ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
#2

#F

การแข่งจบลงด้วยดีแน่นอนมันไม่เป็นไปตามที่ผมคิด ไอ้ธีร์มันชนะ!! ไม่อยากจะยอมรับเลยจริงๆว่าฝีมือมันมีชั้นเชิงเหมือนพวกมืออาชีพเซียนสนามมาก ถึงแม้ไอ้นั่นจะสูสีกับมันแต่รถมันไม่ปกติมันยังชนะได้ ฝีมือผมคงไม่ถึงครึ่งมันด้วยซ้ำแถมกติกาที่นี่ก็เถื่อนสมสนามเถื่อนจริงๆ ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ชนะในสนามเท่านั้น

“สัส!!” มันสบถอย่างหัวเสียเมื่อลงจากรถแล้วรู้ว่ารถมันโดนเล่นด้วยฝีมือผมเอง

“รถเป็นไรวะ กูว่ากูเช็คดีแล้วนะ” พวกพี่ภีมเดินลงไปหามันทันทีที่แข่งเสร็จ

“หึ แค่เด็กมันอยากเล่น” แล้วมันก็มองสบตากับผมเพราะผมกำลังมองมันอย่างหงุดหงิดที่มันชนะ แวบหนึ่งผมเห็นสายตาที่ลุกโชนนั่นพร้อมจะฆ่าผมได้ทุกเมื่อสายตาเยือกเย็นที่ผมไม่เคยเห็นจากมันสักครั้งตอนนี้มันกำลังมองผมเหมือนจะรู้ว่าผมเป็นคนทำ ทำให้ผมใจกระตุกวูบแต่ก็ปรับสีหน้าไม่แสดงอาการใดๆออกมา

“ใครมันบังอาจมาเล่นรถซาตานอย่างมึงวะ” ไอ้พี่เป้พูดขึ้นขำๆ

“กูขอไปกระทืบมันก่อน” พูดจบมันก็เดินไปกระทืบคู่แข่งทันทีแต่ก็ไม่ได้ห้ามตอบโต้ฝ่ายนั้นก็สู้กลับมาอย่างไม่ยอมแพ้

“กูขอไปคุยกับเฮียก่อนดูเหมือนจะมีคนเล่นตุกติกนอกสนาม” เหี้ย กูทำเองครับเพื่อน

“งั้นกูไปรอที่รถ” ผมบอกแล้วเดินเลี่ยงมาที่รถไม่สนใจพวกไอ้ธีร์อีกถ้าอยู่ต่อผมโดนมันเล่นแน่

ผมนั่งรอสักพักผมก็เห็นคนเดินมาทางรถที่ผมยืนพิงอยู่คิดว่าคงเป็นไอ้อ้นเพราะที่ผมอยู่มันมืดมีแค่แสงไฟจากสนามส่องสลัวนิดเดียว

เท่านั้น แต่ก็ต้องตกใจเพราะมันไม่ใช่ไอ้อ้น แต่เป็น..

“ไอ้เหี้ยธีร์!!”

“หึ ไง เล่นกูไว้เยอะนะมึง” มันเดินเข้ามาหาผมที่ยืนพิงรถอยู่ใกล้ๆจนผมจะเบี่ยงหนีแต่มันเร็วกว่ากระชากแขนผมกดตรึงไว้กับตัวรถตัวมันก็คร่อมกันไม่ให้ผมหนี

“ปล่อยกูไอ้เหี้ย!! กูทำอะไร?” ผมถามอย่างหงุดหงิดเมื่อทำไรไม่ได้

“อย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่ามึงทำไรกับรถกูไว้บ้าง” มันกดเสียงต่ำข้างๆหูผมน้ำเสียงเย็นๆทำให้ผมใจเต้นแรงกลัวว่ามันจะจับได้

“กูไม่ได้ทำ” ผมบอกอย่างไม่ยอมแพ้พร้อมกับมองหน้ามันโกรธๆ

“หึ เด็กปากดีอย่างมึงทำกูหมดความอดทนกะจะสั่งสอนเบาๆแท้ๆ แต่วันนี้มึงเสือกหาเรื่องใส่ตัวเองนะ” มันบีบคางผมด้วยมือข้างเดียวแรงๆจนเจ็บไปหมดแล้วสะบัดผมออกจนเซไปชนกับไอ้อ้นที่เดินมาพอดี

“มีเรื่องไรกันพี่” 

ผู้ชายคนนี้น่ากลัว...อยู่ๆคำนี้ก็ลอยเข้ามาในหัวผม ไอ้ธีร์มันสูงกว่าผมเกือบสิบซม.เพราะได้ยินมาว่ามันชอบเล่นบาส ไหนจะตัวมันที่เต็มไปด้วยรอยสัก(แต่ใต้เสื้อผ้าไม่รู้มันสักรึเปล่ายังไม่เคยเห็นมันถอดเสื้อ)ยิ่งเพิ่มความดิบเถื่อนในตัวมันเข้าไปอีกปกติมันก็ชอบทำหน้าโหดอยู่แล้วแต่เวลาไอ้ธีร์โกรธผมไม่อยากจะยอมรับเลยว่าน่ากลัว...สายตาที่ไม่มีความรู้สึกแต่แฝงไปด้วยความอันตรายนั่นกับน้ำเสียงเยือกเย็นที่มันพูดข้างหูผมบ่งบอกได้ดีว่ามันต้องทำอะไรที่ผมคาดไม่ถึงแน่ๆกับการที่ไปรังแกลูกรักมันถึงสองครั้ง

ใช่! วันที่มันแย่งผู้หญิงผมไปผมไปเจาะยางรถมันเองทั้งสี่ล้อ พร้อมขูดทำรอยเล็กๆน้อยๆด้วยความหมั่นไส้และวันนี้ผมใช้จังหวะที่พี่ภีมเผลอตอนไปดูรถที่มันใช้แข่งทำให้สายบางอย่างรั่วนิดหน่อย พอเร่งเครื่องจะทำให้รถกระตุกเพราะการไหลที่ไม่สะดวกเสี่ยงต่อการแพ้

“เพื่อนมึงมันก็แค่หมาลอบกัดปากเก่งที่กูควรจัดการจนมันไม่สามารถไปกัดใครได้อีก” น้ำเสียงเย็นเหมือนเดิมต่างจากปกติที่มันพูดน้อยและนิ่งๆ

“มึงไปก่อเรื่องะไรไอ้เฟรม” ไอ้อ้นหันมาคาดคั้นผมที่ยืนเงียบๆอย่างจำนนทันทีแต่เรื่องอะไรผมจะยอมรับผิดล่ะ

“เรื่องที่มีคนตุ๊กติ๊กบอกพี่คิมว่ากูรู้ตัวแล้ว จะจัดการเอง...ส่งตัวเพื่อนมึงมาให้กูด้วยกูมีเรื่องจะเคลียร์กับมันถ้ามึงขวางต่อให้เป็นพี่คิมกูก็ไม่ไว้หน้า” มันพูดนิ่งๆแต่ข้างในมันคงเดือดไม่น้อยเพื่อรอเวลาที่จะระเบิดใส่ผม

“กูไม่ไป กูไม่ได้ทำอะไรผิด!!” ผมบอกเสียงแข็งแต่มันก็เข้ามากระชากแขนผมลากไปที่รถมันทันที

“อย่ารุนแรงกับเพื่อนผมนะพี่ พี่ก็รู้ว่านิสัยมันเป็นไง” แต่เดินไปไม่ถึงไหนไอ้อ้นก็เดินมาจับแขนมันไว้แล้วพูดเชิงขอร้อง ผมเข้าใจว่าถ้าไอ้ธีร์พูดขนาดนี้ใครก็ช่วยผมไม่ได้และผมก็ไม่อยากให้เพื่อนเดือนร้อนด้วย

“กูไม่รับปาก” มันบอกแล้วจัดการลากผมมาที่รถแล้วยัดใส่ทันที

“ปล่อยสิวะไอ้เหี้ย!!” ผมทั้งดิ้นทั้งถีบเมื่อมันยัดผมเข้ารถ

“ถ้ามึงไม่ยอมไปกับกูดีๆ กูไม่รับปากว่าเพื่อนมึงจะปลอดภัย เพื่อนกูไม่ใช่แค่กลุ่มไอ้ภีมแต่เถื่อนกว่านั้นเยอะก็มีไม่แน่อาจโดนรุมโทรม”

“ไอ้ชั่ว!! อย่าทำอะไรเพื่อนกู กูจะไปกับมึง” ผมได้แต่กำมือแน่นเมื่อไม่สามารถทำอะไรมันได้ มันขึ้นรถแล้วพาผมมาที่คอนโดมันทันที หรูไม่น้อยเหมือนกัน

พอเข้ามาในห้องมันปิดประตูหันมาผมก็ปาแจกันใส่มันทันทีแต่มันดันหลบทับอะไรใกล้มือผมปาใส่มันหมด มันปัดป้องพร้อมกับเดินเข้าหาผมเลื่อยๆจนไม่มีให้ปาผมจึงสวนหมัดใส่หน้าหล่อๆทันทีจนเลือดซึมมุมปากและจะตามเข้าไปกระทืบแต่มันไวกว่าจับผมทุ่มลงโซฟาแล้วต้อยท้องผมหนักจนจุกตัวงอสีหน้ามันแสดงออกชัดเจนว่าโกรธผมจนแทบอยากฆ่าให้ตายแค่ไหน

“ไอ้เหี้ย!! ปล่อยกูไปสิวะ” ผมตะคอกใส่หน้ามันอย่างเดือดๆ

“กูกะจะพามาทำโทษดีๆแต่มึงเสือกหาเรื่องใส่ตัวแล้วอย่าหาว่ากูไม่เตือน” มันพูดจบก็ลากผมเข้ามาในห้องนอนเหวี่ยงใส่เตียงเต็มๆ

“มึงคิดจะทำอะไรสัส!” ผมตะคอกถามตื่นๆที่มันพาเข้ามาห้องนอนต่างจากมันที่พูดตอบเพียงนิ่งๆแต่เสือกยิ้มได้เยือกเย็นจนผมไม่อยากจะคิดว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

“ถ้าหนีออกจากห้องนี้ได้กูจะปล่อยมึงไป แต่ถ้าไม่...”

“...”

“กูจะเอามึงจนต้องกราบขอร้องให้กูหยุด”

“!!...ไอ้สารเลว กูเป็นผู้ชาย!!” ผมคว้าโคมไฟเริ่มปาสิ่งของใส่มันอีกครั้งจนกรอบรูปที่ปาไปโดนหางคิ้วมันแตกผมใช้จังหวะนั้นวิ่งไปที่ประตูไม่สนความจุกของตัวเองแต่มันไวกว่ากระชากแขนผมบิดมาด้านหลังดันหน้าให้ผมติดกับผนังอย่างแรงจนชาไปทั้งตัว

“กูก็ผู้ชาย แต่ลองกับผู้ชายก็คงไม่เสียหายอะไรโดนเฉพาะคนที่น่าส่งต่อไปให้โดนรุมโทมอย่างมึง”

“!!!”




ตอนอาจจะสั้นไปหน่อยเดี๋ยวมันจะเริ่มยาวขึ้นๆเอง(?) http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_6.png


กลับหน้าเรื่อง
ขอโทษที่เราหายไปนะ เรื่อง ปัง×คิม เราขอพักไว้ก่อนนะ เราคิดเนื้อเรื่องต่อไปออก พอตเรื่องมันหายไป... ตอนนี้เรากำลังปั่นเรื่องนึงอยู่ แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่เราชอบเพราะมันคือความสุขของเรา *เราอาจจะเปลี่ยนมาแต่งแนวแฟนตาซี อยากให้ทุกคนลองอ่านดู แต่ตอนนี้เราไม่ค่อยมีเวลา เราไม่อยากให้ทุกคนคาดหวังกับเรามาก เราขอเวลาหน่อย อาจจะนานแต่เราจะพยายามทำเต็มที่เพื่อไม่ให้ทุกคนผิดหวัง และเรายังมีโปรเจคแนวแฟนตาซีต่อจากนิยายที่กำลังปั่น แต่เราอาจจะคั่นปัง×คิมให้ก่อน(ปังคิมไม่ใช่แนวแฟนตาซีนะ) นี่เราก็เพิ่งได้เข้ามาหลังจากลบปังคิมออกไป เพราะเราไม่อยากให้ทุกคนรออย่างใจจดใจจ่อ เอาเป็นว่าถ้าเห็นเราเปิดเรื่องใหม่เมื่อไร เราจะอัพลงให้รัวๆอ่านอย่างจุใจกันทีเดียวเลย อัพไปแต่งไปบางทีเราก็ไม่ว่างจนห่างหายไปนานกว่าจะมาอัพอีก เรากลัวทุกคนขาดตอน เลยรอแต่งเสร็จแล้วค่อยลงทีเดียวเลยดีกว่า #ขอบคุณที่ยังเป็นกำลังใจและยังรออ่านนิยายของเรานะ
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น