ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
11. หนี (3) 100%

        “ผะ ผมพูดเหรอ?” ตรีภพทำหน้าตื่น ทั้งที่ในใจอยากจะร้องไห้ พี่ภาสมาคุยกับเขาด้วยเรื่องนี้จริง ๆ แต่สถานการณ์ตอนนี้ตรีภพคงทำอะไรได้ไม่มาก นอกจากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพื่อยื้อเวลาเท่านั้น “ตอนไหนครับ ไม่เห็นจะจำได้เลย”

           “ที่ร้านอาหารเมื่อวันก่อน”

           “เหรอครับ”

           “ภพจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?”

           “จำไม่ได้เลยครับ สงสัยผมคงเมามาก” ข้ออ้างนี้คงฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด เพราะพี่ภาสก็รู้อยู่แล้วว่าเขาเมามากจริง ๆ

           และเหมือนจะได้ผล ภาสกรดูนิ่งลงเมื่อได้รับคำตอบ สีหน้ากังวลจางหายไปมากเลยทีเดียว

           รอดแล้วตรีภพ พี่ภาสคงไม่สงสัยเรื่องในวันนั้นแล้ว

           “งั้น...พี่ขอถามตรง ๆ เลยนะ ภพชอบพี่หรือเปล่า?”

           “ทะ...ทำไมพี่ถามแบบนี้อะครับ” ร่างเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินคำถามที่ไม่คาดคิดมาก่อน

           “พี่อยากรู้...ว่าภพคิดยังไงกับพี่” นัยน์ตาคู่คมจ้องมองตรีภพอย่างต้องการคำตอบ สีหน้าจริงจังทำให้ผู้เป็นน้องรู้สึกกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

           จะทำยังไงดี เขาควรตอบอย่างไรดี

           “เอ่อ...”

           “ภพชอบพี่ใช่มั้ย?”

           “คะ ครับ” น้ำเสียงดุดันกดดันให้ตรีภพเผลอพยักหน้ายอมรับ รู้สึกเหมือนตัวเองสติหลุดไปชั่วขณะ กว่าจะเรียกคืนกลับมาได้ก็เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเปล่งเสียงพูด

           “แต่พี่ชอบภพไม่ได้

           “…” คำพูดนั้นบดดวงใจดวงน้อย ๆ ของตรีภพจนแหลกละเอียดไม่เป็นชิ้นดี

           “พี่ชอบผู้หญิง และพี่ก็มีแฟนแล้ว”

           “…”

           “ภพเข้าใจสิ่งที่พี่พูดใช่มั้ย เราสองคนไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้นอกจากพี่น้อง”

           “…”

 

           และแล้วสิ่งที่ตรีภพกลัวที่สุดก็เกิดขึ้น ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติด เขากำลังจะสูญเสียภาสกรไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ไม่เหลือแม้แต่โอกาสที่จะได้ลอบมองอยู่ไกล ๆ อย่างชื่นชม คำว่า ‘พี่น้อง’ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันคงเป็นแค่คำพูดรักษาน้ำใจเท่านั้นเพื่อเตือนให้รู้ว่าทั้งเขาและภาสกรไม่ควรใกล้ชิดกันอีก

           ทั้งที่พยายามปลอบใจตัวเองมาตลอดว่าอย่าคาดหวัง แต่ทำไมเมื่อถึงเวลาจริง ๆ ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงบาดลึกลงไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจอยู่ดี

           ตรีภพขังร่างอันอ่อนแอไว้ในห้องของตัวเอง จมอยู่กับความมืดมิดภายในห้องสี่เหลี่ยมพร้อมหยดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาราวกับสายเลือด มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่เล็ดลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง กว่าหกชั่วโมงที่ตรีภพขังตัวเองอยู่อย่างนั้น พร้อมกับภาพความทรงจำอันสวยงามที่ฉายขึ้นมาอย่างอิ่มเอม

           ความสุข...สุขที่สุดแล้วในชีวิตที่ครั้งหนึ่งเคยได้พบ

           รอยยิ้ม...กว้างที่สุดเท่าที่คน ๆ หนึ่งเคยยิ้มมาในชีวิต

           รัก...รักมากที่สุดเท่าที่เคยรัก

           แต่ก็เป็นได้เพียงภาพในอดีต ไม่มีอีกแล้วความสุขที่จะได้รับ ไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มที่อบอวลไปด้วยความปิติ ไม่มีอีกแล้วความรักที่เฝ้าถวิลหา แม้แต่ความหวัง...ก็ยังไม่มีทางเกิดขึ้นได้บนโลกของความเป็นจริงอีกต่อไป

           ทุกอย่างพังทลาย ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่ตรีภพจะต้องทนอยู่เพื่อเผชิญกับเรื่องเลวร้ายในเบื้องหน้า ยาแก้ปวดนับสิบเม็ดถูกเทลงบนฝ่ามือบางอันสั่นสะท้าน​ ถึงแม้เสียงสะอื้นยังไม่จางหาย ทว่าใบหน้าของตรีภพกลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม​ รอยยิ้มสุดท้ายเพื่อต้อนรับเขาสู่โลกที่มีแต่ความสุขสม ตรีภพจะได้พบเจอกับความสมหวังเสียที​ เมื่อเขากำลังจะได้เข้าสู่ความฝันนิรันดร์กาลที่ปรารถนามานานแสนนาน

           เม็ดยากลมในมือถูกส่งเข้าปากอย่างไม่ลังเล​ คงเป็นความกล้าหาญสุดท้ายที่ตรีภพได้จารึกเอาไว้บนโลกใบนี้ น้ำเปล่าจากขวดใบใหญ่ค่อย​ ๆ​ นำพายานับสิบเม็ดยาลงสู่ในท้อง​ ตรีภพทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างอ่อนกำลัง​ หลับตาลงเพื่อผ่อนคลายจิตใจในวาระสุดท้าย​ นำพาตัวเองดำดิ่งสู่ภาพฝันนิรันดรที่กำลังจะมาถึง

           พี่ภาสรอผมก่อนนะครับ ผมกำลังจะไปหา...

กลับหน้าเรื่อง

ไรท์มี 3 นามปากกา น้า

ธ.ธีร์ >> แนวฟีลกู้ด ชาย-หญิง

SunTawan >> แนวฟีลกู้ด Y/boy love

ชาญกวี >> นิยายรัก

ฝากติดตามผลงานด้วยน้า

Love u all

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น