ร้าย...จนรัก
ร้าย...จนรัก chapter 1
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ร้าย...จนรัก chapter 1

 

chapter 1

 

       ข่มขืน

คำสั้นๆที่มีความหมายแสนเลวร้าย  คำที่แสดงการกระทำต่ำช้าอย่างไม่หน้าให้อภัยของผู้กระทำ แค่คำสั่นๆที่อาจแสดงถึงการทำลายชีวิตของใครบางคน

 

ไม่ใช่นิยาย หรือ ละคร

 

 

การถูกข่มขืนไม่ได้ฟินอย่างที่คุณคิด 

ไม่มีทางรู้สึกดี

 

ผมได้แต่หลับตาลงนิ่งๆใช้มือทั้งสองข้างกำจับที่หมอใบโต เพื่อรองรับการกระแทกกระทั่งที่เริ่มมาสักพัก และยังไม่มีทีถ้าว่าจะจบลง

 

“อย่าหลับตา  การหลับตาไม่ได้ทำให้มึงหนีนรกตรงหน้านี้ได้”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยพร้อมกับฝามือหลายที่บีบเข้าที่ข้างแก้มเพื่อย้ำเตือนให้ผมต้องเผชิญหน้ากับความอับปีย์ที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้

 

เฝ้ามองใบหน้าที่แสนชิงชังของเทพบุตรที่มีสันดารไม่ต่างกับซาตาน

 

นี่ไม่ใช้ครั้งแรก

 

มองย้อนกลับไปถึงเรื่องบัดซบที่ทำให้ผมต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้

 

 

 >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

มันเริ่มมาจากผู้หญิงชั่วๆคนหนึ่ง

 

ผมเป็นผู้ชายตามค่าเฉลี่ย  อยู่ในเกณฑ์ค่าเฉลี่ยทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง นิสัย หรือฐานะทางบ้าน ผมอยู่ในเกณฑ์ปกติทุกๆอย่าง ไม่มีอะไรโดดเด่น เรียกอีกแบบก็คือคนธรรมดา ที่เดินตามถนนทั่วไปเลย

 

ผมเป็นคนจังหวัดน่าน ที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งในกรุงเทพได้ เมื่อปีที่แล้ว   ผมจึงเดินทางเข้ามาเรียนในกรุงเทพเพียงลำพัง ไม่ได้มีเพื่อนมาจากที่เดียวกันมาเรียนด้วยเหมือนเด็กต่างจังหวัดคนอื่นๆเขา  ผมที่ไม่เคยเข้ามาที่กรุงเทพเลยสักครั้งในชีวิตช่วงแรกๆที่มาชีวิตของผมจึงค่อนข้างลำบาก

 

แต่ก็ได้พี่คนหนึ่ง แกชื่อพี่ปอนด์ พี่ปอนด์เป็นพี่รหัสของผม แกใจดีและเป็นคนที่มนุษย์สัมพันธ์ดี แกเลยมีเพื่อนเยอะ ซึ่งเพื่อนๆที่ผมมีตอนนี้ก็ได้มาจากการที่แกมักจะลากผมไปโน้นมานี่อยู่ตลอด พี่ปอนด์มาจากครอบครัวที่ฐานะปลานกลางไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็มีกินมีใช้ แกมีบ้านหลังพอเหมาะอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก เป็นบ้านหลังเก่าที่พ่อแม่แกซื้อเมื่อตอนคบกันใหม่ๆ ถึงจะผ่านมากว่า30ปี แต่ก็ยังเป็นบ้านที่อบอุ่น พี่ปอนด์มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อกอน พี่กอนแกเป็นเดือนคณะนิติ เป็นคนใจดีนิสัยก็โดยรวมก็เหมือนกับพี่ปอนด์ แต่แกหล่อและฉลาดมากกว่า  ไม่ใช่พี่ปอนด์แกไม่หล่อพี่ปอนด์แกก็ดูดีแต่ก็ไม่ได้หล่อเด่นพิมพ์เกาหลีนิยมอย่างพี่กอน  แต่พี่ปอนด์แกก็จัดว่าหน้าดูดีพี่ปอนด์เป็นคนขยัน แกมีเงินใช้จ่ายอย่างไม่ขาดสนเพราะแกเริ่มทำงานตั้งแต่จบม.3 ตอนที่ผมมีปัญหาเรื่องเงินแกก็มักจะให้หยิบยืมและไม่เคยทวงถามให้อับอาย ผมจึงรักและเครารพแกมาก พี่ปอนด์กำลังตามจีบดาวคณะคนหนึ่งอยู่ เธอชื่อพลอย  พลอยเป็นดาวคณะของพวกเรา เธอเข้ามาปีเดียวกับผม ดังนั้นผมค่อนข้างคุ้นหน้าคุ้นตา เธอเป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าสาวหวาน ผมยาวสีอ่อนถูกดัดเป็นลอนใหญ่ๆอย่างเป็นธรรมชาติ ตาโต ปากนิด จมูกหน่อย และรูปร่างที่ชายทุกคนเดินผ่านต้องเหลียวหลัง  นั้นทำให้เธอเป็นที่หมายปองของชายหลายคน หนึ่งในนั้นนั้นก็คือพี่ปอนด์ พี่ปอนด์ตามจีบเธอมาตั้งแต่ปีหนึ่ง และดูเหมือนเธอเองก็จะมีใจให้พี่ปอนด์ไม่น้อย ไปไหนมาไหนด้วยกันจนคนพากันอิจฉาพี่ปอนด์  ผมไม่ได้สนิทกับเธอมากนักแต่ก็ค่อนข้างรู้จักเพราะพี่ปอนด์ชอบลากผมไปไหนมาไหนด้วย จน หลายครั้งผมก็อดแซวไม่ได้ว่าที่ดูแลผมดีขนาดนี้เพราะได้ตามาดูแลพลอยด้วยหรือเปล่า

 

จนสุดท้ายก็ตกลงคบกัน

 

พลอยยิ้มเก่ง เป็น มิตร และค่อนข้างใจดี เป็นผู้หญิงแสนดีที่หายากในปัจจุบัน

 

 

แต่ก็มีข่าวลือ

 

หลายครั้งที่ผมมักจะได้ยินเพื่อนผู้หญิงปีเดียวกับพูดถึงชื่อของเธอในเรื่องไม่ค่อยดี 

 

พลอยเป็นเด็กขาย

 

ขายในความหมายที่ทุกคนคงเข้าใจ มันอาจไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ในสังคมสมัยนี้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่สังคมยอมรับ ผมได้ยินเรื่องของพลอยในทำนองนี้บ่อยมาก ตอนแรกผมเคยลองไปคุยกับพลอยเรื่องนี้ เนื่องจากผมค่อนข้างไม่เชื่อ แต่ก็กลัวเรื่องพวกนี้ถึงหูพี่ปอนด์

 

“เราได้ยินมาว่า พลอย เอ่อ..”ผมพูดถามอย่างลำบากใจ เรื่องแบบนี้ผมรู้ไม่ควรถาม แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้

 

“เราขายตัว”พลอยเงยหน้าขึ้นมาตอบมองสบตาผมด้วยดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำสีใสแต่พร้อมจะเอ่อล้นออกมาได้ทุกเมื่อ”ฮือๆๆ”และไม่กี่วิถัดมา พลอยก็ปล่อยโฮออกมา

 

“เอ่อ พลอย.. เรา...ขอ..”ผมพยายามจะแก้สถานการณ์เพราะบันใดหนีไฟของชั้น6นี้ถึงจะไม่ค่อยมีใครใช้แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี

 

“ทำไม ทำไมทุกคนชอบเอาเรื่องเราไปพูดแบบนั้น ฮือ ทำไมต้อใส่ร้ายเรา”เธอก้มหน้าก้มตาร้องให้สองมือขาวปาดน้ำตาบนใบหน้าตัวเองพลันลวัน จากเหตุการณ์วันนั้นผมก็ได้คำตอบว่าพลอยมักจะถูกพูดใส่ร้ายแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมที่ต่างจังหวัด เธอจึงหนีเรื่องพวกนี้มาเริ่มต้นใหม่ที่กรุงเทพ จากนั้นผมก็ไม่ได้เอ๊ะใจเรื่องเธออีกเลย

 

จนกระทั่ง

 

วันหนึ่งในคลับหรูที่มีแต่แขกระดับเศรษฐีเท่านั้นที่เข้ามาเที่ยวและเป็นสถานที่ที่ผมทำงานพิเศษ บ้านผมทำสวน พอมีพอกินตลอดปีเพราะปลูกหลายอย่าง พ่อแม่ก็ส่งเงินมาให้ใช้ถึงแม้ไม่มายแต่ก็มีพอจ่ายค่าหอค่ากิน แต่ชีวิตคนเรามันมีอะไรมากกว่านั้น ค่ากิจกรรม ค่ารายงาน และอุปกรณ์การเรียนต่างๆเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิต บ่อยครั้งที่เงินผมไม่พอใช้ เคยขอพ่อแม่ไปเขาก็ส่งมาให้ แต่ผมรู้ว่าเงินที่ผมใช้นั้นมาจากหยาดเหงื่อและเง็นเก็บทั้งชีวิตของพ่อแม่ ผมไม่อยากรบกวนเกินจำเป็นพอขึ้นปีสองผมเริ่มคุ้นกับกรุงเทพและการเรียน ผมเลยหางานพิเศษทำ เนื่องจากผมเรียนแทบทุกวันตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์บ้างครั้งก็มีเรียนเสริมวันเสาร์ ทำให้ผมต้องมาทำงานกลางคืน ผมทำงานที่นี่สัปดาห์ล่ะ3-4วันเงินค่อนข้างดี เพราะเขาต้องการคนที่พูดภาษาอังกฤษได้ ผมได้ค่าแรงชั่วโมงล่ะ120บาท หรือเกือบ2เท่าของงานพาทไทม์อื่นๆและที่นี่ก็เป็นที่ๆพี่ปอนด์เคยทำงานแกเลยฝากให้

 

วันหนึ่งในขนาดที่ผมเข้ากะแทนเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ไม่สบายผมก็เจอพลอย

 

พลอยที่ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ถ้าผมไม่คุ้นเคยกับเธอผมเองก็คงจำเธอไม่ได้ พลอยใส่ชุดเดสรัดรูปทรงเกาะอกสีน้ำตาลเบจ ผมยาวตรงสีอ่อนขับให้รูปร่างของเธอยิ่งดูเย้ายวน เธอควงแขนมากับผู้ชายที่ดูพอมีอายุคนหนึ่งที่ผมเห็นหน้าไม่ชัด

 

ตั้งแต่ครั้งนั้นที่เจอผมก็ขอเปลี่ยนวันเข้าทำงานอยู่หลายสัปดาห์จนรู้ว่าผู้ชายที่เธอควงมาด้วยนั้นเป็นคนมีอิทธิพลคนหนึ่ง และเธอมักจะมาที่นี่กับเขาทุกสัปดาห์ ผมอยากเข้าไปถาม แต่ก็ถูกเพื่อนร่วมงานรั้งไว้ เพราะถ้ามีเรื่องที่นี่ เรื่องคงจบไม่สวยแน่

 

ผมรอบดูอยู่หลายสัปดาห์ เพื่อให้แน่ใจในสิ่งที่ผมกำลังสงสัย เธอมากับผู้ชายคนนั้นทุกคือวังอังคาร แค่มานั่งดื่มมาตินนี่แก้วสองแก้ว แล้วออกจากร้านไป จนวันหนึ่งผมเห็นผู้ชายคนนั้นมีแขกมาด้วย2คน วันนั้นดูเหมือนทุกคนจะดื่มหนักยกเว้นพลอย ผมเห็น เธอที่นั่งเกยตักกับผู้ชายที่เธอมาด้วยประจำ  ทั้งสองคนจูบกันนัวเนียรมือของผู้ชายคนนั้นจับที่หน้าอกอวบอั๋นขยำกลางร้าน  ผมแทบจะปี่เข้าไป แต่ก็ถูกห้ามไว้

 

วันถัดมาผมจึงเรียกเธอมาคุย

 

“อย่า เสือกได้ไหม เราจะทำอะไรมันก็เรื่องของเรา “เป็นครั้งแรกที่ผมหน้าชาทั้งๆที่ไม่ได้โดนตบด้วยซ้ำ

 

“แต่พลอยมีพี่ปอนด์อยู่แล้วนะ พลอยทำแบบนี้ได้ไง”คิดถึงหน้าพี่ปอนด์ตอนรู้ความจริงไม่ออกจริงๆว่าพี่เขาจะทำหน้ายังไง

 

“หึ แล้วไง แค่แฟน พ่อแม่เรายังไม่ห้ามเลย อย่าสะเออะดีกว่า เดี๋ยวหาว่าเราไม่เตือน”เธอพูดแค่นั้นแล้วเดินจากไป  ผมกังวลเรื่องนี้มาก เพราะทุกครั้งที่พี่ปอนด์พูดถึงเธอพี่ปอนด์ดูมีความสุข เอาตามตรง ผมไม่กล้าสู้หน้าพี่ปอนด์ผมรู้สึกผิด แต่ก็ไม่กล้าบอกเรื่องนี้ออกไป

 

จนกระทั่งวันหนึ่ง พี่ปอนด์โทรมายืมเงินผม ตอนแรกผมไม่ได้ถามว่าเอาไปทำอะไรมารู้ที่หลังว่าแกเอาไปให้พลอย เพราะพลอยบอกที่บ้านมีปัญหา เงิน50,000ไม่ใช้เงินน้อยๆสำหรับเด็กมหาลัยที่ทำงานเก็บหอมรอมลิดมาตั้งแต่เด็ก   แต่ถูกผู้หญิงเลวๆคนหนึ่งหลอกเอาไปใช้เที่ยวกินอย่างหน้าตาเฉย เงินก้อนนั้นเป็นเงินที่ไว้สำหรับดูงานต่างประเทศของพี่ปอนด์แต่เขากลับต้องพลาดโอกาสที่อาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิต เพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบทำเรื่องต่ำทรามลับหลังเขา

 

 

ผมทนไม่ไหว เลยจัดการเรื่องนี้เอง ผมไปข่มขู่เธอเพื่อขอให้เธอคืนเงินให้พี่ปอนด์ ผมใช้รูปถ่ายจากที่ทำงานที่ผมแอดถ่ายทั้งรูปและวีดีโอ บอกให้เธอคืนเงินให้พี่ปอนด์และให้เธอเลิกกับพี่ปอนด์ซะไม่อย่างนั้นรูปพวกนี้จะต้องแพร่กระจายในมหาลัยแน่

 

ในตอนนั้นผมคิดแค่จะขู่ เพราะหากเธอไม่คืน ผมจะไปคุยเรื่องเธอให้พี่ได้รู้ด้วยตัวเอง

 

เธอตอบตกลง ขอเวลา1วัน

 

ผมไม่หน้าเชื่อเธอ นั้นคือความผิดพลาดอย่างเลวร้าย

 

คืนนั้นผมเข้ากะไปทำงานตามปกติ พลอยไม่เคยเจอผมที่ร้านนั้นเพราะผมมักจะทำงานที่เคาร์เตอร์บาร์ ซึ่งเป็นโซนที่ค่อนข้างไกลจากโซนวีไอพี เวลาตี1ผมเลิกงานและกำลังจะกลับหอ  ในขนาดที่ผมกำลังจะสตาร์ทรถ ผมก็ถูกอะไรบางอย่างตีเข้าที่หัวจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือด สติผมเลือนราง ถูกจับขึ้นรถ และสุดท้ายก็มาจบที่ห้องๆหนึ่ง ผมถูกจับหมัดแขนไขว้หลัง  นั่งอยู่ทีเกาอี้ตัวหนึ่ง

 

น้ำเย็นๆที่สาดเข้ามาที่ตัวทำให้ผมได้สติ แต่ภาพตรงหน้าก็ยังพร่ามัว

 

“เสี่ยขา แค่สั่งสอนไม่ให้มันเลิกตามพลอยก็พอนะค่ะ อย่าเอาถึงตายเลย”เสียคุ้นหูทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า

 

เบื้องหน้าของผมคือ ผู้ชายที่ดูมีอายุ น่าจะราวๆ30กว่าๆตัวสูงรูปร่างกำยำไม่เหมือนเสี่ยงในละครหรือตามคาเฟ่อาบอบนวด หน้าตาออกแนวต่างชาติ ผิวขาวสะอาดสะอาน ดูคราวๆก็ไม่ต่างจากนายแบบดาราเลย เขาสวมชุดสูทสีเข้มข้างกายมีพลอยในชุดนักศึกษาที่แต่ตัวผิดจากตอนอยู่มหาลัย กระโปร่งพีชถูกเปลี่ยน เป็นกระโปรงทรงเอผ้ายืดรัดรูปสั้นแค่คืบกับรองเท้าส้นสูงปรี๊ดสีดำเงา ที่กำลังกอดแขนแนบทรวงอกเขย่าไปมา

 

ด้านข้างของผมมีผู้ชายในชุดสีดำสนิทร่างใหญ่เกิดคนปกติสองคงและอยู่หลังผู้ชายคนนั้นอีก2คน

 

“ครับ”เขารับคำอย่างว่าง่ายพร้อมเดินมาทางผม  พยักหน้าแค่ทีเดียวหัวของผมก็ถูกดึงให้เงยสบตากับผู้ชายคนนั้น

 

“กล้ามากนะมึงที่มายุ่งกับเด็กกู”ผู้ชายคนนั้นบีบแก้มผมสุดแรงจนปวดร้าวไปทั้งหน้า

 

“ปล่อยกู!”ผมตะโกนเสียงอู้อี้เพราะยังคนถูกบีบแก้มอยู่

 

“หึ ปล่อยแน่ แต่มึงต้องรับปากว่าจะเลิกยุ่งกับพลอยก่อน!”มันพูดแล้วสะบัดมือเหวี่ยงหน้าผมออกอย่างแรงจนเจ็บต้นคอ

 

“กูไม่เคยไปยุ่งกับผู้หญิงชั่วๆแบบนั้น”ผมตะโกนลั่น และแทบจะทันทีที่ผมพูดจบมือใหญ่ก็ต่อยเข้าที่หน้าผมอย่างแรงจนหน้าหัน เจ็บปากและแก้มจนได้กลิ่นคาวเลือด

 

“แล้วนี่อะไร”ภาพถ่ายทั้งหมดที่ผมใช้ข่มขู่พลอยถูกปามาใส่หน้าอย่างแรง

 

 

“หึ ถุย ไอ้แก่ตัณหากลับ!”ผมมองดูภานั้นแล้วถุยน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดใส่กองภาพตรงนั้น “คนชั่วแบบนี้ก็สมควรแล้ว ทำอะไรกับคนอื่นไว้ยังไม่เห็นละอาย จะมากลัวอะไรกับเรื่องแค่นี้”เป็นอีกครั้งที่หมัดหนักๆถูกปล่อยเข้าที่หน้าผม โชคดี ที่เป็นคนละฝั่งกับครั้งแรก ไม่งั้นฟันผมได้หลุดแน่

 

TBC.

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น