ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
#27

#F

วันต่อมาพวกพี่ๆมันก็พาไปเที่ยวเกาะบ้าง เล่นน้ำบ้างจนค่ำถึงกลับที่พัก เล่นเอาหมดสภาพกันทุกคน พี่เวฟเช่าบานาน่าโบ๊ทมาขับให้พวกเราเล่น ไอ้อ้นโดนแกล้งนั่งท้ายสุดตกก่อนเพื่อนตลอด เสียดายที่ผมเจ็บเท้าเล่นด้วยไม่ได้ ได้แต่นั่งมองพวกมันเล่น ไอ้ธีร์มันก็ไม่เล่นนั่งเป็นเพื่อนผม มีพาขับสปีทโบ๊ทเล่นด้วยแต่มันห้ามน้ำโดนแผล มันก็ขับช้าๆ วนดูพวกนั้นเล่น นักท่องเที่ยวก็ร่วมเล่นด้วยมีพี่เวฟเป็นคนขับพาเล่นบานาน่าโบ๊ท มันส์กันไปอีกหนึ่งวันเต็มๆ

กลับถึงห้องผมก็หลับเป็นตายนอนกอดกันกลมกับไอ้ธีร์ ผมเลิกปฏิเสธไอ้ธีร์ที่มันกอดผมแล้วครับ แม่งมีคนกอดก็อุ่นดี เช้ามามันก็ปลุกผมแต่เช้าเพราะเราต้องเดินทางต่อ

“เก็บของครบยังวะเฟรม”

“เออๆ ครบแล้ว ไปเหอะ”

ผมกับไอ้ธีร์ขนของลงมาเช็คเอ๊าท์กับคนอื่นๆข้างล่าง เสร็จแล้วเราก็ขนของขึ้นรถ ตอนนี้เจ็ดโมงกว่าๆ พวกเรานัดไปกินข้าวที่บ้านญาติพี่เวฟ เห็นบอกว่าทางนั้นเตรียมอาหารไว้รอแล้ว อาหารทะเลทั้งนั้น เสร็จผมสิครับ

“ธีร์ มะพร้าวนมสดปั่น”

ไอ้ธีร์มันขับมาได้แป๊บเดียวก็ถึงร้านน้ำมะพร้าวปั่น มันก็จอดให้ เป็นอีกเมนูที่ผมชอบ ไม่หวานมากหอมมะพร้าวกับนม กลมกล่อม ขนาดไอ้ธีร์ยังกินกับผมเลยมันจอดหน้าร้านให้ผมเลยลงไปสั่งแก้วใหญ่มากินกับมัน

“นำไปก่อน” ไอ้ธีร์มันลดกระจกลงบอกพี่ไอซ์ที่จอดถาม รอสักพักผมก็ได้ที่อยากกิน

“จะแวะซื้ออะไรรองท้องมั้ย” มันหันมาถามผม

“ไม่” ผมตอบนั่งกินอย่างเดียว มันหันมามองบ่อยครั้งเหมือนอยากกินแต่ผมแกล้งไม่สนใจ

“ป้อนกูด้วยดิ”

ผมแอบหันไปขำไม่ให้มันเห็น ไม่คิดว่ามันจะมีมุมแบบนี้ มันกำลังอ้อนผม! ทำไมผมต้องหน้าร้อนวูบวาบด้วยเนี่ย

“ขับรถอยู่ยังอยากแย่งกูกินอีก” ผมว่าให้แต่ก็ยอมป้อนมัน ถ้ากินคนเดียวแก้วใหญ่ขนาดนี้ผมก็กินไม่หมดหรอกครับ ขับมาไม่นานก็ใกล้ถึงบ้านญาติพี่เวฟแล้ว

ไอ้ธีร์เลี้ยวรถเข้าไปจอดบริเวรอู่เป็นคันสุดท้าย คนอื่นๆกำลังทักทายกันอยู่ด้านใน ผมตามมันลงไปติดๆ เป็นอู่ที่ใหญ่พอตัวซ่อมรถทุกชนิดรวมทั้งขายรถมือสองหรือรถเก่าเอามาทำใหม่ ที่สำคัญ บิ๊กไบค์หลายคันจอดเรียงอยู่หน้าอู่ สวยๆทั้งนั้น น่าจะเป็นของพนักงานเพราะจอดอยู่ที่จอดรถ

“สัสธีร์ คิดถึงเว้ย” ผู้ชายหล่อเข้มคนหนึ่งเดินเข้ามากอดกับไอ้ธีร์ ตัวใหญ่กว่าไอ้ธีร์นิดหน่อย

“คิดถึงเหมือนกันว่ะพี่” ไอ้ธีร์ก็กอดตอบพี่มัน

พี่มันผละออกจากไอ้ธีร์มองผมหน่อยๆ ผมก็แค่ยืนมองกลับไม่ได้พูดทักทายอะไรเพราะผมไม่รู้จักใคร

“มาๆเข้ามาด้านใน”

ผมเข้าไปด้านในคนอื่นๆก็ทักทายมันเยอะแยะ วันรวมญาติรึไงวะ แต่ไม่น่าใช่เพราะมีทั้งรุ่นเดียวกันกับรุ่นพี่ซึ่งเป็นเพื่อนพี่เวฟ ไอ้ธีร์แนะนำคนอื่นๆให้ผมรู้จักผมต้องยกมือไหว้และเรียกพี่ทุกคน สายตาไอ้ธีร์มองกดดันผมขนาดนั้น

“เข้ามากินข้าวด้านในเว้ย เหล้าเพียบ”

พี่กรเจ้าของอู่ที่เป็นญาติไอ้เวย์ชวน พวกเราจึงย้ายจากหน้าร้านเข้ามาด้านใน เป็นห้องกว้าง มีโต๊ะกินข้าวที่กับข้าววางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ มีเหล้าวางเต็มตรงโต๊ะกลม มีเครื่องขยายเสียงพร้อม พี่บอสเดินไปเปิดเพลงมันส์ๆ พวกพี่ๆแม่งไม่กินข้าวแดกเหล้ากับกับแกล้มพอ มีแค่ผมกับไอ้อ้นที่นั่งกินข้าวก่อน พวกพี่มันบางคนก็เดินมากินข้าวบ้างกินเหล้าบ้าง ไอ้ธีร์มันถูกพี่บิ๊กที่เดินไปกอดมันคนแรกดึงไปนั่งกอดคอแดกเหล้า ดูแล้วคงสนิทกันมาก

“อร่อยมั้ยน้องเฟรม”

พี่ปังเดินมานั่งข้างผมขยับมาใกล้จนอึดอัดไอ้อ้นเดินออกไปเมื่อกี้แล้วใครจะช่วยผม เสียงเพลงก็ดังจนแทบจะตะโกนคุยกันแต่ดีที่มันเป็นห้องเก็บเสียงไว้จัดปาร์ตี้เล็กๆ ไอ้เวย์บอกมา ระยะห่างของโต๊ะกินข้าวกับโซฟาเมื่อเปิดเพลงกลบทำให้ไม่ได้ยินเสียงว่าคุยอะไรกัน

“อร่อยครับ”

“น้องเฟรมมีแฟนยังครับ พี่ชอบนะ” พี่มันส่งยิ้มมาให้ผม

“เห้ย ไอ้ปังใจเย็นๆเว้ย อย่ารุกหนักเดี๋ยวน้องกลัว” เสียงแซวต่างๆก็ตามมา แวบหนึ่งผมมองสบตากับไอ้ธีร์มันก็มองมาที่ผมนิ่งๆ

“ตกลงว่าไงเฟรม”

พี่มันถือวิสาสะกอดเอวผมแถมยังลูบเบาๆเท่านั้นแหละกูความอดทดขาดทันที ผมเป็นพวกไม่ชอบให้ผู้ชายแตะตัวไง ผมปัดมือพี่มันออกแรงๆ ลุกขึ้นจนเก้าอี้ล้ม พวกที่นั่งแดกเหล้าหันมามองกันหมดไอ้พี่ปังก็ลุกตาม

“ไอ้เหี้ย! กูไม่ใช่เกย์ไม่ได้ชอบผู้ชาย!!” ผมกระชากคอเสื้อมันมาตะคอกใส่หน้าแรงๆแล้วปล่อยหมัดใส่หน้ามันจนหน้าหัน ผมเดินออกมาไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น

“เกิดไรขึ้นวะปัง” ผมได้ยินพวกพี่มันถามไอ้พี่ปังแว่วๆ

“ไอ้เฟรม!” ไอ้ธีร์มันเรียกหลายครั้งแต่ผมไม่หยุด พอก้าวพ้นขอบประตูห้องเป็นส่วนร้านมันก็ก้าวเร็วๆกระชากคอผมเหวี่ยงใส่กำแพงเต็มๆ

“อึก!” ผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ไปขอโทษพี่ปังซะ”

“ไม่!” ผมผลักมันออกแต่มันจับแขนกดตรึงไว้เหนือหัว

“กูไม่รู้ว่าใครผิดแต่มึงไปต่อยพี่เขาก็ควรไปขอโทษซะ”

“แต่กูไม่ได้ผิด!! ถ้ามึงไม่คิดจะฟังอะไรก็ปล่อยกู” ผมกำมือแน่นสะบัดแขนออกจากมัน ผลักมันออกแรงๆให้พ้นทาง

“มึงอยากให้กูเอามึงโชว์ตรงนี้แล้วเรียกเด็กๆพี่กรมาร่วมด้วยใช่มั้ย”

ผมหันกลับไปมองหน้ามัน สายตาที่ว่างเปล่ากับน้ำเสียงเย็นยะเยือกบอกผมว่ามันทำจริง ผมได้แต่กำมือแน่นมองหน้ามันอย่างผิดหวังที่มันบอกผมแบบนั้น นี่ผมไม่มีความหมายอะไรกับมันเลยใช่มั้ย ผมลืมไปว่าผมอยู่ในฐานะอะไร...ผมอยากหายตัวไปจากตรงนี้อยากร้องไห้แต่ก็ทำไม่ได้

ผมเดินกลับเข้าไปข้างในเสียงเพลงถูกเบาลงแล้ว พวกพี่ๆที่นั่งอยู่โซฟาหันมามองหมด พี่ปังลุกมาหาผม เพื่อนพี่มันก็จ้องผมอยู่ถ้าผมขยับคงพร้อมรุมกระทืบผมแต่พวกพี่ภีมแค่มองนิ่งๆเท่านั้น

“ขอโทษ” ผมยกมือไหว้พี่มันลวกๆแล้วหมุนตัวกลับทางเดิม ไอ้ธีร์มันยืนอยู่ข้างหลังผม ผมตรงดิ่งไปหามันทันที

“พอใจมึงรึยังไอ้สัส!”

ผมกระชากคอเสื้อมันมาตะคอกใส่ยิ่งกว่าพี่ปัง ปล่อยหมัดหนักๆให้มันอีกหนึ่งหมัดจนเลือดซึมมุมปากมันพอๆกับผมที่ตาร้อนน้ำใสเริ่มจะซึมแต่ผมก็ข่มมันไว้

“ถ้าสาสมใจมึงแล้วก็ปล่อยกูไป ไม่ต้องมายุ่งเหี้ยไรกับกูอีก! ไอ้เหี้ย!!”

ผมพูดใส่หน้ามันเสร็จก็เดินชนไหล่มันออกมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงแต่ไม่มีเสียงสะอื้น

เพล้ง!!

“ถ้ามึงก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว มึงเจอของจริงแน่ไอ้เฟรม แล้วมึงจะรู้ซึ้งว่ากูยิ่งกว่าเหี้ย”

ขาผมหยุดชะงักเมื่อกำลังจะเดินผ่านประตู้แต่ขวดเหล้าเปล่าถูกเขวี้ยงใส่ผนังข้างประตูเฉียดผมไปนิดเดียว ผมตัวชาวาบกับสิ่งที่มันพูด ก่อนที่แขนจะถูกกระชากให้หันไปหามันแวบหนึ่งเหมือนแววตาไอ้ธีร์มองผมเหมือนรู้สึกผิดแต่ก็แค่แวบเดียว มันกดท้ายทอยผมเข้าหากระแทกจูบปากลงมาขบเม้มบดขยี้แรงๆจนเลือดซิบ มืออีกข้างมันกอดรัดเอวผมดึงเข้ามาแนบชิดกับมันแน่น

“อึก..อื้ออ!!” ผมตกใจทั้งทุบตีมันแต่ก็ไม่เป็นผลสุดท้ายตอบยอมให้มันจูบ สักพักผมก็ยอมจูบตอบมันเหมือนทุกทีแต่ที่แตกต่างคือต่อหน้าผู้ชายมากกว่าสิบ ไอ้ธีร์มันยัดลิ้นเข้ามา กวาดต้อนผมจนหมดหนทาง เกี่ยวตวัดดูดดึงแรงๆจนเจ็บจูบกระชากวิญญาณนานหลานนาทีกว่ามันจะยอมปล่อยผมออก

“ไอ้เฟรมมันเป็นคนของกู ถ้าใครเสือกมายุ่งกับมันแบบนี้อีก กูจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น”

อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้ผมแต่งเอาไว้แล้วก่อนจะเอามาลงถึงได้อัพให้อ่านได้เกือบทุกวัน และผมก็จะไม่แก้ไขหรือปรับเนื้อหาที่แต่งไว้ให้เปลี่ยนไปจากเดิม เพราะนิยายเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่แต่งไปตามจินตนาการของผม ผมเป็นคนกำหนดว่าใครจะทำอะไรหรือจบแบบไหน เนื้อเรื่องจะเดินไปในทางไหน มันแล้วแต่อารมณ์ของคนเขียนครับ

ผมแจ้งไว้หน้าเรื่องแล้วว่าเพิ่งแต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก อาจจะแต่งได้ไม่ดีเท่าไหร่ก็ต้องขอโทษด้วย ถ้านิยายของผมแต่งได้ไม่ดีอ่านแล้วไม่สนุกก็แค่กดข้ามไปครับ ผมแค่อัพให้คนที่อยากอ่านเข้ามาอ่านเท่านั้นและผมจะลงเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียว อาจจะไม่แต่งอีก ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ


กลับหน้าเรื่อง
ขอโทษที่เราหายไปนะ เรื่อง ปัง×คิม เราขอพักไว้ก่อนนะ เราคิดเนื้อเรื่องต่อไปออก พอตเรื่องมันหายไป... ตอนนี้เรากำลังปั่นเรื่องนึงอยู่ แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่เราชอบเพราะมันคือความสุขของเรา *เราอาจจะเปลี่ยนมาแต่งแนวแฟนตาซี อยากให้ทุกคนลองอ่านดู แต่ตอนนี้เราไม่ค่อยมีเวลา เราไม่อยากให้ทุกคนคาดหวังกับเรามาก เราขอเวลาหน่อย อาจจะนานแต่เราจะพยายามทำเต็มที่เพื่อไม่ให้ทุกคนผิดหวัง และเรายังมีโปรเจคแนวแฟนตาซีต่อจากนิยายที่กำลังปั่น แต่เราอาจจะคั่นปัง×คิมให้ก่อน(ปังคิมไม่ใช่แนวแฟนตาซีนะ) นี่เราก็เพิ่งได้เข้ามาหลังจากลบปังคิมออกไป เพราะเราไม่อยากให้ทุกคนรออย่างใจจดใจจ่อ เอาเป็นว่าถ้าเห็นเราเปิดเรื่องใหม่เมื่อไร เราจะอัพลงให้รัวๆอ่านอย่างจุใจกันทีเดียวเลย อัพไปแต่งไปบางทีเราก็ไม่ว่างจนห่างหายไปนานกว่าจะมาอัพอีก เรากลัวทุกคนขาดตอน เลยรอแต่งเสร็จแล้วค่อยลงทีเดียวเลยดีกว่า #ขอบคุณที่ยังเป็นกำลังใจและยังรออ่านนิยายของเรานะ
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น