Lonely-together

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียน ขอน้อมรับทุกๆกำลังใจและคำติชมนะคะ :D

เกลียดตั้งแต่แรกเจอ

ชื่อตอน : เกลียดตั้งแต่แรกเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2560 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกลียดตั้งแต่แรกเจอ
แบบอักษร

​ตกเย็น ฉันกับยัยพีชมาที่ร้านชาบูด้วยกันก่อนเวลานัด10นาที ยังไม่ทันเข้าร้านกลิ่นน้ำซุปอันเย้ายวนก็ลอยมาเตะจมูก ทำให้ฉันเดินนำยัยพีชเข้ามาในร้านที่ตกแต่งด้วยสไตล์ญี่ปุ่นผสมศิลปะแบบตะวันตกได้อย่างเก๋ไก๋และลงตัว ฉันเดินไปเรื่อยๆจนเห็นพี่แท็คโบกมืออยู่หยอยๆนั่งอยู่ที่โต๊ะ ฉันจึงเรียกให้ยัยพีชเดินตามมา

“พี่แท็คมารอนานแล้วหรอคะ” ยัยพีชถาม เพราะกลัวพี่แท็คมารอนานแล้ว

“พี่มาก่อนหน้าพวกเราแค่แป๊ปเดียวเองค่ะ นั่งกันก่อนสาวๆ นี่เดี๋ยวไอ้บูมกับไอ้เซฟจะตามมาทีหลังนะคร้าบบบ” โอ้ยผู้ชายพูดคะขา นี่น่ารักเป็นบ้าเลย ยัยพีชโชคดีจัง ฉันกรีดร้องอยู่ในใจ แต่ที่กรีดร้องหนักกว่าเก่าคือพี่บูมมาด้วยเว้ย

“โบอา พี่แท็ค อยากกินน้ำซุปอะไรกันหรอ ” ยัยพีชยกเมนูให้ดู

“โบอา อยากกินน้ำซุปอะไร” พี่แท็คถามฉันต่อเพราะที่แท็คก็ตัดสินใจไม่ถูกเหมือนกันหน้าที่เลือกน้ำซุปก็เลยตกมาอยู่ที่ฉัน

“อืม…โบอาว่า ต้มยำกับออริจินอลค่ะ” ฉันบอกกับพี่แท็ค

“โอเค ตามนั้นนะ สาวๆอยากกินอะไรดูในเมนูแล้วเช็คได้เลยนะครับ” พี่แท็คให้พวกเราสั่งเพื่อด้วยเพราะที่เป็นบุฟเฟ่ต์ที่เขียนตามจำนวนแล้วจะมีคนมาเสิร์ฟให้ถึงที่ ไม่พอก็สั่งใหม่ ไม่ต้องลุกไปตักเอง

“เห้ย ไอ้บูม ไอ้เซฟ ทางนี้” พี่แท็คเรียกเพื่อนที่ตามมาทีหลัง ทุกสายตาจับจ้องมาที่โต๊ะเมื่อสามหนุ่มหล่อมานั่งอยู่ด้วยกัน ฉันกับพีชนี่ทำตัวไปตัวเลย อื้อหือ พี่บูมกับเพื่อนอีกคนที่มาด้วยกัน หล่อ ล่ำ และ ฮู้ววว เซ็กซี่เป็นบ้าในชุดนักบาสเหงื่อชุ่ม

 “นี่บูม นี่เซฟ เพื่อนสนิทพี่ ส่วนนี่น้องพีช แฟนกูเอง แล้วนี่ก็น้องโบอาเพื่อนแฟน” พี่แท็คแนะนำ ยัยพีชก็เขินไปสิ เน้นคำว่าแฟน ตัวเท่าบ้าน พออาหารเริ่มมาเสิร์ฟทุกคนก็จัดการเอาของลงหม้อชาบูทันทีอย่างหิวโหย

“นี่พี่คุ้นน้องโบอามาก น้องเรียนเคยม.ปลายที่เดียวกับพี่รึป่าว” พี่บูมถาม ในขณะที่ฉันคีบไก่หมักพริกไทยดำเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“ใช่ค่ะพี่” ฉันตอบแบบเคี้ยวยังไม่ทันหมดปากแล้วก็รีบก้มหน้ากินต่อ ดีใจจังพี่จำได้ด้วย ฉันไม่กล้าแม้แต่สบตาพี่เค้า งื้ออออ แค่พี่แกพูดด้วยก็เขินจะแย่แล้ว

พี่แท็คก็ชวนทุกคนคุยอย่าสนุกสนาน ประจวบเหมาะที่ฉันกำลังจะคีบสามชั้นชิ้นสวย ก็มีคนแย่งมันไปต่อหน้าต่อตาฉัน  คนที่นั่งตรงข้ามกับฉันเอง พี่เซฟ พอฉันจะหยิบชิ้นไหนเขาก็มาหยิบชิงไปก่อนทุกที ฉันทำหน้าเหวอ พี่แกก็หัวเราะชอบใจยกใหญ่ “อะไรวะ ทำไมไอ้พี่นี่ต้องแย่งฉันด้วย” ฉันกรีดร้องในใจ

“อย่าแกล้งน้องสิวะไอ้เซฟ… อ่ะพี่หยิบให้” บ้าเอ้ย พี่บูมคีบหมูมาใส่จานฉัน ฉันควรเก็บหมูชิ้นนี้ใส่กรอบไว้ไหม ฉันกล่าวขอบคุณพี่เขาแต่ยังก้มหน้าอยู่ด้วยความเขินอาย

“เพื่อนนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคนไม่ยอมคีบให้บ้างเลยนะ” ไอ้พี่เซฟลากเสียงยาวแซวพี่บูม ฉันมองหน้าเขา เขากลับยิ้มมุมปากมาให้ฉัน ว้อทเดอะฟัค เขาดูออกหรอว่าฉันชอบพี่บูม หรือฉันตาฝาด เขาไม่ได้ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม

                พอฉันเห็นกุ้งที่สุกแล้ว นายนั่นกำลังจะหยิบฉันเลยชิ่งหยิบเอาไปใส่ในจานของพี่บูม

 “กินเยอะๆนะคะพี่ อยากได้อะไรไหม เดี๋ยวโบอาสั่งให้”  นายนั่นมองหน้าฉัน

“พี่อยากได้กุ้ง” พี่เซฟบอก แต่ฉันไม่สนใจ จดยิกๆในเมนูตามพี่บูมบอก

“อ่ะ พี่อยากสั่งอะไรเพิ่มพี่ก็เช็คเอาเองนะคะ” ฉันเน้นคำว่า เอง แล้วยื่นกระดาษให้ หึ เล่นกับใครไม่เล่น มาแกล้งฉันก่อน

“อ่าว ทีไอ้บูม…” เขาพยายามจะเน้นให้พี่บูมรู้

“ได้ เดี๋ยวจดให้ค่ะ” ฉันรีบพูดแทรกแล้วยื่นใบกระดาษพนักงาน กินให้หมดแล้วกันนะคะพี่เซฟ ฉันขำในลำคอ

“มาแล้วค่ะ กุ้ง10ถาด” พนักงานกล่าว ทุกคนทำหน้าเหวอ เพราะใกล้จะอิ่มแล้ว มีฉันคนเดียวที่ก้มหน้าแอบยิ้ม

“ใครสั่งมารับผิดชอบด้วนนะ” พี่แท็คกล่าว

“พี่เซฟรับผิดชอบด้วยนะคะ” ฉันแสร้งตีหน้าเศร้า สะใจเว้ย

“ ฮึ ได้ค่ะ” พี่แกกัดฟันตอบแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย ฉันไม่ได้สนใจแล้วหันไปคุยกับยัยพีชต่อ

“กินของหวานไหมทุกคน เดี๋ยวจดให้” พี่บูมถาม พอทุกคนสั่งครบแล้ว พี่บูมก็ยื่นให้พนักงาน ฉันแอบเห็นพนักงานส่งตาวิ้งๆให้พี่แกด้วย อะไรวะ ฉันไม่ยอมนะ

                ฉันตะลึงกับของหวานที่วางตรงข้างหน้ามากๆ ไอศกรีมชาไทยเฉ่าก๋วยเอย ไอศกรีมข้าวเหนียวมะม่วงสุกเอย พุดดิ้งชาเขียวอันชวนน้ำลายสอ และอีกมากมายมากองตรงหน้า ล้วนแต่เป็นของโปรดฉันทั้งนั้น สายจาฉันละไปจากสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เลย

“ เห้ย โบอา…” พอสิ้นเสียงเรียกนั้น ฉันตกใจกำลังจะตักพุดดิ้งเข้าปาก ฉันรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างเหนียวๆแฉะๆลอยมาแปะบนหน้าผากฉัน ฉันเอามือไปแตะแล้วพบว่ามันคือไอศกรีมข้าวเหนียวมะม่วง มันลอยมาจากไหนว้ะ ฉันทำหน้าโกรธแล้วรีบมองหาต้นตอทันที

“โบอาพี่ขอโทษพอดี ข้าวเหนียวมะม่วงนี่มันเหนียวอ่ะ พี่พยายามจะโยน เอ้ย ตักเข้าปากพี่แต่มันโดนน้อง พี่ขอโทษจริงๆนะ” เขาทำหน้าเศร้า หรอออออออออออ ฉันละรู้ทันพี่แกเลย ไอ้พี่เซฟจะแกล้งชั้นคืนใช่ไหม ได้แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ โบอาเข้าใจ แก่แล้วไม่มีแรง ก็จะทำอะไรเงอะๆงะๆแบบนี้ละค่ะ” ฉันตอบแบบทองไม่รู้ร้อน  รับทิชชู่จากยัยพีชมาเช็ดหน้า ทำให้ไอ้พี่เซฟนั่งเหวอกับคำพูดของฉัน

ความคิดเห็น