ลาเต้ใส่นม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

1. ลูกเลี้ยง nc20++

ชื่อตอน : 1. ลูกเลี้ยง nc20++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 84.1k

ความคิดเห็น : 74

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2561 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
1. ลูกเลี้ยง nc20++
แบบอักษร

เมื่อเก้าปีก่อน


“ต่อไปนี้เธอต้องอยู่กับฉันที่นี่นะ ลูกพีช”


“ครับ”


“อ้อ! แล้วก็ต้องเรียกฉันว่าป๊าด้วย เข้าใจมั้ย?”


“เข้าใจครับ ป๊า!”


มันเกินความฝันไปแล้วสำหรับเด็กอายุสิบขวบอย่างเช่น “ลูกพีช” เด็กกำพร้าที่ได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากเศรษฐีใจดีอย่าง “ปกรณ์”


เด็กชายตัวเล็กวิ่งสำรวจไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ครอบครัวของเด็กน้อยยากจน แต่มีบางครั้งที่พ่อแม่ของลูกพีชมีเงินเป็นฟ่อน ด้วยไร้เดียงสาของเด็กทำให้ลูกพีชไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ทำงานอะไร และได้ไปก่อความแค้นดั่งไฟนรกให้ใครบางคนเข้า


คนๆนั้นไม่ใช่ใคร แต่คือ “ปกรณ์” คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมของเด็กน้อยตอนนี้นั่นเอง


ปกรณ์รับเอาลูกพีชมาเลี้ยงดูเพราะจุดประสงค์บางอย่าง เขาไม่อยากทำร้ายเด็ก แต่พ่อแม่ของเด็กคนนี้ทำให้เขาต้องเจ็บปวดจนสุดใจ เขาจะรอจนกว่าจะถึงเวลา จนถึงเวลาแก้แค้น ความแค้นที่เขามี ลูกพีชจะต้องเป็นคนรับเอาไปทั้งหมด


“ในเมื่อเป็นลูกของคนเลวพวกนั้น งั้นก็รับเอาความเลวกว่าจากกูไปเถอะ ลูกพีช”


ตอนที่1


“อึก! อ๊าส์...เจ็บ ผมเจ็บ”


เสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดของผมดังขึ้น เตียงขนาดคิงไซต์โยกไปตามแรงกระแทกกระทั้นของพ่อบุญธรรม ผมนอนคว่ำอยู่ใต้ร่างใหญ่ มือที่ไร้เรี่ยวแรงได้แต่กำหมอนเอาไว้หลวมๆ น้ำตาไหลพรากเพราะความเจ็บและเสียว


“หยุดร้องไห้ได้แล้ว อ๊า...ตอดดีจริงๆ” ร่างสูงครางออกมา ก่อนจะกดกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้ามาในช่องทางสีหวานของผมอย่างแรงจนเลือดไหล


“เจ็บ... ป๊า ผมเจ็บ” ผมร้องบอก รู้สึกเจ็บไปทั้งร่างกาย แต่ขัดขืนอะไรไม่ได้


“กูจะแตกแล้ว อ๊าส์” ร่างสูงกัดฟันพูดก่อนจะกดท่อนเอ็นเข้ามาอย่างแรง ร่างกายเกร็ง ท่อนเอ็นกระตุกหงึกพ่นน้ำกามออกมามากมายจนเต็มถุงยางอนามัยชนิดบางเฉียบ


ร่างสูงจัดการถอดท่อนเอ็นออกจากตัวผมแล้วดึงของป้องกันออก ก่อนจะทิ้งไว้บนตัวผมด้วย และเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ส่วนตัวผมทำได้แค่นอนร้องไห้สะอื้นเบาๆ


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมโดนกระทำแบบนี้ ตั้งแต่ที่ผมอายุครบสิบเก้าปีเมื่อสองเดือนก่อน คนที่รับผมมาเลี้ยงก็เปลี่ยนไป


ผมถูก “ป๊ากรณ์” ขอมาเลี้ยงจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนนั้นผมอายุสิบขวบ พ่อกับแม่แท้ๆของผมเพิ่งจะตายไป แต่ผมไม่รู้ว่าตายเพราะอะไรเหมือนกัน ผมไม่มีญาติที่ไหน จนกระทั่งเขาขอผมมาเลี้ยง และสั่งให้ผมเรียกเขาว่า ป๊า


ตอนนั้นป๊าใจดีมาก ผมรู้สึกดีใจที่ได้มาอยู่บ้านหลังใหญ่ ตอนนั้นครอบครัวผมจนมาก แต่มีหลายครั้งเหมือนกันที่พ่อกับแม่ออกไปทำงานแล้วได้เงินมาเยอะ ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่างานอะไรเพราะพ่อกับแม่ไม่ยอมบอกผม


ป๊าส่งเสียผมเรียน ผมก็ตั้งใจเรียนสอบได้ที่หนึ่งทุกปี จนกระทั่งจบมอหก และผมก็สอบได้มหาวิทยาลัยดังเสียด้วย แต่ป๊าไม่ให้ผมเรียนที่นั่น กลับฝากให้ผมเข้าเรียนมหาลัยเอกชนแพงๆแทน


จนกระทั่งเมื่อสองเดือนก่อนในวันที่เป็นวันเกิดอายุครบสิบเก้าปีของผม ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ป๊าเริ่มตะคอกผม เริ่มใจร้าย ด่าทอผมต่างๆนานา และเขาก็...ข่มขืนผมในคืนหนึ่ง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ป๊ามักจะเข้ามามีอะไรกับผมก่อนนอนทุกคืน...ทุกคืนเลย ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา


ผมชื่อ “ลูกพีช” อายุสิบเก้าปี เรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ตอนแรกผมสอบติดหมอ แต่ป๊าไม่อนุญาตให้ผมเรียน เพราะคำว่า บุญคุณ มันค้ำคอผมอยู่ ผมเลยต้องเรียนตามที่ป๊าบอก


“ฮึก! ฮืออออออ อ๊ะ!” ผมร้องไห้อย่างหนัก ค่อยๆลุกออกจากเตียงเข้าไปชำระคราบน้ำกามตามตัว ผมไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใคร ผมไม่รู้ว่าป๊าทำแบบนี้ทำไมเช่นกัน


ผมอาบน้ำทั้งที่ยังแสบอยู่มาก เสร็จแล้วก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและเผลอหลับไปเพราะมันดึกแล้ว และผมก็เพลียมากด้วย พรุ่งนี้ผมก็ต้องไปเรียน หวังว่าผมคงไม่ป่วยมาซะก่อนนะ


-ตอนเช้า-


ผมอาบน้ำแต่งตัวและหยิบหนังสือลงมาข้างล่าง เจอป๊านั่งรออยู่ที่โต๊ะทานข้าว ผมนั่งลงเงียบๆแล้วทานข้าว เงียบจนถึงเงียบที่สุด ถ้าห้ามไม่ให้หายใจได้ผมคงจะทำไปแล้วล่ะ


“วันนี้เลิกกี่โมง” น้ำเสียงห้วนๆถามผม ปกติแล้วป๊าจะไม่พูดห้วนกับผมขนาดนี้ ทำไมป๊าต้องทำท่าทางเหมือนโกรธเกลียดผมตลอดเวลาเลยด้วย ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?


“อะ...เอ่อ เลิกสี่โมงครึ่งครับป๊า” ผมตอบเสียงเบามากๆ


“กลับมาให้ถึงก่อนห้าโมงล่ะ ไม่งั้นวันนี้โดนหนัก” ป๊าขู่เอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อสูทแล้วเดินออกไปเพื่อจะไปทำงาน ป๊ากรณ์มีบริษัทนำเข้าและส่งออกเครื่องเพชรรายใหญ่ของประเทศล่ะ ตอนแรกผมคิดว่าคงโชคดีมาก แต่ตอนนี้ผมเริ่มจะไม่แน่ใจแล้ว


“เฮ้ย! ลูกพีช ทำไมมาช้าจังอ่ะ” เมษ เพื่อนสนิทของผมถามขึ้น


“อ๋อ เราตื่นสายน่ะ ขอโทษนะที่ช้า” ผมบอกก่อนจะยิ้มแห้งๆให้เมษ เราสองคนไปเรียนด้วยกัน พอตกเย็นผมก็รีบขอตัวกลับบ้านเลย


17.05 น.


“มึงมาสาย” เสียงแข็งดังขึ้น ผมพยายามเร่งให้ลุงแท็กซี่ขับเร็วแล้ว แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี ผมมาสายไปห้านาทีเองนะ!


“ผมขอโทษครับป๊า แต่วันนี้รถติด” ผมบอกเหตุผลที่คิดว่าจะฟังขึ้น แต่ก็ไม่นะ คงฟังไม่ขึ้นสำหรับร่างสูงตรงหน้าหรอก ทำไมป๊าต้องทำท่าทางราวกับโกรธผมมาแต่ชาติปางก่อนแบบนั้นด้วย ไม่เข้าใจเลย!


“หึ! ข้ออ้างมากกว่ามั้ง ขึ้นไปอาบน้ำแล้วนอนรอบนห้อง ไม่ต้องใส่เสื้อผ้าล่ะ” ป๊าพูดขึ้น


“ผม ฮึก อย่าทำแบบนั้นอีกได้มั้ยครับ ผมเจ็บ” ผมเริ่มร้องไห้ออกมาเพราะความกลัว เซ็กส์ไม่ได้ทำให้ผมมีความสุข มันทำให้ผมเจ็บปวด ที่ป๊าเลี้ยงผมมาเพราะแบบนี้งั้นเหรอ เลี้ยงผมไว้ระบายอารมณ์งั้นเหรอ


“พูดใหม่ซิลูกพีช! ว่าจะทำหรือไม่ทำ สำนึกในบุญคุณกูบ้าง” ป๊าตะคอกแล้วบีบคางผมอย่างแรง ผมร้องไห้หนักขึ้นเพราะเจ็บ


“ผมรู้ครับ ฮึก! ตะ...แต่ไม่อยากทำแบบนั้นอีก” ผมบอกทั้งน้ำตา


“อย่ามาทำเป็นสำออยบีบน้ำตา กูสั่งอะไรก็ไปทำซะ ไป!” ร่างสูงตะคอกซ้ำ ผมรีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง ก่อนจะทรุดตัวนั่งร้องไห้ทันทีที่ประตูห้องปิดลง


“ฮึกกก! ฮือออออ” ผมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตาสองข้างบวมอย่างเห็นได้ชัด ผมค่อยๆถอดชุดนักศึกษาออกแล้วเข้าไปอาบน้ำ


ผมอยากจะหนีออกไปจากที่นี่เหลือเกิน มันคงไม่ใช่ที่ๆมีความสุขสำหรับผมอีกแล้ว สองเดือนที่ผ่านมาผมต้องทนเจ็บปวดกับเซ็กส์ที่ถูกยัดเยียดมาให้ ท่อนเอ็นแข็งขืนที่กระหน่ำรัวใส่ผมอย่างไม่ปราณีมันทำให้ผมเจ็บ แต่เพราะคำว่าบุญคุณที่ป๊าส่งเสียผมมาตลอดทำให้ผมต้องทนอยู่ที่นี่ต่อไป


ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้คนใจดีอย่างป๊า กลายเป็นซาตานร้ายได้เพียงชั่วข้ามคืน เพราะอะไรกันแน่??


“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ฮืออออ” ผมร้องไห้ ยืนอยู่ตรงหน้ากระจก เงาสะท้อนให้เห็นร่างกายเล็กและบอบบางของผม ตรงหน้าอกและไหล่มีแต่รอยดูดแดงเต็มไปหมด ดวงตาเริ่มเป็นสีแดงเพราะผ่านการร้องไห้มา


“จะอยู่ในนั้นอีกนานมั้ย ออกมา!” ป๊าเคาะประตูเรียกจนผมสะดุ้ง หยิบผ้าคลุมขึ้นมาใส่ก่อนจะค่อยๆเดินออกไปช้าๆ เผื่อคนตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ แต่ไม่เลย!


ป๊ากรณ์ค่อยๆดึงสายรัดเสื้อคลุมของผมออก มือสองข้างเลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆแล้วถอดเสื้อคลุมผมจนลงไปกองตรงข้อเท้า ร่างสูงผลักผมนอนลงบนเตียงแล้วตามมาคร่อมไว้


“วันนี้กูซื้อของเล่นใหม่มาให้มึง” ป๊าบอกก่อนจะหยิบเอากุญแจมือออกมา แล้วล๊อคผมไว้กับหัวเตียง


“ยะ อย่าทำนะครับ ผมกลัว” ผมร้องบอกเมื่อเห็นป๊าหยิบดิลโด้ขนาดต่างๆออกมา


“หึ! กลัวเหรอลูกพีช แค่นี้น้อยไปด้วยซ้ำสำหรับมึง สำหรับที่พ่อแม่มึงทำไว้กับกู” ป๊าตวาดใส่หน้า ผมอึ้งงงกับสิ่งที่ป๊าพูด พ่อแม่ผมเกี่ยวอะไรด้วย? ผมงงไปหมดแล้ว พ่อแม่ผมเคยไปทำอะไรให้ป๊าตอนไหนกัน


“พ่อแม่เหรอ หมายความว่าไงครับ” ผมถาม


“มึงไม่ต้องอยากรู้หรอก รู้แค่ที่มึงเป็นแบบนี้เพราะพ่อแม่มึงก็พอ” ร่างสูงบอกเสียงดัง ผมหายใจถี่ เพราะอะไร? ผมไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย!


“ทะ...ที่ป๊ารับผมมาเลี้ยงเพราะเรื่องนี้เหรอครับ ทำไม? พ่อกับแม่ผมไปทำอะไรให้?” ผมถามอีกด้วยความสงสัยที่เต็มหัวใจ


“หึหึ! ไม่ถึงเวลาที่มึงจะรู้ ต่อไปนี้เตรียมตัวรับกรรมแทนพ่อแม่มึงได้แล้ว หมดเวลาใจดีของกูแล้ว” ป๊าพูดขึ้น เอาล่ะ!! ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมป๊าถึงรับผมมาเลี้ยง เพราะแก้แค้น แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ? พ่อแม่ผมไปทำอะไรให้ ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย!


[พาร์ทปกรณ์]


ผมชื่อ ปกรณ์ อายุสามสิบสองปี เป็นพ่อบุญธรรมของลูกพีช หรือจะเรียกให้ง่ายก็พ่อเลี้ยงนั่นแหละ ผมรับลูกพีชมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กนั่นอายุสิบขวบ เป็นเพราะมัน พ่อแม่ของเด็กนั่นเป็นต้นเหตุทำให้เมียผมกับลูกในท้องต้องตาย


ตอนนั้นผมอายุยี่สิบสามปี แต่งงานกับมิรินผู้หญิงที่ผมรักที่สุด และที่สำคัญเธอกำลังท้องลูกของผมอยู่ แต่หลังจากแต่งงานได้เพียงหนึ่งอาทิตย์มิรินกลับโชคร้ายถูกคนร้ายสองคนที่กำลังขับรถหนีตำรวจขับรถมาชนเข้า หมอพยายามช่วยชีวิตแต่ไม่สำเร็จ ผมต้องเสียเมียกับลูกไป


นับจากวันนั้นผมตามสืบจนรู้ว่าคนที่ขับรถชนมิรินหนีตำรวจมาเพราะค้ายาเสพติด และมันก็ถูกตำรวจวิสามัญ ทำไม! ทำไมมันต้องตาย! มันควรชดใช้ให้ผมสิถึงจะถูก ผมโกรธและแค้นมาก จนกระทั่งรู้ว่าสองคนนั่นมีลูกชายซึ่งถูกส่งไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ผมจึงไปขอรับเอาเด็กนั่นมาเป็นลูกเลี้ยง โดยที่เลี้ยงดูอย่างดีเพื่อรอเวลาที่เหมาะสม!


และตอนนี้มันก็ถึงเวลาแล้ว!!


“เตรียมตัวรับความเจ็บปวดต่อไป ลูกพีช”


///////////////////////////////////

ตอนเเรกสนุกกันมั้ยครับ เม้นบอกกันด้วยนะครับ อาจจะทำอีบุ๊คหรือไม่ทำอันนี้ลองคิดดูก่อน ดูว่ามีคนอยากได้มั้ย

ฝากอีบุ๊คเรื่อง Cute Boy จับหัวใจนายตัวเล็กด้วยนะครับ โหลดได้ในเมพเลย ฝากอุดหนุนกันด้วยนะครับ นิยายวายสายละมุม2018 เป็นเรื่องเเรกที่เขียนเเนวละมุน สนุกเเน่นอนครับ

ความคิดเห็น