Lonely-together

ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนิยายนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียนยังไงก็ช่วยติชมกันด้วยนะคะ รักกกกก xx

ชื่อตอน : เกริ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2560 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกริ่น
แบบอักษร

ฉันเรียนอยู่คณะมนุษยศาสตร์ในมหาลัยชื่อดังที่ขึ้นชื่อว่าสาวสวยเยอะที่สุด ก็แน่สิยะ ผู้ชายส่วนมากก็เป็นเหล่าเพื่อนสาวของฉันเองซึ่งพวกนางบางคนก็สวยกว่าผู้หญิงด้วยซ้ำน่ะสิ ฉันจ้องมองผ่านหน้าต่างในชั้นเรียนมองออกไปรอบๆ มีคนพรุกพร่านมากมาย บ้างก็กำลังรีบวิ่งมาเข้าห้องก่อนที่อาจารย์จะเช็คชื่อ บ้างก็เดินชิว สายตาของฉันก็ไปหยุดอยู่คณะใกล้เคียง คณะบริหาร ฉันนั่งมองมันทุกวี่ทุกวันจนอยู่ปี3แล้ว เฮ้อ  เวลาผ่านไปเร็วจริงๆเลย อยากเจอพี่บ่อยๆจัง

“โบอา โบอา เฮ้!...ได้ยินฉันพูดไหมเนี่ย” ยัยเพื่อนหน้านิ่ง โบกมือผ่านหน้าฉันไปมา

“อ่อ พีช โทษที…เหม่อไปหน่อย” ฉันพูดพลางเกาหัวแกรกๆ

“เป็นไรวะ มีไรก็บอกกันได้นะเว้ย” ยัยพีชจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันแล้วทำสีหน้าจริงจัง

“โอ้ยยยแก ต้องทำหน้าจริงจังขนาดนี้ป่ะ ฉันแค่คิดว่าเย็นนี้จะกินไรดี แค่นี้ก็ทุกข์ใจแล้ว” ฉันพูดพลางถอนหายใจ

“ยัยนี่นิ ยังเช้าอยู่เลย แกยังไม่ทันเรียนคาบแรกก็นึกถึงมื้อเย็นแล้วหรอวะ” พีชพูดไป ยิ้มไป พร้อมกับสายหน้าเอื่อมๆ

“ก็ฉันเป็นทุกข์นี่หว่า เวลามีใครมาถามว่าตอนเย็นจะกินอะไรดี ฉันก็ปวดหัวแล้ว” ฉันพูดไปตรง นี่มันคำถามโลกแตกเลยนะ!

“เอ่อ ฉันมีร้านเปิดใหม่แนะนำ ฉันไปอ่านในรีวิวมา เพิ่งเปิดได้ไม่นานนี้แหล่ะ” พีชพูดแล้วทำแววตาตื่นเต้นสุดๆ

“เห้ย จริงดิ ร้านอะไรอ่ะแก” ฉันถามไปอย่างใคร่รู้

“ร้านชาบู ได้ข่าวว่ามีมาหลายสาขาแล้ว…แก นี่ไงๆ เพจร้าน” ยัยพีชค้นหาข้อมูล พร้อมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันดู

“โอ้โห แกกกกก โครตน่ากินเลยอ่ะ ไปๆฉันพร้อมบวกเสมอ ไปเย็นนี้เลยนะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนเพื่อนสาว

“แหม…เรื่องกินนี่ตาแป๋วเชียวนะ ไหนบอกจะลดน้ำหนัก เดี๋ยวก็เกิน80หรอก” ยัยพีชลากเสียงยาว

“เดี๋ยวค่อยลดพรุ่งนี้ก็ได้ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้มีแฟนเหมือนใครแถวนี้นิ ฉันก็เลยมีความสุขกับการกินและการส่องผู้ชายเป้าดี เอ้ย เบ้าดีในมอนี่แหล่ะ” ฉันเหล่ตามองยัยพีช คอยดูปฎิกิริยาของเธอ

“พรุ่งนี้มากี่รอบแล้ว ยัยอ้วน” ยัยนั่นหัวเราะ

“โถ่วเพื่อนรัก พวกเรากำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต แล้วฉันก็…” ฉันหาข้ออ้างสารพัด แต่ยังไม่ทันพูดตกลงกัน อาจารย์ปรีดาเจ้าระเบียบก็เข้ามาในห้อง ทำให้ฉันกับยัยพีชรีบไปนั่งที่อย่างรวดเร็วพร้อมกับนักศึกษาคนอื่นๆ ที่แสร้งทำเป็นตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจเรียนกัน เรื่องความโหดสุดในคณะมนุษย์นั้น ไม่มีใครโหดไปกว่าอาจารย์ปรีแกอีกแล้ว

“อ่า นักเรียนทุกคนพอแค่นี้ก่อน วันนี้ไม่มีการบ้าน แต่อย่าลืมไปอ่านทวนมานะ” อาจารย์ปรีพูดพร้อมกับทำหน้านิ่งๆ ส่วนตัวนี่รู้เลยนะว่าเพื่อนๆกำลังดีใจ แต่ต้องเก็บอารมณ์ไว้ นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ฉันเรียนกับอาจารย์แกมาแล้วไม่มีการบ้าน วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่นอน พออาจารย์ออกไปปุ๊ป เพื่อนๆก็ฮือฮากันใหญ่ นึกว่าตนหูฝาด

“ปะ ไปกินข้าวเที่ยงกัน” ฉันยังไม่ทันตอบ ยัยพีชก็เดินมาลากฉันไปโรงอาหารทันที ทำไมต้องเรียนไปขนาดนั้นวะ

“โอ้ย จะรีบไปไหนย๊ะ” ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่ง

“ไปจองโต๊ะ วันนี้พี่แท็คจะมากินข้าวกับพวกเรา” พอยัยพีชพูดเสร็จเท่านั้นแหล่ะ ฉันนี่ถึงบางอ้อ แฟนสุดหล่อจะมากินข้าวด้วยนั่นเอง

“อิจฉาโว้ยยยยยยย” ฉันพูดพร้อมกรอกตัวมองบน

“เออน่า …เห้ย นั่นโต๊ะว่าง” ยัยนั่ตัดบทแล้ววิ่งปรู๊ดไปนั่ง แล้วกวักมือเรียกฉัน ฉันก็รีบวิ่งไปที่โต๊ะ พร้อมกับฮอบแฮกๆ

“เห้ยพี่แท็คมาแล้วว่ะ” พี่แท็คเดินยิ้มตาสระอิมาแต่ไกล สาวๆต่างก็พอกันมอง กรี๊ดกร๊าดกันอยู่ข้างหลัง

“สวัสดีครับสาวๆ” พี่แท็คกล่าวทัก

“สวัสดีค่ะพี่แท็คสุดหล่อ” ฉันทักทายกลับแล้วปล่อยให้ยัยพีชคุยกับพี่แท็คไป ส่วนฉันไปยืนต่อแถวซื้อข้าวรอ

บทสนทนาระหว่างพีชกับพี่แท็คก็เริ่มขึ้นส่วนฉันไม่อยากเป็น กขค ฉันเลยเงียบแล้วตั้งหน้าตั้งตากินต่อไป

พอกินเสร็จพี่แท็คพูดขึ้นมาว่า “โบอา วันนี้พี่ไปกินชาบูด้วยนะ” พี่แกส่งยิ้มหวานมาให้

“ได้ดิคะ ไปด้วยกันหลายๆคนสนุกดีออก พี่จะชวนเพื่อนพี่มาด้วยก็ได้นะคะ” ฉันตอบกลับไป ยัยพีชรู้เลยว่าฉันมีจุดประสงค์แน่นอน

“ได้หรอ เย้ๆ ดีเหมือนกัน ไปหลายๆคนสนุกดี พวกเราจะได้รู้จักเพื่อนๆของพี่ด้วย” พี่แท็คทำหน้าดีใจยกใหญ่ ยัยพีชยิ้มกริ่มที่พี่แท็คทำตัวน่ารักเหมือนเด็กๆ

“เห้ย จะบ่ายแล้วนิหว่า” พี่แท็คมองดูนาฬิกาแล้วสบถขึ้น พวกเราคุยกันอย่างสนุกสนานจนพี่แท็คลืมเวลาว่ามีเรียนต่อคาบบ่าย

“พี่ต้องกลับไปเรียนแล้วสาวๆ งั้นเย็นนี้เราเจอกันกี่โมงดีเอ่ย”

“ สัก 6โมงเย็นเจอกันที่ร้านดีไหมคะ เดี๋ยวพีชส่งพิกัดให้” พีชบอกกับพี่แท็ค

“ได้จ้าคนสวยของพี่ พี่จะนับเวลาทุกวินาทีที่จะได้เจอหน้าพีชนะครับ” พี่แท็คหยอดยัยพีช

“พี่แท็ค! ไปเรียนได้แล้ว” ยัยพีชพูดขั้นด้วยความเขินอาย แต่หน้ายังนิ่งอยู่

“โอ้ย เหม็นความรัก ขอไปอ้วกแป๊บนะคะ” ฉันพูดขึ้นแทรก พร้อมทำท่าบีบจมูก พี่แท็คหัวเราะ จากนั้นก็โบกมือลา แล้วรีบวิ่งไปคณะตัวเองทันที ปล่อยให้ฉันยืนแซวยัยพีชด้วยความสะใจ นานๆทีเพื่อนจะเขิน ฮ่าๆ 

ความคิดเห็น