ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
#13

#F

ผมรู้สึกตัวอีกทีฟ้าข้างนอกก็เปลี่ยนสีแล้ว ท้องก็ร้องประท้วงด้วยความหิว กี่โมงแล้ววะ ผมพยุงตัวลุกขึ้นนั่งยีหัวตัวเองให้ยุ่งกว่าเดิม?

“หิวชะมัด ไอ้ธีร์หายหัวไปไหนวะ? ดีแล้วละกูจะได้ออกไปจากที่นี่แล้วจบเรื่องบ้าๆนี่สักที!!”

ผมมองหาไอ้ธีร์ทั่วห้องก็ไม่เจอ พอดึงผ้าห่มออกจากตัวก็ต้องรีบก้มดูว่าตัวเองโป๊อยู่รึเปล่า ปรากฎว่าตัวผมมีแค่เสื้อเชิ้ตของมันตัวเดียวกับชั้นใน... มันคงทำความสะอาดให้ผมแล้ว ผมไม่เคยปฏิเสธสัมผัสมันได้สักครั้ง แค่มันเล้าโลมนิดหน่อยก็มีอารมณ์ตามแล้ว บ้าชิบ! ผมค่อยๆลุกไปล้างหน้าในห้องน้ำ จัดการตัวเองเสร็จก็เดินไปที่ครัวเห็นมันยืนคุยโทรศัพท์แนบหูอยู่ มือก็ยุ่งกับการเตรียมอาหารผมเดินไปนั่งโต๊ะเบาๆมันคงรู้ว่าผมมาถึงหันกลับมาดู ผมถอนหายใจเบาๆ มันคงไม่ยอมให้ผมเดินออกไปจากเรื่องนี้ง่ายๆแน่ คงต้องยอมรับจนกว่ามันจะพอใจแม้ว่าผมจะเป็นคนเจ็บก็ตาม

“ฝากจัดการด้วย” มันกดตัดสายเอามือถือมาวางไว้บนโต๊ะที่ผมนั่งอยู่แล้วก็ทำกับข้าวต่อ

“ทำไรกินวะ ”

“สุกี้”

“เสร็จยังวะ กูหิว”

มันหันมามองผมนิ่งๆแล้วยกของทุกอย่างมาวางบนโต๊ะตามด้วยหม้อสุกี้ที่มีของมากมายที่มันใส่ไปบ้างแล้ว ถึงจะโกรธมันเรื่องที่มันทำเลวๆกับผมกับพี่อิ๋วแต่ไหนๆเรื่องมันก็เป็นแบบนี้แล้วถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นผมจะทำเป็นไม่รู้จักมันแล้วกัน แม้ตอนนี้ใจผมจะเริ่มรู้สึกกับมันก็ตาม

“น้ำจิ้มในตู้ หยิบจานมาด้วย”

ผมเดินไปเอาของตามมันบอก วางจานไว้ตรงหน้าผมกับมันเทน้ำจิ้มใส่ถ้วยเล็ก กินแบบบ้านๆที่ผมเคยกินเลยครับไม่รู้มันกินแบบไหนแต่ผมจะกินแบบนี้ มันก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมตักที่มันสุกแล้วใส่ถ้วยให้ผมด้วย ผมก็ก้มหน้ากินอย่างเดียวครับ มีมันคอยตักให้คือตักไรให้กูกินหมด

“โตรึยัง?”

“ห๊ะ?” ผมเงยหน้ามามองมันงงๆ มันก็ยืนมือมาเช็ดปากให้ สัส เสือกใจเต้นไปกับมันอีก ผมปัดมือมันออกเบาๆแล้วกินต่อ พอกินอิ่มแล้วก็ช่วยกันล้าง

“อาบน้ำด้วยกันมั้ย?” ผมกำลังเก็บจานใบสุดท้ายอยู่ดีๆมันก็ก้มมากระซิบข้างหู

“ม..ไม่ มึงไปอาบก่อนดิแม่ง” ผมดันมันออกแล้วเดินหนีไปเปิดหนังดูที่โซฟา มันก็แยกไปอาบน้ำ

Rrr~ Rrr~

มือถือมันดังมาจากห้องครัว มีของมันคนเดียวแหละของผมหายแล้วมั้ง ผมเดินไปดูก็เห็นโชว์เบอร์แต่ไม่มีชื่อ ผมจะรับดีมั้ยวะ แต่ของมันปล่อยไว้นี่แหละ แต่ความอยากรู้ก็ทำให้ผมคิดที่จะรับเพราะเรื่องที่มันคุยก่อนหน้านั้น นี่มันสองทุ่มแล้วนี่หว่า ผมตัดสินใจกดรับ

“พี่ธีร์จะมาตอนไหน เฮียเตรียมสนามไว้ให้แล้วนะ” มันจะไปไหนแล้วสนามไรวะ

“ไอ้ธีร์อาบน้ำอยู่” ผมกรอกเสียงลงไปอีกฝ่ายเงียบไปนิดก่อนจะตอบกลับผม

“งั้นถ้าพี่ธีร์อาบน้ำเสร็จให้โทรกลับด้วย” แล้วมันก็ตัดสายไป

“ทำอะไร” เสียงนิ่งๆที่ดังจากด้านหลังทำเอาผมแทบสะดุ้ง มือหนาเอื้อมมาหยิบมือถือมันที่ผมถือค้างไว้อยู่

“มีคนโทรมา บอกให้มึงโทรกลับ”

ผมหมุนตัวจะเดินไปดูหนังต่อแต่ถูกมันจับแขนไว้ บีบซะแน่น

“กูเจ็บ ปล่อย” ผมมองมันขวางๆ ถ้าไม่ปล่อยมีต่อยแน่

“รออยู่ห้องอย่าออกไปไหน” มันยอมปล่อยมือผมออกแล้วเดินผ่านผมไปที่ประตู แต่คราวนี้เป็นผมที่คว้าแขนมันไว้แทน

“มึงจะไปไหน กูไปด้วย” ผมมองหน้ามันสายตาจริงจัง

“ไม่ นอนพักซะ” มันจับมือผมออกเตรียมจะไปแต่ผมกระชากแขนมันหันมาเผชิญหน้ากับผมก่อนมันมองหน้าผมนิ่งๆแต่นาทีนี้ไม่กลัวครับ

“มึงจะไปสนามแข่งใช่มั้ย กูจะไปด้วยเดี๋ยวขับรถให้มึงเจ็บอยู่” ถ้ามันจะไปสนามแข่งยังไงผมก็จะไปให้ได้

“กูหายแล้ว อยู่ที่นี่ อย่าดื้อเฟรมเดี๋ยวกูมา”

ผมจ้องตากับมันอย่างไม่ยอมแพ้แต่ก็แพ้สายตามัน ผมปล่อยแขนมันออกเดินไปที่ประตู มันไม่ให้ไปผมไปเองก็ได้ แต่ไอ้ธีร์แม่งเลวมันจับผมเหวี่ยงกระแทกกับประตู

“อึ่ก!!! "  มันดันผมติดประตูล็อคตัวไว้อย่างแน่นหนา แทบกระดิกไม่ได้ สายตามันสื่อถ้าผมยังดึงดันจะไปคงขังผมไว้ในห้อง

"รอกูอยู่ห้องมันจะตายมั้ย?"

"….เออ! กูไม่ไปก็ไอ้สัส กูนอนตายแม่งอยู่ในห้องนี่แหละ พอใจรึยัง?!” ผมเม้มปากแน่นผลักมันออกให้พ้นทางแล้วเดินเร็วๆเข้าห้องนอนหยิบผ้าเช็ดตัวได้ก็ตรงไปอาบน้ำ ไม่สนว่าข้างหลังมันระบมแค่ไหนน้ำตาแม่งก็พาลจะไหล่คนยิ่งเจ็บมันก็ยิ่งมาซ้ำ

“สัสเอ๊ย!”

#W

ธีร์เดินตามร่างบางเข้ามาในห้องก็ไม่เห็น เขามันพวกมือไวไม่ทันได้คิดว่าเฟรมเจ็บตัวจากเขาอยู่เลยไม่ได้ยั้งมือเหวี่ยงร่างบางไปเต็มๆ แล้วไหนจะตาแดงๆเหมือนจะร้องอีก คงเจ็บน่าดู พอเห็นเฟรมทำหน้าเหมือนจะร้องธีร์ก็ยิ่งหงุดหงิดตัวเองที่เผลอรุนแรงกับเฟรมไป ธีร์เดินไปหน้าประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทเคาะเบาๆพอเป็นพิธีหมาน้อยของเขามันดื้อแต่ยิ่งรุนแรงมันก็จะยิ่งต่อต้าน ในเวลาเดียวกันมันก็ทั้งน่ารักน่าขย้ำ

“ให้เวลา 10 นาที ถ้าไม่เสร็จกูขังไว้ในห้อง”

ไม่วายก็ยังขู่เฟรมเหมือนเดิม นั่งรอไม่นานเฟรมก็เดินพันผ้าเช็ดตัวรอบเอวออกมา เฟรมไม่มองหน้าธีร์เลย เขาเดินไปแต่งตัวหน้าตู้กระจกไม่สนใจอีกคน

#F

“อ่อยแบบนี้อยากโดนอีกรอบไงหืม?” ผมสะดุ้งเบาๆเมื่ออีกคนมายืนซ้อนด้านหลังจมูกโด่งคลอเคลียเนินไหล่สูดดมความหอมจากครีมอาบน้ำเบาๆ พอผมจะหันไปพลักร่างสูงออกมันก็ยึดเอวผมไว้เบียดผมจนหลังเปลือยเปล่าผมชนอกแกร่ง

“สัส! ถอยไปห่างๆกูก่อนที่กูจะกระทืบมึงคาตีนตรงนี่” ผมเอาจริงถ้ามันไม่ยอมถอย

“หึหึ เมียใครวะ ดุจริง” มันยอมถอยยกมือทำท่ายอมแต่ก็ไม่วายพูดประโยคระคายเคืองหูผมออกมา ผมตวัดสายตามองมันนิ่งๆ มันทำแค่เดินกลับไปนั่งรอปลายเตียงเท่านั้น

พอทำอะไรเสร็จเราก็ลงมาข้างล่างขึ้นรถมันก็ขับออกไปเลย ไม่บอกผมว่าจะไปไหนผมก็ไม่ถามนั่งเงียบอย่างเดียว เรามากันด้วยรถไอ้ธีร์สงสัยมีคนขับมาจอดไว้ให้ ตลอดทางผมไม่พูดกับมันสักคำหันหน้ามองข้างทางอย่างเดียว แต่ก็รู้สึกเหมือนโดนมองเป็นระยะ มันขับรถพาผมมาสนามเถื่อนจริงๆแถมขับไปจอดด้านในที่เป็นเหมือนอู่ซ่อมรถภายในตัวด้วย ข้างๆจะเป็นที่เช็ครถก่อนลงสนามแข่ง ผมเปิดประตูรถตามมันเข้าไปข้างในอู่ก็เห็นพวกพี่เป้นั่งดื่มกันอยู่ ไอ้อ้นก็อยู่นี่ด้วยมันหันมามองผมสลับกับไอ้ธีร์

“ไงมึง ไมมากับพี่ธีร์ได้วะ” ผมไม่ตอบแต่นั่งลงข้างมัน

“ไอ้ธีร์มึงทำไรให้น้องเฟรมกูหน้างอเป็นปลาทูคอหักแบบนี้วะ” ไอ้เวย์แขวะผมยิ้มๆคนอื่นแม่งก็หัวเราะกับมันยผมตวัดสายตามองมันเคืองๆไอ้ธีร์กระตุกยิ้มมาให้อีก

“เด็กมันร้องตามมาด้วย กูไม่ให้มามันเลยงอแง”

“ไอ้สัสกูไม่ใช่เด็ก!!” ผมตะคอกใส่หน้ามันไม่เกรงใจคนอื่นแล้วครับแทบจะลุกไปต่อยแต่ไอ้อ้นจับไว้ก่อน คนอื่นก็เงียบมันมองผมนิ่งๆไม่ได้พูดไรออกมา

“ใจเย็นไอ้เฟรม แดกเข้าไป” พี่เป้ยื่นแก้วมาให้ผมทำลายความเงียบเพราะมีคนอื่นที่ผมไม่รู้จักนั่งรวมอยู่ด้วยแต่ไม่เห็นพี่คิมเจ้าของสนาม ผมรับแก้วมากระดกดื่มรวดเดียวหมด ทุกคนก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม คุยเรื่องรถกันและไอ้ธีร์มันก็มาเพื่อแข่ง มันไม่บอกผมสักคำ ไม่บอกว่าแข่งกับใครด้วย

“มันมากันแล้ว อีกสามสิบนาทีเริ่มแข่ง ไปเช็ครถได้เลย” พี่คิมเดินมาบอกไอ้ธีร์ มันก็ลุกเดินออกไปเช็ครถทันที ผมก็นั่งดื่มกับพวกไอ้อ้น ผมจะไม่สนใจมัน ทำเหี้ยไรก็ช่างแม่ง

“น้องธีร์มีแฟนยังครับ น่ารักดีพี่อยากจีบ” ผมหันไปมองไอ้แทนมันก็ส่งยิ้มมาให้ผม

“โทษทีว่ะ กูไม่ใช่เกย์”

“กูว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้เฟรมดีกว่านะไอ้แทน มันมีเจ้าของแล้วรับรองมึงไม่กล้าแตะ” ไอ้เวย์พูดขึ้นพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก หล่อไปอีกสิมึง ผมหันไปมองมันนิ่งๆ ผมไม่พูดกับใครอีกนั่งแดกเหล้าแม่งอย่างเดียว


กลับหน้าเรื่อง
ขอโทษที่เราหายไปนะ เรื่อง ปัง×คิม เราขอพักไว้ก่อนนะ เราคิดเนื้อเรื่องต่อไปออก พอตเรื่องมันหายไป... ตอนนี้เรากำลังปั่นเรื่องนึงอยู่ แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่เราชอบเพราะมันคือความสุขของเรา *เราอาจจะเปลี่ยนมาแต่งแนวแฟนตาซี อยากให้ทุกคนลองอ่านดู แต่ตอนนี้เราไม่ค่อยมีเวลา เราไม่อยากให้ทุกคนคาดหวังกับเรามาก เราขอเวลาหน่อย อาจจะนานแต่เราจะพยายามทำเต็มที่เพื่อไม่ให้ทุกคนผิดหวัง และเรายังมีโปรเจคแนวแฟนตาซีต่อจากนิยายที่กำลังปั่น แต่เราอาจจะคั่นปัง×คิมให้ก่อน(ปังคิมไม่ใช่แนวแฟนตาซีนะ) นี่เราก็เพิ่งได้เข้ามาหลังจากลบปังคิมออกไป เพราะเราไม่อยากให้ทุกคนรออย่างใจจดใจจ่อ เอาเป็นว่าถ้าเห็นเราเปิดเรื่องใหม่เมื่อไร เราจะอัพลงให้รัวๆอ่านอย่างจุใจกันทีเดียวเลย อัพไปแต่งไปบางทีเราก็ไม่ว่างจนห่างหายไปนานกว่าจะมาอัพอีก เรากลัวทุกคนขาดตอน เลยรอแต่งเสร็จแล้วค่อยลงทีเดียวเลยดีกว่า #ขอบคุณที่ยังเป็นกำลังใจและยังรออ่านนิยายของเรานะ
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น