดาดูแลอยู่แล้วนี่นา” คนพี่อ้อนเสียงละมุนสีหน้าที่แสดงออกก็ราวกับเจ้าตูบร้องขอความรักจากเจ้าของ

“แต่ป้าสุดาไม่ได้หลับ” เหวเสียงหลงอีกทีพลางทุบอกแกร่งไปอีกครั้ง คนอะไรหน้าหนาจริงเชียว ร้องขอจะกอดตั้งแต่ฟ้าไม่ทันมืด เจ้าจันทร์ได้แต่ค่อนขอดคนตัวโตในใจ

“แต่นเรศน้อยไม่ไหวแล้วนี่นา เถิดนะคนดีพี่ปวดไปหมดแล้ว” ใส่ลูกอ้อนเต็มที่จนคนฟังใจอ่อนยวบตอบกลับมาเสียงเบาหวิวไม่หนักแน่น

“แต่ป้าสุดา...”

“งั้นไม่ทำที่บ้าน” ตัดสินใจเองเสร็จสรรพก็เบี่ยงหน้าไปอีกทิศ ก้าวฉับๆ อย่างเร่งรีบไม่นานหลังคามุงจากก็ปรากฏสู่สายตา ร่างนุ่มถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลตามด้วยริมฝีปากคลอเคลียไม่ห่าง “ที่นี่ก็ไม่เลว” เสียงทุ้มพึมพำขณะซุกไซร้ซอกคอขาว “ทำให้คิดถึงครั้งแรกขอองเจ้าที่นี่ ต่อให้ขอโทษอีกสักร้อยสักพันครั้งก็คงไม่สาสมกับสิ่งที่พี่ทำ แต่เจ้ารู้ไหม” เงยหน้าขึ้นจากลำคอหอมกรุ่นมาสบดวงตาโศกทอประกายฉ่ำหวานและกำลังส่ายหน้าน้อยๆ “ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้พี่ก็ยังจะทำแบบนั้น ครอบครองเจ้าให้เป็นของพี่แค่เพียงคนเดียว” จบประโยคก็แนบริมฝีปากลงสัมผัสกับหน้าผากมน นเรศจ้องมองใบหน้าหวานพลางยกมือเล็กขึ้นมาจุมพิต “ที่นี่คงไม่มีความทรงจำดีๆ สำหรับเจ้า ดังนั้นให้พี่ได้สร้างความทรงจำดีๆ กับเจ้าทุกที่บนเกาะแห่งนี้ ให้มีแต่ความทรงจำดีๆ สำหรับเรา ลูกๆ ของเรา ครอบครัวของเรา”

ริมฝีปากจิ้มลิ้มค่อยๆ เผยรอยยิ้ม เจ้าจันทร์ตัดสินใจดึงความกล้าวผงกศีรษะขึ้นจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากหยัก “ที่นี่มีแต่ความทรงจำดีๆ สำหรับเจ้า เพราะมันทำให้เจ้าได้เจอและได้อยู่เป็นครอบครัวกับพี่นเรศ แค่นี้เจ้าก็มีความสุขมากแล้ว”

สมองนเรศโล่งโปร่งไปหมดจนคิดคำพูดไม่ออก เขาดีใจ...ดีใจจนกระบอกตาร้อนผ่าว “ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความรู้สึกกระซิบกล่าวขอบคุณข้างหู “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” ก่อนที่จะยอมปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นอาบแก้ม 

ฝ่ามือเล็กประคองใบหน้าหล่อเหลาพลางใช้นิ้วไล้น้ำตาออก “เจ้าก็ขอบคุณเหมือนกันครับ ขอบคุณที่รักเจ้า รักลูกๆ” จบประโยคก็จรดริมฝีปากจูบซับหยดน้ำอุ่นตามใบหน้าและคางคนพี่อย่างอ่อนโยนที่สุด นเรศยิ้มทั้งน้ำตาแตะหน้าผากสัมผัสกันเบาๆ ก่อนจะบรรจงจุมพิตหวานล้ำพาให้คนในอ้อมแขนอ่อนระทวยเหมือนเทียนไขถูกไฟละลาย และไฟนั้นคือไฟสวาทที่ค่อยๆ แผดเผาให้คนทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}