ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 17 ทะเลาะ

"นี่หรอธุระของมึง"ผมกำโทรศัพท์แน่น สายตามองตามไอ้เดฟที่ขึ้นรถไปกับแฟนมันด้วยความรู้สึกหลายอย่างปะปนกันไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ทั้งหึง ทั้งหวง ทั้งเจ็บ ทั้งเสียใจ ความรู้สึกพวกนี้มันมารุมเร้าจนตั้งตัวแทบไม่ทัน

ไอ้เดฟขับรถผ่านหน้าผมไป ขณะที่ผมจอดรถหลบอยู่มุมตึกที่มันมองไม่เห็น ถึงฟิล์มจะดำแค่ไหน แต่ผมก็ยังเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าที่มันยิ้มให้กับอีกคนที่นั่งไปกับมัน รอยยิ้มที่มีความสุข เป็นรอยยิ้มที่กว้างที่สุดที่ผมไม่เคยเห็นเวลามันอยู่กับผม

"กูควรปล่อยมึงไปใช่มั้ย.."

...................................................................

19.30 PM

"วันนี้พายุจะเข้าหรอ แกถึงกลับบ้านได้เนี่ยห้ะ" เสียงหวานที่นั่งดูทีวีอยู่ทักขึ้นเมื่อเห็นผมเดินผ่านประตูเข้ามาภายในบ้าน พ่อแม่ผมเค้าทำงานอยู่ต่างประเทศ นานๆทีจะกลับแต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมกับพี่แคท(พี่สาวผม)ขาดความอบอุ่นแต่อย่างใด

"โห..เจ๊ ไม่กลับก็บ่น พอกลับก็บ่น จะเอาไง"

ผมพูดออกมาอย่างขำๆ พรางเดินไปนั่งโซฟาตัวเดียวกับที่เจ๊แกนั่งอยู่

"ก็ปกติกว่าแกจะมา ฉันต้องขอร้องอ้อนวอนกว่าจะยอมมา ละนี่อะไรบทจะมาก็มา ไม่มีบอกล่วงหน้าซักคำ"

"คิดถึงเจ๊ไม่ได้อ่อ"ผมยิ้มมุมปาก ขำออกมาเบาๆ

"ตอแหล หน้าอย่างแกจะกลับมาบ้านที ไม่เงินหมด ก็โดนทิ้งนั้นแหละ"พูดออกมาด้วยสายตาที่มองผมเหยียดๆ ริมฝีปากเบะออก

เหอะๆ...ฆ่าพี่สาวตัวเองนี่จะติดคุกมั้ย-_-;

"โห ไม่โรแมนติกเลย อย่างงี้ดิถึงไม่มีผัวกับเค้าซักที"

"ไอ้คริส!!!!"

หลังจากนั้นสงครามปาหมอนขนาดย่อมๆระหว่างผมกับเจ๊ก็เกิดขึ้นอย่างกระทันหันมันช่วยให้ผมลืมเรื่องเมื่อตอนเย็นไปได้บ้างแต่ก็เล็กน้อยเท่านั้น พอปะทะกันเสร็จ พวกเราสองคนก็กินข้าวกัน เห็นเจ๊แกอย่างงี้เจ๊แกทำอาหารอร่อยนะ แต่นิสัยแมนอย่างกะผู้ชาย ใครมาจีบก็ไล่ตะเพิดเค้าไปหมด

เพราะเหตุนี้เลยยังไม่มีผัวเป็นตัวเป็นตนจนถึงปัจจุบัน เหอะๆ-_-;

ตั้งแต่ตอนเย็นที่มันไลน์มา ผมแค่กดเข้าไปอ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้โทรหามัน มันเองก็ไม่ได้ติดต่อมา

หึ...แต่จริงๆ มันก็ไม่เคยเป็นฝ่ายโทรหาผมเลยซักครั้ง

"คริส"

"ไอ้คริส"

"ไอ้น้องเวร!!!"

"โอ้ยยย อะไรวะเจ๊ เสียงดัง"ผมออกจากความคิดตัวเองแล้วหันไปมองใบหน้าที่คล้ายตัวเองด้วยสีหน้ายุ่งๆ

"ก็ฉันแหกปากเรียกแกตั้งนาน เข้าฌานอยู่รึไงห้ะ-_-"

"เปล่า แล้วเรียกทำไม"

"โทรศัพท์แกดัง เมื่อไหร่จะรับฉันหนวกหู"เจ๊แกบ่นออกมาอีกเป็นวรรคเป็นเวรพร้อมกับตักข้าวยัดปากไปด้วย

ผมเลื่อนมือหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงที่พึ่งรู้ตัวว่ามันส่งเสียงแผดร้องเสียงดังอย่างที่เจ๊ว่า(นี่กูไม่ได้ยินได้ไง??) ผมค่อยๆเลื่อนสไลด์หน้าจอ หวังในใจลึกๆว่าอาจจะเป็นมันที่โทรมา

'เวฟ'

ทำไมกูอยากตาฝาดมองผิดจาก ว.แหวน เป็น ด.เด็กวะ

"มีไร"

(วันนี้เฮียจะเข้าร้านรึเปล่าครับ)

"วันนี้คงไม่เข้าวะ ฝากดูความเรียบร้อยด้วยถ้ามีอะไรก็โทรหากู"

มันรับคำแล้วผมก็สั่งงานมันต่อซักพักก็กดวางสายไป เหลือบไปมองเจ๊ที่มองผมอยู่ไม่วางตา

"มองไรเจ๊"

"หน้าแกดูผิดหวังนะ ทำไม..รอโทรศัพท์ใครอยู่หรอ"เจ๊แกเป็นโค นันป่ะวะ ถามหน่อย ช่างแสนรู้อะไรเยี่ยงนี้

"เฮ้ออ ไม่ต้องอยากรู้หรอก"ผมทำหน้าหน่ายๆใส่เจ๊แก พรางตักข้าวกินต่อ

"บอกฉันมานะว่าไปติดสาวที่ไหน"ยังๆ ไม่เลิก

"ถ้าเจ๊รู้เจ๊อาจจะช๊อคตายไปเลยก็ได้ เพราะงั้นอย่ารู้เลย"

"ไอ้คริส บอกเจ๊มาาา"

"ไม่ ขึ้นห้องล่ะฝันดีเจ๊ ล้างจานให้ด้วย ขอบคุณ"

ผมตัดบทมาทั้งอย่างนั้นแล้วเดินขึ้นห้องทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงหยิบโทรศัพท์มากดโทรออก

(สวัสดีดีค่ะ)

"ครับ ผมจะขอยกเลิกที่จองเรือไว้เมื่อเช้านี้น่ะครับ"

(อ่อ ค่ะ รบกวนขอชื่อด้วยครับ)

"พีรพัฒน์ครับ"

(อ่อ คุณคริสนั้นเอง ทำไมมาไม่ได้ล่ะคะมีเหตุขัดข้องอะไรรึเปล่า เลตได้นะค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ คนที่ผมชวนมา...เค้ามาไม่ได้แล้วแหละ"

(เอ่ออ...ขอโทษนะคะที่ถาม ทางเราจะจัดการให้คะ)

"ขอบคุณครับ ส่วนค่ามัดจำไม่ต้องคืนนะครับถือว่าเป็นคำขอโทษจากผม"

(ไม่ได้หรอกค่ะ เงินตั้งมากมายขนาดนั้น เดี๋ยวทางเราจะโอนกลับคืนนะคะ)

"ไม่เป็นไรครับ แค่นี้นะครับ"

ผมวางสายหลังจากที่บอกปฎิเสธไป  จริงๆผมตั้งใจว่าหลังจากรับมันเสร็จก็จะพาไปร่องเรือกินข้าว ทำอะไรโรแมนติกๆ เอาใจมันซักหน่อย เลยโทรจองหลังจากที่มาส่งมันเสร็จแต่แผนก็ล่มไม่เป็นท่า เหอะๆ

ทำไงได้ล่ะครับ เค้าก็ต้องเลือกตัวจริงของเค้าส่วนตัวปลอมอย่างผมจะพยายามแค่ไหนเค้าก็ไม่เลือก...

........................................................................

"ไอ้คริส เมื่อไหร่แกจะกลับไปทำงานทำการซักทีห้ะ อยู่นี่จะเป็นอาทิตย์แล้วนะ"

"โหยยเจ๊ ทำงานมาเป็นปีไม่เคยได้หยุด ขอพักแค่อาทิตย์เดียวแค่นี่ไม่ได้?"

เจ๊แกส่ายหน้าเอือมระอาขณะมองผมที่นั่งกดจอยด์เกมส์อย่างเมามันส์

"คิดว่าฉันเชื่อแกรึไงห้ะ ลุกเลยๆ ไปดูผับแกมั้ง เพื่อนๆแกโทรมาหาฉันจนสายจะไหม้แล้วย่ะ ถามว่าแกตายยัง จะเผาเมื่อไหร่        บลาๆๆๆ พวกมันคงรักแกมาก-_-;"

มันคงรักกูจริงๆนั้นแหละ

"ขี้บ่นวะ ไปก็ได้"ผมลุกขึ้นไปบนห้อง แต่งตัวเตรียมจะออกจากบ้านที่ไม่ได้ออกมาเกือบอาทิตย์  หยิบโทรศัพท์ที่ตกอยู่ตรงหลืบเตียงขึ้นมาดู ปรากฏว่าแบตหมด เออเจริญ

"หาตั้งนาน หมดตอนไหนว่ะ"ผมเดินไปเสียบสายชาร์จโทรศัพท์ที่หาไม่เจอตั้งแต่เช้าวันที่สองที่มาบ้าน คงเผลอทำตกตอนนอน แต่ขี้เกียจหาเลยปล่อยไว้แบบนั้น

ถึงว่าไอ้เพื่อนรักทั้งหลายถึงกระหนำโทรหาเจ๊กัน พอเปิดเครื่องขึ้นมาทั้งแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับ ทั้งไลน์ แอพต่างๆก็แข่งกันดังขึ้นจนเครื่องเกือบค้าง ผมเลื่อนดูสายที่ไม่ได้รับก็มีทั้งเพื่อน ทั้งเบอร์ลูกค้า ทั้งลูกน้องในร้านแต่ที่ทำเอาผมตลึงอึ้งทึ้งคือเบอร์ที่ผมรอคอยให้มันโทรมาง้อ

ไอ้เดฟ

ไม่ใช่ ว.แหวนอีกต่อไป มันโทรมาเมื่อสองวันที่แล้ว ผมยิ้มมุมปากออกมานิดๆ กดเข้าไลน์ เพราะอาจจะมีข้อความมันทักมาและก็มีจริงๆ

'ไอ้พี่'(อ.22.30น.)

'ไม่ได้มารอกูใช่มั้ย?'(อ.22.46น.)

'ตอบดิวะ'(อ.23.32น.)

'ไอ้สัส ตายแล้วรึไง'(พ.10.34น.)

'ตอบกูหน่อย'(พ.20.17น)

'มึงโกรธกูหรอ'(พฤ.01.31น)

ผมกลั้นยิ้มอยู่หน้าโทรศัพท์เหมือนคนบ้า

เลื่อนอ่านตัวหนังสือธรรมดาๆ อยู่ซ้ำๆ แต่มันกลับทำให้ใจที่เหี่ยวแห้งมาเป็นอาทิตย์ของผมชุ่มช่ำขึ้นได้เพียงไม่กี่ประโยคที่มันพิมพ์มา ถึงแม้จะไม่ใช่คำที่ไพเราะ ออกจะดูหน้าห้วนๆไปด้วยซ้ำแต่ผมกลับหุบยิ้มไม่ได้เลย

"ไอ้คริส!!!! ตายแล้วรึไงห้ะ ลงมาได้แล้ว!!!"และแล้วเสียงมารก็ทำให้ผมต้องหุบยิ้ม กรอกตา360 องศา เป็นพี่ที่โคตรไม่เข้าใจน้องเอาซะเล้ยย

ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม ยังไม่โทรกลับหรือตอบไลน์มันไป ผมอยากให้มันดิ้นมากกว่านะ

หึหึ..

ผมเดินลงมาจากห้องเห็นเจ๊แกที่แต่งตัวจัดเต็ม นั่งกระดิกเท้ารอผมอยู่

"จะไปด้วย?"

"เออ"เจ๊แกตอบปัดๆแล้วเดินนำผมไปที่รถที่จอดอยู่หน้าบ้าน

"เย็นแล้วจะไปไหนกันครับพี่น้องคู่นี้"พี่กิจ คนข้างบ้านทักขึ้นเมื่อเห็นผมกับเจ๊เดินออกมาข้างนอก พี่แกตามจีบเจ๊มาตั้งแต่สมัยเรียนจนตอนนี้ก็ยังไม่ติด และไม่ต้องกลัวว่าพี่แกจะมาทำมิดีมิร้ายกับพี่สาวผมนะครับ เจ๊แกจับทุ้มมาเป็นร้อยๆครั้งแล้วมั้งจากที่ผมจำได้ก็เรียนศิลปะการต่อสู้มาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ เพราะพ่อกับแม่ไม่ค่อยอยู่บ้าน ก็ต้องมีวิชาติดตัวกันหน่อย เผื่อมีเหตุอะไรจะได้ช่วยเหลือตัวเองได้

"ไปผับครับ พี่ไปด้วยกันป่ะ"

"โหย ไม่เอาครับ เสียงดัง คนเยอะ"และนี่ก็อีกสาเหตุที่ผมไม่ห่วงเจ๊ ก็พี่กิจแม่งโคตรใสซื่อ โลกพี่เค้าเหมือนเดินอยู่ในทุ่งดอกทานตะวันมีผีเสื้อบินว่อน พระอาทิตย์สดใส เหอะๆ

"นายเข้าบ้านไปเลยไป เดี๋ยวผีหลอกนะ"มุกควายๆยังกล้าเล่นเนอะพี่กู ใครมันจะไปกลัว

"เอ่ออ งะ..งั้นพี่เข้าบ้านก่อนดีกว่าเนอะ"พี่แกโบกมือลา มองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวอย่างที่พี่ผมบอกจริงๆ แล้วเดินเข้าบ้านไป

เฮ้ยยย คนแบบนี้ก็มีหรอวะ?!?

"เฮ้อ พี่เขยกู"ผมพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะขับรถออกมาจากบ้านตรงไปผับที่ไม่ได้ไปเป็นอาทิตย์

........................................................................

"อร้ายยย คิดถึงริทจังเลยยย"

"ผมก็คิดถึงพี่แคทครับ"

ผมมองแม่ลูกคู่หนึ่งที่ยืนกอดกันกลมปานพลัดพรากจากกันมานานแสนนาน

"เดี๋ยวจะขึ้นไปบนห้องนะ มีอะไรก็เรียก"

ผมสั่งไอ้เวฟที่พยักหน้ารับงึกๆ ส่วนเจ๊นู้นเดินจูงมือไอ้ริทเข้าไปในครัวแล้ว คู่นี้เค้าสนิทกันครับ ก็พี่นี่แหละที่เป็นคนฝากงานริทกับผม

"เอ่อ เดี๋ยวครับเฮีย"ไอ้เวฟพูดขัด ขณะที่ผมกำลังจะเดินไป

"มีไร"

"ผู้ชายที่เฮียพามาเมื่ออาทิตย์ก่อน มาถามหาเฮียครับ"ผมทำท่านึก แล้วค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา

"ไอ้เดฟอ่ะหรอ หึหึ ขอบใจที่บอก"

ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ไอ้เวฟทำหน้างงแล้วจึงขอตัวไปทำงานต่อ ผมเดินขึ้นมาบนห้องทำงาน นั่งเช็คนู้นตรวจนี่ไปซักพัก ประตูห้องก็เปิดเค้ามา

"ไงไอ้สัส กูนึกว่ามึงตายห่าไปล่ะ"ไอ้เตนล์เดินเข้ามาพร้อมกับทักผมด้วยความสุภาพ(?)

ตามด้วยไอ้แฟรงค์ ไอ้อาร์ต ไอ้เจมส์ แต่ไม่มีไอ้แบ็คและไอ้คิว

"จริงๆกูตายแล้ว แต่ที่มึงเห็นคือวิญญาณกู"

"มึงพูดจริงดิ -o-"

ผลัวะ!!

"ยังเสือกเล่นต่ออีกนะ"ไอ้แฟรงค์เดินมาตบหัวไอ้เวรเตนล์จนมันหัวทิ่ม

"เฮ้ยๆๆ ไอ้แฟรงค์ เดี๋ยวมึงก็โดนผัวมันมายิงทิ้งหรอก"ไอ้อาร์ตพูดพรางแกล้งทำท่ากลัวๆทำให้ผมยิ้มขำไปกับมันด้วย

"เออวะ กูลืม ไอ้เตนล์มึงบอกผัวมึงไว้ชีวิตกูด้วยนะ ฮ่าๆๆ"ไอ้แฟรงค์ก็ไม่เลิก

"สัส กูจะบอกให้มันยิงหัวพวกมึงทิ้งทุกคนเลย"

"แน่ๆๆ ไม่ปฏิเสธ"ไอ้เจมส์ก็ร่วมวงแซวด้วย

"พวกมึงพอ ไปกินเหล้ากันกูเห็นพี่แคทมา จะไปหยอดซักหน่อย"

"เปลี่ยนเรื่องนะเมิง ตอนนั้นโดนจับทุ้มไม่เข็ดไง?"ไอ้อาร์ตพูดขำๆ

"ไอ้นี่ พูดแล้วกูจี๊ดเลย"

พวกผมหัวเราะไอ้เตนล์ที่ทำหน้าแหย่ๆก่อนจะพากันลงมาชั้นสอง ขี้เกียจไปชั้นหนึ่งครับ อยากนั่งแบบสบายๆ พอบอกพนักงานให้เอาเหล้าขึ้นมาให้ ซักพักก็มาเสริฟ พร้อมกับไอ้ริทและเจ๊เดินตามมา

"ไงยะหนุ่มๆ"

"หวัดดีคร๊าบบบ"พวกมันยกมือไหว้ ขณะที่เจ๊นั่งลงฝั่งขวาผม ส่วนไอ้ริทก็เดินมานั่งลงฝั่งซ้ายเพราะฝั่งที่เจ๊นั่งมันเต็มแล้ว

"สวยขึ้นปะเนี่ยเจ๊"ไอ้เตนล์หยอดมุขใส่เจ๊แทบไม่ทันตั้งตัว

"ฉันสวยทุกวันย่ะ ว่าแต่แกเหอะ...สวยขึ้นป่ะเนี่ย"เจ๊หยอดกลับแต่แทนที่ไอ้เตนล์จะเขินมันกลับหน้างอแทน

"โหยย อะไรอาาา"พวกผมหัวเราะมันที่ทำเสียงแบ๊วๆ ซึ่งมันขัดต่อภาพลักษณ์มันเอามากๆ เหอะๆ ช่างทำนะมึง

"แล้วนี่แบ็คกับคิวน้อยของเจ๊ไปไหน ไม่มาหรอ??"

"ไอ้คิวมันไม่มาเป็นอาทิตย์แล้วเจ๊ ส่วนไอ้แบ็คมันมาเมื่อวันก่อนวันเดียวก็ไม่มาอีกเลย สงสัยยุ่งกันทั้งคู่"ไอ้อาร์ตตอบ

"อ่ออ....ว้าาา เสียดายจัง"เจ๊ทำหน้าเสียดายก่อนจะหยิบแก้วที่ใครซักคนชงให้มาดื่ม ส่วนพวกผมก็ดื่มไปด้วยคุยไปด้วย จนได้เวลาร้านเปิด ผู้คนต่างก็ทยอยกันเข้ามาจนคนแน่นเต็มไปทั่วทุกพื้นที่ เสียงเพลงเปิดดัง จังหวะชวนเต้นใช่ย่อย

"อย่ากินเยอะนะมึง ยิ่งคออ่อนๆอยู่"ผมพูดเตือนไอ้ริทที่กระดกเอาๆ ใครยื่นมาให้ก็รับหมด

"โหย เฮียย นานๆทีน่าาา"เสียงใสเริ่มอ้อแอ้ลงทุกทีศรีษะเล็กโน้มลงมาซบไหล่ผมมือก็ยังยัดแท่งช็อกโกแลตที่สอดไส้เหล้าเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ผมส่ายหน้าไปมาช้าๆ

"เจ๊ก็เพลาๆหน่อย"เสียงไอ้แฟรงค์ที่นั่งอยู่ใกล้พูดเตือน

"นี่แกรู้จักเจ๊น้อยไป เจ๊เป็นพี่สาวเจ้าของผับนะเว้ยแค่นี้สบายยย"ครับ สบายมากกก ตานี่เชื่อมเชียว

"เออ พวกแก ไอ้คริสเนี่ยมันแอบซุกสาวไว้ใช่มั้ย ตอนมันกลับมาบ้านนะ หน้าอย่างกะโดนหักอก พอเจ๊ถามนะก็บอกเปล่าๆ บอกแกบอกเจ๊มา"เจ๊แกชี้นิ้วไปรอบๆเพื่อให้ไอ้พวกนี้มันตอบ ไอ้เตนล์ได้ที มันก็แซะแฉผมทันที

"อ่อออ ที่ไม่ยอมมาร้านกับไม่รับสายพวกกูนี่คือเฮิรตซ์ แหมๆๆๆ โดนเด็กมันหักอกหรอมึง"

"สัส ไม่ใช่เว้ย"ผมคัดค้าน จะให้มันรู้ได้ไงว่าเฮิรตซ์จริง

"เด็กไหน??"ทำหน้างงได้อยากรู้อยากเห็นมากพี่กู

"มันชื่อเดฟครับเจ๊ ไอ้คริสมันตามจีบอยู่ แต่สงสัยน้องมันจะไม่ได้สเป๊คแบบมัน เลยโดนตะเพิด ฮ่าๆๆ"ไอ้เตนล์พูดอย่างสนุกปาก

"ผู้หญิงอะไร ชื่อแมนจัง"ทันทีที่เจ๊แกพูดแบบนั้น ไอ้พวกที่เหลือหัวเราะกันลั่นไม่ได้เกรงใจคนอื่นที่หันมามองซักนิด

"ไม่ใช่แมนแต่ชื่อนะ ตัวก็แมน"ไอ้อาร์ตพูดขึ้นอย่างขำๆ

"ยังไง??"

"พอๆๆๆ พวกมึงหยุดเลย เดี๋ยวเจ๊กูหัวใจวายตาย"

"เอ้าา บอกเจ๊มาก่อนนนน"เสียงร้องโหยหวนดังมาจากผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม สร้างเสียงหัวเราะจากพวกผมได้เป็นอย่างดี

"เออ ว่าแต่มึงทะเลาะอะไรกับมันวะ"เสียงไอ้แฟรงค์ถาม

"ก็..ไม่ได้ทะเลาะอะไร"

"จริงอ่ะ เมื่อวันก่อนกูเห็นมันมาถามหามึงอยู่เลย"ไอ้เจมส์พูดขึ้น

"เออ กูรู้แล้ว"

"สาสส พูดเหมือนไม่แคร์"ไอ้เตนล์ยิ้มเยาะๆ

"ก็เฉยๆ"

"หึหึ กูจะคอยดูว่าตอนนี้มึงยังจะเฉยได้อยู่มั้ย"ไอ้แฟรงค์พูดออกมาสายตาก็มองผ่านผมไปข้างหลัง

"อะไร มันไม่แคร์กู กูก็ไม่แคร์มันบ้าง แฟร์ๆ"ผมยังพูดไปด้วยท่าทางสบายๆ

"ไอ้พี่.."

ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นดังมาจากข้างหลัง ผมไม่ได้หันกลับไปมองแต่อย่างใด รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ตลอดอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอกัน ทำเอาผมมือสั่นใจสั่น ไม่อยากมองหน้ามันตอนนี้

"เฮ้ยย ไม่หันไปคุยกับน้องมันหน่อยวะ"ไอ้เจมส์พูด

"น้องเป็นใครคะ??"เจ๊ที่นั่งทำหน้างง หันไปมองไอ้เดฟแล้วพูดขึ้นมา

"มีอะไร"ผมจับหัวไอ้ริทที่ยังพิงไหล่ผมอยู่ให้เอนไปพนักโซฟาก่อนจะลุกขึ้นหมุนตัวไปหามัน ระหว่างเรามีเพียงโซฟาตัวเดียวขวางกั้นอยู่

"ขอคุยด้วยหน่อย"มองจากตรงนี้นัยตามันดูตัดพ้อผมอยู่ลึกๆ รึผมอาจจะตาฝาดไปเอง

"จะคุยอะไร"เก๊กไว้กู อย่าหลุดๆ

"แป๊ปเดียว"

"ไปคุยกะมันหน่อย"เสียงไอ้เตนล์ดังมาจากข้างหลัง

"เออ เดี๋ยวกูมา"ผมเดินนำมันขึ้นไปชั้นสามตรงไปทางห้องทำงานผม ระหว่างทางไม่มีใครปริปากพูดอะไรซักคำจนมาถึง

"มีอะไรก็พูดมา"ผมเดินไปยืนพิงโต๊ะทำงาน หันหน้ากลับมามองมันที่ยังยืนกลางห้อง

"มึงโกรธกูหรอ"มันตอบตรงประเด็น ไม่อ้อมค้อมใดๆ

"แล้วมึงคิดว่าไง"ผมกอดอกพรางหันหน้าไปมองทางอื่น พยานเก๊กหน้าขึมไม่ให้หลุดยิ้มออกมา มึงมากอดขาอ้อนวอนง้อกูซะดีๆ หึหึ

"ก็บอกไปแล้วไงว่าไปธุระ"

"ธุระของมึงคือทิ้งกูแล้วไปกับอีกคนเนี่ยนะ"

พอถึงตรงนี้เริ่มขึ้น ภาพวันนั้นที่มันขับรถผ่านหน้าไปมันวนกลับมา ความรู้สึกเดิมกลับมา ถึงมันจะเบาบางลงบ้าง แต่มันก็ยังคงหลงเหลือภายในใจอยู่ดี

"มึงเห็นหรอ"มันทำหน้าอึ้ง

"ทั้งๆที่มึงรับปากแล้วว่าจะไปกับกู มึงลืมกูง่ายๆขนาดนั้นเลยรึไง!"เสียงผมเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์โกรธที่ประทุขึ้นมา

"แต่เค้าเป็นแฟนกู มึงไม่ใช่!!"เสียงมันเองก็ตะโกนกลับมาดังพอๆกัน ต่างคนต่างอารมณ์ร้อนขึ้นทั้งคู่

"งั้นกูควรปล่อยมึงไปสินะ มึงจะได้ไม่ต้องลำบากใจว่าจะเลือกใครดี"

เจ็บดีวะ เจอมันยังไม่ถึงเดือนแต่ทำเอากูรู้สึกกับมึงมากขนาดนี้...ใจไม่อยากปล่อยยังไงแต่ถ้าเค้าไม่อยากอยู่ก็ต้องยอม

"..."มันก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมพูดอะไรออกมาซักคำ มองจากตรงนี้ยังเห็นเลยว่ามันทำหน้าเครียดแค่ไหน

"มึงกลับไปเหอะ กูเหนื่อย"

"ไม่เอา"มันเงยหน้าขึ้นมา เสียงกับสีหน้าที่พูดออกมาเมื่อกี้เหมือนเด็กที่งอแงอยากได้ของเล่น

"อย่าดื้อดิวะเดฟ มึงจะเอาอะไรอีก"ผมเท้าเอวมองมันเหมือนรำคาญ แต่ความจริงมันไม่ใช่ผมแค่ไม่อยากมองหน้ามันที่ทำหน้าหง่อยๆจะร้องให้ เดี๋ยวใจมันอ่อนเผลอเดินเข้าไปดึงมันมากอดปลอบซะเดี๋ยวนี้

"ทำยังไงถึงจะหายโกรธ"มันเดินเข้ามาใกล้ผม เราห่างกันเพียงหนึ่งช่วงแขน ระยะแค่นี้ผมสามารถดึงมันเข้ามากอดได้ แต่ผมกลับไม่ทำ

"มึงไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น กูก็บอกแล้วไงว่าจะปล่อยมึง จะเลิกยุ่งกับมึง จะเลิกชอบมึงแล้ว"มันเบิกตาขึ้นอย่างอึ้งๆ คงไม่คิดว่าผมจะพูดอะไรแบบนี้

คิดว่าผมจะทำจริงมั้ย??

..

..

..

..

ใครมันจะไปทำได้วะ...

ที่ทำแบบนี้เพราะแค่อยากให้มันเผยความรู้สึกออกมาก็เท่านั้น ผมไม่เลิกชอบมันง่ายๆหรอก มิหนำซ้ำตอนนี้อาจจะแปรเปลี่ยนเป็นรักไปแล้วก็ได้ คุณอาจจะคิดว่ามันเร็วเกินไป ผมไม่ได้รักมันจริงๆ

แต่สำหรับผมเวลากับความรัก มันคนละเรื่องกัน ถ้าเราคิดจะรักใครซักคน มันไม่ต้องใช่เวลา แค่มองตาก็รู้สึกรักเค้าได้แล้ว....

.....................................................................

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/909228961.gifรีดเดอร์ทุกคนนน ขอบคุณที่หลง(?)เข้ามาอ่าน 555 รีดที่หลงเข้ามาก็ฝากติดตามผลงานด้วยนะค่า😁😁 

 

หากมีเรื่องสงสัยอยากสอบถาม ทักแชทมาในเพจได้เลยจ้า

⬇⬇⬇⬇⬇

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น