Lonely-together

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียน ขอน้อมรับทุกๆกำลังใจและคำติชมนะคะ :D

ชื่อตอน : บังเอิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บังเอิญ
แบบอักษร

ระหว่างทางกลับบ้านฉันแวะซื้อขนมในร้านเบเกอร์รี่เล็กๆแถวบ้าน ภายนอกอาจจะดูธรรมดาแต่การตกแต่งภายในร้านนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ ร่มรื่น สบายตา ฉันเดินตรงไปที่ตู้โชว์ที่มีเค้กหลากหลายชนิกมากมายจนเลือกไม่ถูก

“น่ากินทั้งนั้นเลย” ฉันพูดขึ้นมา

“ฮืม น่ากินจริงๆด้วย” มีคนพูดมาจากด้านข้างของฉัน ดังนั้นฉันจึงหันไปตามเสียงนั้น

“เห้ย” ฉันอุทานขึ้นพร้อมกับทำหน้าเหวอเพราะคนข้างๆคือพี่บูม อีกอย่างพี่เอาหน้ามาใกล้มาก! กรี๊ดดดดดด

“พี่ขอโทษที่ทำให้เราตกใจ ฮ่าๆ” พี่แกขำไม่หยุด

“นี่พี่ขอโทษจริงรึป่าวเนี่ย” ฉันทำหน้ามุ่ย

“ขอโทษจริงครับ ก็น้องโบอาตกใจตลกมากเลยอ่ะ พี่ไม่คิดว่าเราจะตกใจขนาดนั้น ฮ่าๆ” พี่บูมพยายามอธิบาย พร้อมทั้งเอามือปิดปากกลั้นขำ

“พี่บูมก็ชอบขนมร้านนี้เหมือนกันหรอคะ” ฉันถามเพื่อเป็นข้อมูลที่เราจะได้เจอกันบ่อยๆไง อิอิ

“ใช่แล้ว พี่ชอบซื้อไปฝากคุณแม่น่ะ แต่ตอนนี้พี่ยังเลือกไม่ได้เลย…โบอาช่วยพี่เลือกหน่อยสิ”  พี่บูมอ้อน ไอ้บ้าเอ้ย น่ารักชิบ ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนเรียนร้อยนี่ฉุดเข้าป่าแล้วเนี่ย ฮึ้ยยย

“เรื่องของกินไม่มีปัญหาไว้ใจโบอา” ฉันตอบอย่างหนักแน่น จากนั้นก็เลือกหยิบเค้กโน่นนี่นั่นจนเต็มตะกร้า

“นี่ค่ะ ได้แล้ว” ฉันยื่นตะกร้าให้พี่บูม พร้อมกับยิ้มตาหยี

“ขอบคุณครับ โบอาอยากได้อะไรไหมเดี๋ยวพี่ซื้อให้” พี่บูมเอามือมาขยี้หัว พร้อมยื่นให้พนักงานคิดเงิน

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นทำอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ” ฉันยิ้มแซว แต่คิดจริง หุหุ

“ห้ะ อะไรนะครับ!” พี่บูมทำท่าตกใจ โอ้ยคนอะไรตกใจยังหล่อ แม่จ๋าหนูอยากได้เขา

“ฮ่าๆ โบอาหมายถึง เปลี่ยนจากเค้กเป็นเลี้ยงข้าวแทนได้ไหมคะ โบอาเบื่อเค้กแล้ว” ฉันพูดเสียงอ้อนๆ

“อ่อ ฮ่าๆ ได้สิ งั้นพี่จองตัวนะ พรุ่งนี้เย็นพี่จะพาไปกินข้าวร้านประจำพี่ โอเคไหม” พี่บูมตอบกลับมา

“โอเคค่ะ จะล้างท้องรอพี่บูมเลยนะ” ฉันชีกยิ้มกว้างแทบจะถึงหู

  ในขณะที่โบอากับบูมคุยกันนั้นหารู้ไม่ว่ามีสาวสวยคนหนึ่งเธอใสเดรสสีขาวลายลูกไม้ ผมลอนยาวปะบ่า ปลอมตัวเป็นลูกค้านั่งจิบกาแฟอยู่ไม่ไกล เฝ้ามองอยู่  

“ บูมทำไมต้องทำตัวสนิทสนมกับนังอ้วนนี้ด้วย…นังนี่เป็นใครกัน” เธอพึมพำในลำคอ

“ฮัลโหล กระแต เธอช่วยสืบข้อมูลของผู้หญิงคนที่ฉันส่งในไลน์ให้ฉันหน่อยนะ ฉันอยากรู้ว่านังนี่เป็นใคร” เธอคุยโทรศัพท์ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“หึ ยุ่งกับใครไม่ยุ่ง มายุ่งกับบูมของฉัน”  เธอกดวางสายในขณะที่จ้องไปที่สองคนนั้นอย่างไม่ละสายตา

ความคิดเห็น