มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 เดินหมากแห่งความแค้น # 4

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 เดินหมากแห่งความแค้น # 4

คำค้น : แม็คควีน , ญาญ่า , แก้แค้น , ป่าเถื่อน , ข่มขืน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2560 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 เดินหมากแห่งความแค้น # 4
แบบอักษร

“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจแรงๆ จากร่างสูง เหมือนไม่พอใจเธอนักหนา ก่อนที่เขาจะใช้มือถือของตนต่อสายเรียกอู่ให้มาลาก “เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวจะมีรถจากอู่มาลากไปซ่อม เธอก็รออยู่ที่นี่แล้วกันนะ”

ญารินดาผวาเข้าไปเกาะแขนล่ำสันทันที ก็เธอเพิ่งจะผ่านเรื่องร้ายๆ มาไม่กี่นาที เขาซึ่งเป็นที่พึ่งคนเดียวจะทิ้งเธอซะแล้วเหรอ

“อย่าเพิ่งไปเลยนะคะ ขอร้องเถอะ อยู่กับฉันจนกว่ารถจะมาลากได้ไหม”

“ไม่ได้ ฉันมีงานต้องทำเยอะแยะ ไม่มีเวลาจะมาอยู่เป็นเพื่อนใคร ถ้ากลัวก็โทรหาตำรวจและบอกให้เขามาอยู่เป็นเพื่อนซะ...เอ้า” เขาส่งโทรศัพท์ให้

ญารินดาลังเลว่าควรจะโทรหาตำรวจหรือไม่ แต่ในที่สุดเมื่อไม่มีทางเลือก เธอก็รับมือถือสุดไฮเทคของเขามากดเบอร์ 191 แล้วแจ้งความประสงค์พร้อมกับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟังโดยละเอียด

“ขอบคุณนะคะ สำหรับทุกอย่าง” เธอขอบคุณผู้ชายตรงหน้าอีกครั้ง ถ้าเขาไม่เข้ามาช่วยเธอคงแย่แน่

“ไม่เป็นไรหรอก”

หญิงสาวมองตามร่างสูงที่เดินไปขึ้นรถ แล้วขับจากไปไม่คิดจะอยู่รอเป็นเพื่อนเธอ แต่ตำรวจก็มาเร็วทันใจ หญิงสาวจึงโล่งอก

“เธอไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก เพราะอีกไม่นานเธอจะต้องมาวิงวอนขอร้องฉัน” คนขับรถสปอร์ตพูดกับตัวเอง หากแต่ตาคมสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองร่างบางจากกระจกมองหลัง

ตั้งแต่รถคู่ใจเข้าอู่ ญารินดาก็ต้องใช้บริการรถแท็กซี่หรือไม่ต้องให้มุกรตีมาคอยรับส่งเวลาที่มีงาน วันนี้เป็นงานอีเว้นท์เปิดตัวนิตยสารฉบับหนึ่ง หญิงสาวต้องมารับหน้าที่เป็นพรีเซ็นเตอร์คนสวยในชุดแสนเซ็กซี่ ผสมกับกลิ่นอายของดนตรีร็อค ญารินดาในวันนี้จึงดูเซ็กซี่เปรี้ยวเฉี่ยวด้วยชุดหนังสั้นจู๋สีดำ ดวงหน้าหวานใสถูกแต่งให้เข้มจัดแต่ก็สวยดุและเซ็กซี่จนชายหนุ่มในงานต่างมองตาปรอย

“น้องญาญ่าคะ คนนั้นไงคะเจ้าของงาน”

มุกรตีชี้ชวนให้ญารินดามองไปยังร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำ บริเวณนั้นมีผู้ชายสวมสูทสีดำยืนอยู่หลายคน เธอสังเกตเห็นว่าเกือบทุกคนมีหูฟังเสียบที่หูคล้ายบอดี้การ์ด ยกเว้นชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าเพื่อน

“เอ๊ะ! นั่นเขานี่”

“น้องญาญ่ารู้จักคุณแม็คควีนด้วยหรือคะ”

“ไม่ค่ะ ญาญ่าไม่รู้จักชื่อ แต่เขาคือคนที่ช่วยญาญ่าเมื่อวันที่รถเสีย”

“อ๋อ...นั่นแหละค่ะ คุณแม็คควีน เบอร์นัลโด้ มาเวลล์ เจ้าของงานนี้ที่เขาเพิ่งจะลองจับเป็นครั้งแรก เรียกว่างานอดิเรกก็ได้ แต่ส่วนใหญ่เขาจะหมกตัวอยู่กับงานประจำมากกว่า”

“งานประจำหรือคะ”

“ใช่ค่ะ คุณแม็คควีนเป็นเจ้าของค่ายเพลงบลูมเมอร์มิวสิค ที่เมื่อวันก่อนพี่เล่าให้ฟังแล้วไงคะ”

“อ๋อ...คนนี้ที่พี่มุกบอกว่าแต่งเพลงให้ใคร คนนั้นก็ดังเป็นพลุแตก”

“ใช่ค่ะ ถ้าเรารู้จักสนิทสนมกับเขามากขึ้นกว่านี้ บางทีน้องญาญ่าอาจจะโกอินเตอร์เลยก็ได้”

ผู้จัดการสาวพูดเหมือนชี้แนะหนทางสู่การโกอินเตอร์ ส่วนคนฟังแม้จะหูผึ่งแต่เธอไม่คิดจะใช้เต้าไต่แน่นอน

ญารินดาไม่ตอบเพราะมีนักข่าวเข้ามาขอถ่ายรูปและทำข่าวเธอ หญิงสาวจึงมอบรอยยิ้มและตอบคำถามทุกคำอย่างไม่มีเกี่ยงงอน ซึ่งนั่นเป็นนิสัยปกติของเธอมาตั้งแต่เริ่มเข้าวงการ การประพฤติปฏิบัติตนอย่างไม่เสื่อมเสียและวางตัวดีมาตลอด ทำให้เธออยู่ในวงการนี้ได้อย่างสบายใจ แค่เราทำตัวให้เป็นตัวของตัวเองที่ต้องยึดหลักการวางตัวอย่างเหมาะสมที่สำคัญต้องทำตัวให้เสมอต้นเสมอปลายมาตลอด แค่นี้เราก็จะอยู่ในวงการมายานี้ได้อย่างมีความสุข

ร่างสูงที่ยืนอยู่ในมุมหนึ่งนั้น ดูผิวเผินคล้ายจะไม่สนใจหญิงสาว แต่ที่จริงเขาปรายตามองมายังเธอตลอดเวลา หากใครได้ทันสังเกตจะเห็นสันกรามขบกันจนนูนเกร็งตาสีน้ำตาลนั้นคล้ายจะลุกเป็นไฟแต่วาบหายไปอย่างรวดเร็ว

     สาวน้อยซูเปอร์สตาร์โพสท่าให้นักข่าวถ่ายรูปจนเหนื่อยและเมื่อเสร็จงานเธอก็เข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ใช้เวลาไม่นานนักก็ออกมาพร้อมกับชุดสบายๆ ที่ดูเรียบร้อยขึ้นกว่าเดิมมาก

     “อ้าวคุณ!” ญารินดาทักชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสุดเนี๊ยบ เธอเห็นเขาเดินมาคนเดียวก็เลยกล้าที่จะทักทายขึ้นก่อน “จำฉันได้มั้ยคะ คนที่คุณเคยช่วยฉันเมื่อวันก่อน”

     แม็คควีนขมวดคิ้วแต่มุมปากกลับแต้มยิ้มบางๆ เพราะเหตุใดก็ไม่อาจทราบได้ หญิงสาวถึงได้รู้สึกว่ารอยยิ้มของเขามันเหมือนฝืนยิ้มหรือจะเยาะมากกว่าเป็นยิ้มปกติ แปลกคนจริง เธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อนด้วยซ้ำแต่คล้ายกับเขาไม่พอใจเธอตั้งแต่เห็นหน้า

     “จำไม่ได้หรอก สำหรับผู้หญิงก็แค่ของไร้ค่า ไม่มีค่าใดที่คู่ควรแก่การจดจำ”

     “เดี๋ยวสิคุณ” เธอเรียกเมื่อร่างสูงกำลังจะเดินคอตั้งบ่าผ่านหน้าเธอไป “ทำไมคุณต้องพูดแบบนี้ด้วยคะ ฉันก็แค่ทักทายคุณดีๆ เพราะแน่ใจว่าคุณต้องจำฉันได้”

     “หึ...ทำไมฉันต้องจำเธอได้ด้วยล่ะ อ้อ...เธอคือพรีเซ็นเตอร์ของงานนี่นา”

     “นี่คุณจำฉันไม่ได้จริงๆ น่ะเหรอคะ”

     แม็คควีนไม่ตอบ แต่ก้าวหนีเธอแทน เล่นเอาญารินดาต้องตะครุบท่อนแขนกำยำไว้อย่างไม่รู้ตัว ผู้ชายคนนี้คล้ายจะมีรัศมีบางอย่างดึงดูดให้สาวๆ เข้าใกล้ และหนึ่งในนั้นก็คงเป็นเธอ

     “เดี๋ยวสิคะ ฉันก็แค่อยากขอบคุณคุณอีกครั้ง และฉันรู้ว่าคุณเป็นคนจ่ายเงินว่าจ้างฉันในวันนี้ ก็ยิ่งต้องขอบคุณคุณใหญ่”

     “ไม่จำเป็น แล้วกรุณาปล่อยมือจากแขนฉันได้แล้ว ฉันเกลียดที่สุดก็พวกผู้หญิงที่ไล่ตะครุบผู้ชายแบบนี้”

     ชายหนุ่มสะบัดแขนให้ออกจากการเกาะกุม เขาอยากทำมากกว่าการสะบัดแขน อยากให้เธอได้รู้ว่าอย่าเอามือสกปรกของเธอมาจับแขนของเขา แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น สู้จ้องมองเธออย่างเงียบๆ เพื่อรอเวลาที่ตนรอคอยมานานจะดีกว่า ร่างสูงเดินจากไปด้วยมาดของผู้ทรงอิทธิพล ทิ้งให้หญิงสาวต้องมองตามอย่างไม่ชอบใจระคนสงสัยว่าทำไม ผู้ชายคนนี้ถึงไม่มีมารยาทเอาเสียเลย

     “คนชนิดไหนนะ บ้าจริงเชียว”

     ญารินดาบ่นให้คนตัวสูงที่เดินหนีเธอไปราวกับเธอเป็นไส้เดือนกิ้งกือ หญิงสาวมองตามเรือนร่างสูงใหญ่อย่างสงสัยและไม่เข้าใจ แต่เพราะความเป็นคนจิตใจดี จึงไม่ทันคิดอะไรมากเกินกว่าเขาเป็นเจ้าของค่ายเพลงอารมณ์ก็ต้องมีขึ้นลงอย่างศิลปินเป็นธรรมดา เขาอาจจะอารมณ์ไม่ดีมาจากไหนและเธอคงซวยเองที่ทักเขาตอนอารมณ์แบบนี้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}