Lonely-together

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียน ขอน้อมรับทุกๆกำลังใจและคำติชมนะคะ :D

ชื่อตอน : จุดประสงค์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 993

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2560 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จุดประสงค์
แบบอักษร

Boa talk

ฉันก็ไม่รู้ระหว่างเราคืออะไร

มันคืออะไรที่เธอคิดกับฉัน

คนที่สนใจหรือเล่นๆไป

ทำแบบไหนที่เราจะคบกัน…(เพลง ระหว่างเราคืออะไร ศิลปิน ลีเดีย)  

“ฮัลโหล ยัยพีชมีอะไร”  ฉันตอบด้วยเสียงงัวเงีย เพราะอ่านหนังสือจนเผลอหลับไป

“อ่อ โอเคเดี๋ยวฉันถ่ายให้แกนะ แบบฝึกหัดบท4แค่อย่างเดียวใช่ไหม” นึกว่ามีอะไรวุ้ย ที่แท้ก็โทรมาถามการบ้าน ฉันนึกในใจ

“เชี้ย จะตี1แล้วนิหว่า ยังอ่านฝรั่งเศสยังไม่จบเลย งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ” ฉันตกใจเพราะฉันเพลอหลับไปนานขนาดนี้เลยหรอ

“เอ๊ะ ใครส่งไลด์มาวะ ชื่อแปลกซะด้วย” ฉันสงสัยเลยตัดสินใจเปิดอ่าน

Sahadin

“ฮัลโหลลลล”

“เธอนอนรึยังงงง”

“นี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“อ่านแล้วทำไมไม่ตอบ”

BoaBina

“ใครคะ” ฉันตอบไป

Sahadin

“เดามาสิ เอาอาหารที่กินไปไปเลี้ยงสมองหน่อย”

BoaBina

“เอ๋อ ไอ้ป๊อดใช่ไหม มึงหายไปไหนมา” ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนข้างบ้านสมัยประถม มีมันคนเดียวที่ปากหมากับฉันได้ขนาดนี้

Sahadin

“ว้อท อะไรของเธอ ยัยหมู รูปออกจะหล่อขนาดนี้จำไม่ได้หรอ”

BoaBina

“เห้ยยยยยยยย! รู้ไลน์ฉันได้ไงวะ”  หลังจากไปดูเสร็จฉันก็ถึงบางอ้อ นี่คือไอ้พี่เซฟ

Sahadin

“เรื่องแค่นี้ทำไมฉันจะทำไม่ได้ล่ะ อีกอย่างพูดกับพี่ให้มันดีๆหน่อย”

BoaBina

“ไม่อ่ะ ทำไมฉันต้องทำตาม เสียเวลา ไปล่ะ ขอตัว” ฉันตอบไปแบบเซงๆ ถ้าเป็นพี่บูมจะดีกว่านี้ เฮ้อ

Sahadin

“เดี๋ยวววววว อย่าเพิ่ง”

“กลับมาก่อนดิวะ ยัยหมู”

“ห้ามบล็อคฉันนะ ถ้ารู้เจอดีแน่ เฮ้”

“อย่าให้เจอ ฉันจะฟ้องไอ้บูม”

“ได้ยินไหมมมมม”

             ฉันไม่ตอบกลับข้อความพวกนั้นเพราะรู้ว่าตอบไปก็ปวดหัวเปล่า เลยตัดสินใจอ่านหนังสือต่อจนจบจนได้

เช้าวันต่อมาฉันเดินมากับยัยพีชมาคณะ ซึ่งต้องผ่านคณะบริหาร แล้วอยู่ดีๆก็มีคนวิ่งมาขวางหน้า

“หยุด ยัยหมู…ทำไมไม่ตอบข้อความ” เขาถามพร้อมกับหอบแฮกๆ

“เรื่องของฉัน ถอยไป ฉันจะไปสอบ” ฉันตอบกลับไป พร้อมกับทำหน้าเอื่อมๆใส่เขา แล้วเดินจูงมือยัยพีชไปทางอื่น

“ได้ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” เขาตะโกนกลับมา

“ทำไมเขาต้องมาวอแวกับฉันด้วยวะ เขาอยากจะแกล้งฉันขนาดนั้นเลยหรอ ชิ” ฉันถามยัยพีช

“ทำไมแกไม่ถามพี่เขาไปเองวะ”  ยัยพีชตอบ เออ มันก็จริงของยัยพีชแต่เกลียดขี้หน้าหมอนั่นอ่ะ ไม่อยากเจอ หรืออยากคุยด้วย ฉันจึงเงียบไม่ตอบ

“รีบไปสอบเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน” ฉันเปลี่ยนเรื่อง

กริ้งงงงงงงงงงงงงงง หมดเวลาสอบ ฉันรีบเก็บของออกจากห้องสอบ พอออกมาก็ได้ยินเสียงสาวซุบซิบ กรี๊ดกร๊าด มาแต่ไกล แต่ฉันก็ไม่สนใจอะไร วันนี้ฉันบอกว่าจะไม่กลับพร้อมยัยพีช พอถึงหน้าทางออก ฉันก็เห็นอีพี่เซฟมันยืนอยู่ ฉันกะจะเดินไปอีกทาง นายนั่นดันวิ่งมาดักไว้

“ทำไมชอบหลบหน้า” เขาถามพร้อมกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ฉัน…ฉันเปล่า ฉันแค่เห็นว่าคนเยอะเลยจะไปทางอื่น” ฉันตอบ

“แน่ใจนะ” เขาเข้นถามพร้อมเขยิบหน้ามาใกล้

“เออ” ฉันตอบเขาแบบไม่เต็มใจ

“ฉันมีเรื่องอยากให้เธอช่วย” ในที่สุดเขาก็บอกจุดประสงค์ที่เขาตามฉันสินะ

“เหอะ ว่าแล้ว” ฉันพึมพำในลำคอ

“แต่เรื่องนี้เป็นความลับ ไปคุยกันที่อื่นได้ไหม” เขาทำสีหน้าจริงจัง

“โอ้ย เรื่องเยอะจริง คุยที่ไหน รีบๆบอกฉันจะได้รีบกลับ” ฉันเริ่มอารมณ์เสีย

“โอเคๆ ไปคุยในรถฉัน ” เขาเสนอ

“เออ” ฉันเออออด้วยความรำคาญ

“ไหนนายมีอะไรก็พูดมา” ฉันไม่รีรอถามนายนั่นทันทีที่ขึ้นมาบนรถ

“ฉัน เอ่อ คือว่า ฉันจะให้เธอช่วยเป็นแม่สื่อให้ฉันกับน้องลีน่าเพื่อนห้องเธอหน่อยได้ไหม” เขาอ้อนวอน

“นายเก่งเรื่องจีบหญิงจะตาย มาขอร้องฉันทำไม” ฉันถามออกไป

“ยัยนี่ไม่เล่นด้วยน่ะสิ นะ นะ” เขาทำตาแป๋วใส แหว่ะ น่ารักตายแหล่ะ

“เหอะ ฉันจะได้อะไรตอบแทน” ฉันถามออกไป

“เธออยากได้อะไรบอกมาได้เลย” เขาพูด แน่สิก็นายเป็นลูกเจ้าของบริษัทส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศนิ

“ได้จริงหรอ” ฉันถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ

“ถ้าเธอช่วยฉันได้ ฉันสัญญา” เขาตอบแบบหนักแน่น

“โอเค สัญญานะ” ฉันยกนิ้วก้อยขึ้นมา

“โอเค ฮ่าๆ เธอนี่ทำตัวเป็นเด็กเป็นบ้าเลย” นายนั่นหัวเราะแต่ก็ยอมเอานิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยว

“เดี๋ยวฉันค่อยบอกนะ ตอนนี้ยังนึกไม่ออก ฉันขอตัวกลับบ้านก่อน” ฉันพูดแล้วกำลังจะเปิดประตูรถ แต่เขาเอื้อมมือใหญ่มารั้งฉันไหว้

“ให้ไปส่งไหม บ้านเธออยู่ไหน” เขาถาม

“ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้ ” ฉันปฎิเสธแล้วรีบลงจากรถนั่นทันที 

"นี่คุ้มแล้วใช่ไหมที่รับปากจะช่วยหมอนั่น" ฉันถอนหายใจ

ความคิดเห็น