น้ำค้างใต้จันทร์/ใบไม้/ไฮเดรน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนดีของเธอ หวานนิด

ชื่อตอน : คนดีของเธอ หวานนิด

คำค้น : มาเฟีย ความจำเสื่อม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2560 09:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนดีของเธอ หวานนิด
แบบอักษร

“เมียจ๋าตื่นได้แล้วนะ ”

            เสียงใครกัน ฉันจะนอนแต่ทำไมตัวฉันถึงได้หนักแบบนี้นะเหมือนมีอะไรที่ขนาดใหญ่ทับฉันอยู่ แต่เมื่อกี้เสียงใคร คุ้นหูมากใช่แล้วเมื่อคืนนี้ เธอ..และ..เขา เราสองคนอ้าย..อีกแล้วเหรอ ไม่

“นี่ ปล่อยฉันนะ หายใจไม่ออก”

“อะไรกัน ทีเมื่อคืนหลินหลุนคะขาอยู่เลย แล้วทำไมตื่นมาพูดไม่เพราะจัง อย่างนี้ต้องสั่งสอน”

“อย่านะ แล้วตอนนี้มันกี่โมงแล้ว”

“หกโมงเช้า “

“งั้นต้องรีบอาบนำเดี๋ยวสาย ไปทำงานไม่ทัน..โอ้ย ทำไมร่างกายฉันถึงได้เป็นแบบนี้”ทำไมร่างกายฉันมันถึงปวดเมื่อยอย่างนี้ หลินหลุนกับฉันเกินไปแล้วนะ

“นั่นไงผมบอกแล้ว อยู่เฉยๆ เดี๋ยวผมเปิดน้ำให้”

 เขาพูดเสร็จ ก็ลูกออกไปทั้งที่ยังไม่ใส่เสื้อผ้า แสดงว่าเมื่อคืนเราสองคนเปลือยกันทั้งคืนเลย ยิ่งคิดหน้าฉันก็ยิ่งแดง เขาไม่สงสารสายตาฉันบ้างเลยหรือ ก็ดูสิเดินไม่อายฟ้าอายดิน สายฉันเหลือบไปเห็นจุดตรงกลางของเขาที่เมื่อคืนปรนเปรอให้กับเธอมากมาย เขาหันหลังให้ฉันกำลังเปิดประตูไปที่ห้องน้ำ เอ๊ะนั่นมัน โอ้แม่เจ้า เขาสักรายที่หลังเป็นรูปมังกรผงาด ฉันไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลย เพราะมัวแต่อายเขาอยู่ ฉันพึ่งจะสังเกตเขาดีๆก็ตอนนี้แหละ เขาเป็นผู้ชายที่ถือว่ามีรูปร่างที่สมบรูณ์แบบมากๆ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่ดูหล่อเหลา ดวงตาของเขาคมเฉียบมากไม่หลีเหมือนคนเอเชีย สัดส่วนร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ยิ่งรวมกับรายสักของเขา ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่เข้าไปใหญ่และดูมีอำนาจในตัวของเขาเอง

“หลินหลุนคุณเป็นใครกัน” ฉันรำพึงกับตัวเองเบาๆๆ

“เมียจ๋า เรียบร้อยแล้วเราไปอาบน้ำกันเถอะ”

“ที่หลังคุณ คือ..”

“หลังผมทำไมเหรอ ฮิ”

“รอยสักนั่น ฉัน.... “

“ไม่ต้องกลัวหรอก ผมไม่รู้ในอดีตผมเป็นใครและโดนทำร้ายมาได้ยังไง และแต่ก่อนผมอาจจะเป็นคนเลว แต่วันนี้ ในอนาคต ผมจะเป็นคนดีของคุณ”

“หลินหลุน”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะปกป้องคุณเองสายธาร เชื่อใจผมนะ”

“อื้อ ฉันเชื่อคุณ”

“ดีแล้วหละ ไปอาบน้ำกันหรือว่าคุณไม่อยากไปทำงาน อยากอยู่สนุกกับผมต่อ”

“บ้าใครอยากไปสนุกกับคุณกันเล่า “

“ใครไปรู้ เผื่อคุณอาจจะคิดเหมือนผมก็ได้”

“ไม่มีทาง ไม่มีใครเขาคิดเหมือนคุณหรอก”

            กว่าฉันจะสลัดหลินหลุนออกไปได้ ก็ใช้เวลาตั้งนาน ผู้ชายอะไรทำตัวไม่เข้ากับบุคลิกของตัวเองเลย หน้าตาออกจะขรึมๆ แต่ไหงนิสัยทำไมชอบอ้อนมากขึ้นทุกวัน เมื่อเช้าเกือบมาทำงานสายเพราะหลินหลุนแกล้งทำโน่นนี่หายบ้าง ฉันต้องเสียเวลาหาของให้เขาอีก

    บริษัท

“สายธาร สายธารๆๆ”

“คะหัวหน้า”

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นคุณเหม่อเหมือนคิดอะไรบางอย่าง ผมเรียกตั้งนานคุณก็ไม่ได้ยิน”

“เปล่าค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“คือคุณช่วยหยิบแฟ้มการประชุมคราวก่อนและแฟ้มบัญชีไปที่ห้องผมด้วย”

“ค่ะ เดี๋ยวดิฉันยกไปให้เดี๋ยวนี้ค่ะ”

            ฉันทำงานเป็นเลขาให้กับหัวหน้าแผนกฝ่ายบัญชีของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งที่ไม่ใช่เจ้าของเป็นคนไทย แต่เป็นชาวต่างชาติแทนดังนั้นบริษัทรับพนักงานเข้าทำงานอย่างน้อยต้องพูดภาษาอังกฤษและจีนให้ได้ จึงสามรถสมัครเข้ามาทำงานที่นี่ได้ ฉันทำงานที่มาได้สองปีกว่าแล้วตั้งแต่ฉันจบเรียนจบเลยก็ว่าได้

“หวัดดี สายธาร”

“หวัดดีนพ ดูสีหน้านายไม่คอยดีเลยนะ”

“เอ่อคือสายธาร ตอนเที่ยงไปกินข้าวกับเราได้ไหมเรามีเรื่องจะคุยด้วย”

“ได้สิ”

            ตอนพักเที่ยงฉันนั่งรอนพที่โต๊ะทำงาน เขาบอกให้ฉันรอเขาที่นี่ เดี๋ยวเขามารับ ฉันรู้ธุระที่นพจะคุยกับฉันต้องเป็นเรื่องนั้นที่เกิดขึ้นในวันเสาร์แน่ๆ เพราะเขาเป็นคนไปส่งฉันเองที่หน้าบ้าน และตอนนั้นหลินหลุนก็ออกมาเจอพอดี

“รอนานไหมสายธาร”

“เปล่า เราก็พึ่งจะเคลียร์งานเสร็จเหมือนกัน”

“งั้นเราไปทานข้าวกัน”

“จ๊ะ “

            นพพาฉันมาทานอาหารที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนไม่ไกลจากสถานที่ทำงานเท่าไหร่ แต่ถ้าไปไกลเดี๋ยวจะเข้าทำงานสาย อาจโดนตำหนิก็ได้ เขาพาฉันเข้ามาในร้านที่ค่อนข้างแพง มีระดับ ฉันมองไปทั่วๆร้านบางโต๊ะก็เป็นพนักงานในบริษัทที่ฉันรู้จักมาทานที่นี่ด้วยเหมือนกัน ฉันยิ้มทักทายพวกเขาเพื่อเป็นการรักษามารยาท

“นพมีธุระอะไรจะพูดกับเรา”

“ตอนนี้นพว่าเราทานข้าวกันดีกว่านะสายธารนพหิวมากแล้ว ว่าแต่สายธารจะเอาอะไรสั่งเลยนะ”

“ก็ได้จ๊ะ นพเป็นคนสั่งแล้วกัน สายธารไม่ค่อยถนัดกับอาหารพวกนี้เท่าไหร่”

“งั้นนพสั่งให้นะ พี่ครับเอาพาสต้ากุ้งซอสอัลเฟโต สปาเกตตี้หอยลายอย่างละสองที่ครับ”

“ รอสักครู่ค่ะ”

ฉันนั่งทานอาหารกับนพ ฉันรู้สึกเหมือนนพเขามองมาที่ฉันตลอด มันทำให้ฉันอึดอัดมากที่เขามองมาด้วย

สายตาแบบนี้ อาหารที่ฉันทานพึ่งพร่องไปได้ครึ่งจาน แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับทานอาหารไม่ลงก็

เขาเล่นจ้องซะแบบนี้

“กินน้อยจังสายธาร”

“เราอิ่มแล้ว นพพูดธุระของนพเลยดีไหม”

“ก็ได้ นพเข้าเรื่องเลยนะ สายธารเป็นอะไรกันกับหมอนั่น แล้วยังหมอนั่นยังบอกว่าเป็นสามีสายธารอีกมัน

หมายความว่าไง”

“สิ่งที่นพได้ยินในวันนั้นมันเป็นความจริง”

“ทำไมนพไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน สายธารก็น่าจะรู้ว่านพรู้สึกยังไงกับสายธาร”

               “เราขอโทษนะนพ แต่ความรู้สึกที่นพมอบให้เรารับมันไม่ได้ และเรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเราสองคนนพไม่เกี่ยว อีกอย่างสายธารชอบเขา”

“แล้วมันเป็นใคร กล้าดียังไงมาแย่งสายธารไปจากผม ผมไมยอม แถมยังไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าของมัน

สายธารยังกล้าเอามันมาทำสามีอีก”

“หยุดพูดดูถูกเราและสามีเราได้แล้วนะ และเราก็จะกลับแล้ว ถ้านพอยากทานต่อก็ทานคนเดียว  เรากลับไปทำงานก่อน  ขอตัวหละ”

“เดี๋ยววายธารนพขอโทษ รอนพด้วย”

            ฉันกับนพเรารู้จักกันมาได้สองปีแล้วหลังจากที่ฉันเข้ามาทำงานที่นี่ เขาพยายามจีบฉันหลายครั้ง แต่ก็โดนฉันปฏิเสธทุกครั้ง ฉันมีความรู้สึกเดียวที่มอบให้กับเขาได้นั่นก็คือความเป็นเพื่อนได้ท่านั้น ถ้าความรู้สึกอื่นฉันไม่สามารถมอบให้เขาได้ และนพเขาก็รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ที่จะทำให้ฉันรักเขาให้ได้ และครั้งนี้มันคงจะเป็นจุดจบของฉันและเขาแล้ว ถ้าเขายังไม่เปลี่ยนตำแหน่งของฉันให้เป็นเพื่อนของเขาอีกคน

            หลังจากที่นพเดินตามฉันออกจากร้านมา เขาก็เป็นคนมาส่งฉันที่ทำงานเหมือนเดิม ถึงแม้เราจะพูดกัน แต่ความรู้สึกเรามันคงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ในตลอดช่วงบ่ายฉันทำงานทั้งดูนาฬิกา ทั้งไม่มีสมาธิในการทำงานเท่าไหร่ เพื่อให้มันผ่านไปเร็วๆให้ถึงเวลาที่ฉันนัดกับเขาไว้ อยากรู้จังว่าเขามีอะไรจะบอกฉัน

“ กลับแล้วเหรอสายธาร”

“ค่ะพี่ปราณี”

“วันนี้ดูเราสวยกว่าทุกวันนะ และดูเหมือนว่าจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ สายธารไปก่อนนะคะ”


ตอนนี้ขอหวานิดๆก้แล้วกันเนาะ หวานไปก่อน เดี๋ยวมีมาม่าตามหลัง

        สปอย

ตอนต่อไปพระเอกจะขอนางเอกแต่งงานด้วย คริๆๆ อย่าลืมติดตามกันนะ จุ๊บๆๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น