ลาเต้ใส่นม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2. เกลียด nc20++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 63.1k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 12:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2. เกลียด nc20++
แบบอักษร

ตอนที่2


“อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ฮึก! ฮือออ” ผมร้องไห้อ้อนวอน ผมเข้าใจแล้ว!! ทุกอย่างมันคือภาพลวงตา ป๊าเกลียดผม เลี้ยงผมมาเพราะต้องการแก้แค้นพ่อกับแม่


“ไม่มีทาง! มึงต้องเจ็บปวดแบบที่กูเจ็บ จำไว้ลูกพีช!” ร่างสูงตะคอกเสียงดังใส่ผมจนสะดุ้ง ป๊าจับขาผมถ่างออกแล้วแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง หยิบดิลโด้ขนาดใหญ่มาชะโลมด้วยเจลหล่อลื่นก่อนจะยัดมันเข้ามาในช่องทางของผม


“อ๊ะ! เจ็บ โอ๊ย! อย่าเอามันเข้ามา ฮึก อ๊าส์” ผมร้องบอกก่อนจะดิ้นหนี แต่เพราะกุญแจมือที่ล๊อคผมเอาไว้กับหัวเตียงทำให้ผมดิ้นไปไหนไม่ได้ ได้แต่นอนรองรับความเจ็บปวดอยู่แบบนั้น


“หึ!”


“อะ เอามันออกไป ฮืออ! ผมเจ็บ” ผมร้องไห้ส่ายหน้าไปมา ดิลโด้ขนาดใหญ่แทรกเข้ามาในช่องทางของผมเกือบค่อนอัน ผมรู้สึกว่าช่องทางผมมันกำลังจะฉีกขาดอีกด้วย


“ป๊า ได้โปรด อย่าทำผม ฮืออออ มันเจ็บ” ร่างสูงดึงดิลโด้ออก ก่อนจะงัดท่อนเอ็นแข็งขืนออกมาจากกางเกงที่ใส่อยู่แล้วเสียบเข้าไปแทน


“อ๊าส์...รูมึงคับดีจริงๆว่ะ” ป๊าครางขึ้นแล้วกระหน่ำซอยสะโพกใส่ผมอย่างแรง ไม่มีคำว่าหยุด ไม่มีคำว่าเบา ผมสั่นไปทั้งตัว ร่างเล็กของผมโยกขึ้นลงตามแรงกระแทก มันทั้งเจ็บ ทั้งเสียวซ่าน


“อื้อ อ๊ะ! เบาๆหน่อย อ๊าส์...เจ็บ”


ผมร้องครางทั้งน้ำตา ป๊าจับเรียวขาผมพาดขึ้นบนบ่าก่อนจะกระแทกท่อนเอ็นทั้งใหญ่ทั้งยาวเข้ามาในช่องทางคับแคบของผมอย่างแรงและถี่ ผมหายใจแทบไม่ทัน ได้แต่กำมือแน่นเพื่อระบายความเสียวที่ได้รับ


“อ๊า...ลูกพีช รูมึงตอดกูดีชิบหายเลยว่ะ”


“อ๊ะ! ฮืออออ โอ๊ย! เจ็บ” ผมร้องไห้สะอื้น ป๊าไม่เคยฟังเสียงร้องไห้อ้อนวอนของผมเลยสักนิด


“อ๊าส์...กูจะแตกแล้ว อ๊ะ โอ๊ววว”


ร่างสูงเกร็งตัวปล่อยน้ำกามเข้ามาในช่องทางของผมจนมันไหลย้อยออกมา ครั้งนี้ป๊าไม่ได้สวมถุงยางเลยแตกในใส่ผม น้ำคาวขุ่นข้นไหลออกมาเป็นทางตามท่อนเอ็นที่กำลังถอนออก


“ดูมึงสิ! เหมือนอีตัวที่นอนรอผู้ชายมาเอาไม่มีผิด” ป๊าพูดขึ้น ผมร้องไห้เจ็บใจกับคำดูถูกนั่น ป๊าปลดกุญแจมือออกให้ผมแล้วปล่อยผมนอนอยู่ตรงนั้นคนเดียว


คนใจร้าย! ทำไมป๊าถึงใจร้ายกับผมแบบนี้ ผมไม่รู้เรื่อง ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ป๊าเลี้ยงผมมาตลอดเก้าปีเพื่อต้องการแก้แค้นสิ่งที่พ่อกับแม่ผมทำ หึ! ผมนี่โง่จริงๆเลยนะที่คิดว่าป๊าจะรักผมเหมือนลูกคนนึง


ผมนอนร้องไห้จนหลับไป รู้สึกตัวอีกทีก็มีน้ำเย็นๆมาปะทะเข้าที่ตัว ผมลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ มีร่างสูงยืนอยู่ด้วยเลยรีบยกมือขึ้นมาปิดร่างกายเปลือยอย่างรวดเร็ว


“รีบอาบน้ำซะ แล้วลงไปทำงาน” ร่างสูงสั่งเสียงเข้ม


“แต่ผมมีเรียนนะครับป๊า” ผมบอกเบาๆ สายตาดุจ้องมองผมจนผมต้องหลบไปทางอื่น มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ลำคอของผมแล้วบีบมันอย่างแรงจนผมหายใจไม่ออก


“มึงไม่ต้องไปเรียนแล้ว มึงต้องอยู่ที่นี่ จำไว้! แล้วก็ไม่ต้องเรียกกูว่าป๊า กูขยะแขยง!”


ร่างสูงตะคอกใส่หน้าก่อนจะสะบัดมือออก ผมไอค่อกแค่กออกมา แล้วสูดอากาศเข้าไปให้ได้มากที่สุด น้ำตาใสๆค่อยๆไหลออกมาจากเบ้าตาบวมเป่ง


ขยะแขยงเหรอ? หึ! ผมน่าจะจำใส่หัวเอาไว้ได้แล้วนะว่าตอนนี้ผมอยู่ในฐานะอะไร ผมมันเรียกร้องอะไรไม่ได้อยู่แล้ว คิดซะว่าชดใช้กรรมก็แล้วกัน!


บางทีมันก็เจ็บนะ ผมรู้สึกเจ็บมากๆ ยิ่งเขาเกลียดผมมากเท่าไหร่ ผมยิ่งเจ็บมากเท่านั้น ก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องพวกนี้ผมยอมรับว่ามีบางครั้งที่ผมแอบหลงใหลในตัวของพ่อเลี้ยงคนนี้อยู่บ้าง ความใจดี ความหล่อเหลาทำเอาผมใจเต้นแรงแทบทุกครั้ง เพียงแค่เขาเป็นผู้มีพระคุณ ผมทำได้แค่ห้ามใจตัวเอง และหยุดมันเอาไว้แค่นั้น


ผมรีบอาบน้ำแล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างทุลักทุเล ต่อไปนี้ผมเรียกเขาว่าป๊าไม่ได้แล้วสิ สถานะของผมกับเขาเปลี่ยนไปแล้ว เขาคือเจ้าชีวิต ส่วนผมมันเบี้ยล่างเท่านั้น


“คุณมีงานอะไรจะให้ผมทำเหรอครับ” ผมถามก่อนจะก้มหน้างุด ไม่กลับสบสายตาดุๆคู่นั้นเอาเสียเลย


“ขนของ”


“ขนของเหรอครับ?”


“ใช่! ขนของจากห้องมึงออกมาให้หมด กูจะให้มึงไปอยู่ห้องใหม่”


ร่างสูงสั่งแล้วไล่ให้ผมขึ้นไปเก็บของทั้งหมดของผมลงมาอยู่ในห้องใหม่ ซึ่งมันเป็นห้องเก่าๆอยู่ทางหลังบ้าน ห้องนอนแคบๆ มีตู้เก่าๆใบหนึ่งกับโต๊ะหนึ่งตัว โชคดีที่ยังมีเตียงให้ผมนอน


“ต่อไปนี้มึงอยู่ห้องนี้ แล้วอย่าคิดหนี เพราะกูจะไม่ปล่อยมึงไว้แน่”


เขาสั่งแล้วโยนของๆผมเข้าไปในห้อง ผมใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงในการจัดห้องนั้นเสียใหม่ ฝุ่นก็เยอะซะเหลือเกิน คนใจร้ายใช้งานผมเหมือนทาส เขาใช้คำพูดดูถูก ถากถางว่าผมเป็นคนเลว เลวเหมือนพ่อแม่ผม


“เสร็จแล้วก็ออกไปทำอาหารด้วย กูหิว” ร่างสูงสั่ง ผมถอนหายใจช้าๆแล้วทำงานตามที่เขาสั่ง ความเหนื่อยล้าทำให้ผมที่ร่างกายบอบบางอยู่แล้วแทบจะเดินไม่ไหวเท่าไหร่


“เดินให้มันเร็วๆหน่อยได้มั้ยห๊ะ! มัวแต่โอ้เอ้อยู่ได้ชาติไหนกูถึงจะได้กิน” ร่างสูงตะคอกเสียงดังแล้วเดินเข้ามากระชากแขนผม ก่อนจะกึ่งฉุดกึ่งลากไปที่ห้องครัว


“ผมก็เดินเร็วแล้วครับ แต่ผมเหนื่อยแล้วก็เพลียมาก” ผมบอกเสียงอ่อน น้ำตาคลอเบ้ากำลังจะไหลออกมาเป็นทางแต่ผมต้องกลั้นไว้


“หึ! สำออย มานี่!”


มือใหญ่จิกหัวผมไว้อย่างแรงจนต้องร้องออกมา เขาเปิดน้ำใส่ในอ่างล้างจานและใช้ที่อุดปิดท่อระบายเอาไว้จนน้ำเต็มอ่าง ผมรู้ว่าเขาจะทำอะไร! ร่างสูงจับหัวผมกดลงไปในนั้น ผมพยายามดิ้นและขัดขืนแต่สู้แรงคนกดไม่ได้


“อึก! อื้อ แค่กๆๆๆ” ผมสำลักน้ำออกมาอย่างต่อเนื่องจนหน้าดำหน้าแดงเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ คนใจร้ายยิ้มเยาะและหัวเราะเย้ยกับสภาพเปียกปอนของผมเบาๆ


“คนอย่างมึงควรทรมานกว่านี้ จำไว้นะลูกพีช! มึงจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนกว่ามึงจะตาย ตายด้วยน้ำมือของกู”


“แล้วผมไปทำอะไรให้ ฮืออออ! คุณบอกสิว่าพ่อกับแม่เคยทำอะไรให้คุณ” ผมถามออกไป แล้วทุกวันนี้ผมผิดอะไรล่ะ! ผมควรรู้ไม่ใช่หรอว่าเขาโกรธแค้นพ่อแม่ผมเรื่องอะไร ทำไมต้องมาลงที่ผมด้วย


“พ่อแม่มึงมันเลว มึงก็คงจะเลวเหมือนมันล่ะสิ”


เขาตวาดสั่นแล้วผลักผมจนล้มก้นกระแทกพื้น มือหนากำหมัดแน่นด้วยความโกรธก่อนจะหยิบมีดปลายแหลมใกล้มือขึ้นมา ผมกลัวจนต้องถดหนีไปจนชิดกำแพง ดวงตาวาวโรจน์มองผมอย่างเกลียดชัง ตลอดเวลาเขาคงเกลียดผมมาก แต่ยังเลี้ยงผมเอาไว้เพราะรอให้ถึงเวลาสินะ!


“จะ...จะทำอะไรผมน่ะครับ” ผมถามเสียงสั่น


“กลัวด้วยเหรอ หึ! กูไม่ฆ่ามึงหรอก ยังเก็บมึงไว้ทรมานเล่นได้อีกนาน” คุณกรณ์พูดขึ้นแล้วใช้ปลายมีดไล้ไปตามใบหน้าผมเบาๆ ผมกลัวจนไม่กล้าขยับ ได้แต่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น น้ำตาใสๆไหลออกมาตลอด หวังแค่เพียงเขาจะสงสารผมบ้าง


“คิดว่าน้ำตาแค่นั้นจะช่วยมึงได้เหรอ”


“ฮืออออ! ผมกลัว อย่าทำผมเลยนะครับ” ผมยกมือขึ้นไหว้ ความกลัวสุดขีดของผมมันคงทำให้เขาสะใจได้สินะ น่าสมเพชตัวเองจริงๆ! ผมมันอ่อนแอ ไม่มีทางสู้ จะหนีก็ไม่ได้ ผมหนีเขาไม่ได้เลย


ร่างสูงเลื่อนมีดลงมาที่คอผม ผมกลัวมากแทบจะไม่กล้าหายใจเลย เขาใช้มันกรีดเสื้อจนขาดโชคดีที่มันไม่โดนผิวหนังของผม ความกลัวทำให้ผมตัวสั่นเทา ก้มหน้างุดร้องไห้ ไม่กล้าสบตาเจ้าชีวิตคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว


“กูไม่หิวข้าวแล้ว แต่กูหิวมึงแทน ลุกขึ้นมานี่ลูกพีช” เขาดึงตัวผมขึ้นมา เเล้วผลักผมคว่ำหน้าลงกับโต๊ะตัวใหญ่ ผมขัดขืนเเต่ไม่สำเร็จ เขากดหน้าผมให้เเนบกับโต๊ะไว้ ขาผมยืนอยู่บนพื้น


เมื่อคืนก็มีอะไรกับผมจนเเทบจะไม่ได้พัก ตอนนี้จะทำอีกผมคงไม่ไหวเเน่ๆ มันไม่มีความสุขเลย มันทั้งเจ็บทั้งเเสบไปหมด ผมเกลียดเซ็กส์ที่เขามอบให้ เเต่ขัดขืนไม่ได้เลยต้องยอมรับมันอยู่เเบบนี้


///////////////////////////////

ใครสงสารลูกพีชบ้าง เกลียดพี่กรณ์กันมั้ย มันยังเลวได้เยอะกว่านี้ เม้นกันด้วยนะครับ เตรียมปี๊บไว้ใส่น้ำตาด้วยนะครับ ไรท์เเจ้งไว้ในเพจเเล้วว่าขอติดเหรียญเรื่องนี้เเค่เรื่องเดียว ส่วนอีกสองเรื่องจะไม่ติดเเล้วนะครับ(ยกเว้นตอนที่มีnc ขอติดเหรียญ) ช่วงนี้ไม่ค่อยมาอัพต้องขอโทษด้วย

ฝากอุดหนุนอีบุ๊คเรื่อง Cute Boy จับหัวใจนายตัวเล็กด้วยนะครับ

ความคิดเห็น