คุณหมอหมา หนูขารออยู่
ตอนที่ 9 : ใช่เธอหรือเปล่า 4
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 9 : ใช่เธอหรือเปล่า 4

ปรรณกรพยายามตั้งสติ ตรวจอาการของสุนัขที่เจ้าของบอกว่าชื่อมะลิ หลังจากตรวจเช็คอาการเรียบร้อยเขาก็เดินไปจัดยาให้

" ชื่ออะไรครับ " เขาถามออกมา

" มะลิค่ะ " หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาตั้งใจถามชื่อเธอ แต่เขาก็ไม่มั่นใจว่านั่นชื่อเธอหรือชื่อสุนัข

" อายุเท่าไหร่ครับ " เขาถามต่อ

" แปด เก้า ปีค่ะ " พอหญิงสาวตอบอายุออกมาเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่ามะลินั้นเป็นชื่อของหมาจริงๆ ไม่ใช่ชื่อของเธอ

" ปกติร้านหยุดทุกวันจันทร์ใช่ไหมคะ แล้วคุณหมอเข้าวันไหนบ้างคะ มินมาทีไร ไม่เคยเจอคุณหมอสักที เจอแต่หมออีกคน " หญิงสาวถามออกมา ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตากลมโตมีความกระตือรือร้นช่างคล้ายกับใครบางคนนัก แต่เมื่อกี้เขาได้ยินเธอแทนชื่อตัวเองว่ามิน

" เท่าไหร่คะ โอนได้ใช่ไหม " เธอถามค่าใช้จ่ายออกมา ก่อนจะเตรียมโทรศัพท์สำหรับการเข้าแอพพลิเคชั่นเพื่อโอนเงิน เขาบอกราคาเธอออกไป และเธอก็ส่งสลิปการโอนเงินให้ดู ซึ่งเบอร์ที่เขาให้ไป จะเป็นโทรศัพท์ของร้าน ซึ่งเขาจะทิ้งไว้ที่ร้านตลอด ไม่พกติดตัวไปด้วย

" มินตรา ...." เขาทวนชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะส่งยาให้เธอ

" ถ้าอาการไม่ดีขึ้นก็พามาหาหมออีกนะครับ ถ้าไม่ต้องจ่ายยา หมอดูอาการให้ได้ ไม่เสียค่าใช้จ่าย " เขาบอกออกมา ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หญิงสาวยิ้มกว้างกว่าเดิม อุ้มสุนัขของตัวเอง เอาไปใส่ในตะกร้า เพื่อจะได้พากลับ

" คุณหมอใจดีมากเลยนะคะ ไม่เห็นเหมือนหมออีกคน คนนั้นคิดเงินทุกอย่างเลย ถ้างั้นคุณหมอ คือพี่หมอปันใช่ไหมคะ งั้นต่อไปมินขอเรียกว่าพี่หมอปันได้ไหม เห็นคนบ้านข้างๆ บอกว่าพี่หมอปันใจดี แต่มินมาไม่เคยเจอเลย " หญิงสาวพูดออกมาแกมบ่นรุ่นน้องของเขา เขาก็แค่ยิ้มให้ ไม่ได้ตอบอะไร คอยสังเกตุกิริยาอาการของหญิงสาว ที่ดูสดใส ร่าเริง ช่างพูดช่างจา

" มินเพิ่งกลับมาอยู่บ้านที่กรุงเทพฯนะคะ อยู่ในซอยนี่เองนะคะ บ้านรั้วสีฟ้าๆนะคะ สงสัยคงได้มารบกวนคุณหมอพี่ปันบ่อยๆ แน่นอน " หญิงสาวยังคงพูดต่อไป ปรรณกรขมวดคิ้ว นึกถึงบ้านรั้วสีฟ้า ในซอยนี้ก็มีอยู่หลังเดียว บ้านหลังนั้น บ้านของมะลิ แต่ผู้หญิงคนนี้บอกว่าชื่อมิน มินตรา

" ที่บ้านเลี้ยงหมาหลายตัวเลยนะคะ คุณป้าให้เอามาเลี้ยงเป็นเพื่อนมิน ตอนอยู่เชียงใหม่ก็เลี้ยงหลายตัวเลย คุณแม่ชอบเก็บหมาไม่มีเจ้าของมาเลี้ยงนะคะ นี่ต้องหอบหิ้วลงมากรุงเทพฯกันด้วย " หญิงสาวยังคงชวนคุยต่อ ท่าทางเธอเป็นคนคุยเก่งมาก ไม่มีท่าทีเคอะเขินอะไรเลย

" คุณแม่รักหมามากเลยนะคะ นี้ถ้าคุณแม่ยังอยู่ ถ้ารู้ว่ามีตัวไหนป่วย มินโดนดุแย่แน่นอน "

" แล้วคุณแม่ไปไหนหรอครับ เออ ท่านสบายดีไหม " ชายหนุ่มถามออกมา ตอนนี้เขาเริ่มกำลังคิดว่า ผู้หญิงตรงหน้าจะใช่คนที่เขาตามหาอยู่หรือเปล่า

" เสียไปแล้วค่ะ เสียได้สามปีแล้ว แม่ตรอมใจเพราะพ่อนะคะ แม่เกลียดพ่อมาก ขนาดเปลี่ยนชื่อให้มินใหม่เลย แถมทำลายหลักฐานไปด้วย ยังจำไม่ได้เลย ว่าแต่ก่อนตัวเองชื่ออะไร " หญิงสาวพูดถึงชีวิตตัวเองต่อ ก่อนจะทำท่าจับที่ศีรษะของตัวเอง บ่งบอกว่าเธอปวดหัว

ปรรณกรมองเธออย่างชั่งใจ คิดว่าจะถามออกไปหรือเปล่า แต่ก็เลือกที่จะเก็บคำถามนั้นเอาไว้ บางทีความทรงจำในอดีตอาจทำให้เธอรู้สึกแย่ขึ้นมา เขามองสำรวจเธออีกครั้ง ในขณะที่ดเธอก้มลงไปคุยเล่นกับสุนัขของเธอ แล้วเธอก็เงยขึ้นมาสบตาเขา เธอจ้องสบตาเขาไม่มีแววลดล่ะ แววตาซุกซน เจ้าเล่ห์ ปรากฏขึ้น เธอยิ้มน้อยๆ ส่งให้เขา และก่อนที่ทั้งคู่จะคุยอะไรกันต่อ ก็มีคนเดินเข้ามา

" เปิดร้านด้วยหรอพี่ปัน ผมแวะเอาของมาไว้ก่อนนะ ว่าจะชวนพี่ปันออกไปกินข้าวด้วยกัน เพื่อนเก่าๆ นัดรวมตัวกันนะ " เสียงเอ่ยทักออกมา ก่อนจะเลิกคิ้วมองหญิงสาว แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักทายอะไรออกไป เดินผ่านเข้าไปข้างในเอาของเข้าไปเก็บแล้วเดินออกมา

" อืม ไปก็ได้ ว่าแต่พี่ไปกับแกได้ใช่ไหมกร ไม่อยากขับรถไป รู้สึกเพลียๆ ล้า ๆ " เขาตอบรุ่นน้องตัวเองไป แล้วหันมาคุยกับหญิงสาวต่อ

" ถ้ายาหมดก็กลับมาดูอาการได้อีกนะครับ " ชายหนุ่มบอกออกไปด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะหันมาง่วงกับการจัดของต่อ

" ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณหมอพี่ปัน ใจดีจังเลย เจอกันนะคะ " หญิงสาวบอก แล้วก็หอบหิ้วสุนัขของตัวเอง พาเดินออกไป ปรรณกรเดินมาเปิดประตูให้เธอด้วย มินตราหันมายิ้มให้อีกครั้ง แล้วเดินไป พร้อมกับยิ้มกับตัวเองตลอดทาง

เมื่อถึงบ้าน หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว มินตราก็คว้าโทรศัพท์โทรหาเพื่อนทันที

" แก ฉันได้เจอพี่หมอปัน หมอหมาตัวจริงแล้วนะแก น่ารักมาก หล่อสุดๆ เลย หน้าตายังดูหนุ่มๆ อยู่เลย ยิ้มก็สวย แถมใจดีมาก สมควรเป็นหมาหมาในตำนานจริงๆ " เธอหยุดสักพัก หัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดต่อ

" ตอนแรกก็นึกว่าจะแก่ ที่ไหนได้ โอ๊ยละมุนไปหมด ตอนแรกก็ว่าอีตาหมอกรนั้นหล่อแล้วนะ เจอพี่หมอปันเข้าไป ไม่หล่อเท่า แต่ละมุนกว่าล้านเท่า น่ารักมาก " เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แววตา มีความเปล่งประกาย

( หรอ แล้วยังไงต่อห้ะ ) เพื่อนถามออกมา น้ำเสียงไม่มีความตื่นเต้นเท่าไหร่นัก ออกจะรำคาญด้วยซ้ำ

" นั่นสิ เอาไงต่อดี ไม่รู้ยังโสดอยู่หรือเปล่า ถ้าโสดจีบได้ป่ะ น่ารักขนาดนี้ " เธอบอกเพื่อนพร้อมกับหัวเราะออกมาคิกคักเบาๆ

( ทำไม จะเอาคนแก่เป็นแฟนว่างั้น เปลี่ยนใจเร็วนะแก ครั้งก่อนยังบอกหมอกรหล่ออยู่เลย ) เพื่อนตอบออกมา น้ำเสียงมีการต่อว่าเล็กน้อย

" ฮ่าฮ่า ไม่รู้สิ แต่แกอย่าเพิ่งไปบอกใครนะ ว่าฉันเจอหมอปันแล้ว ให้จีบติดก่อน เอาไว้ไปเซอร์ไพรส์เพื่อนๆ อิอิ งั้นแค่นี้ก่อนนะแก ฉันเจอของอะไรหลายๆ อย่างนะ ขอดูก่อน " มินตราบอกเพื่อน ก่อนจะวางสาย แล้วหันไปสนใจของที่เธอเจอในลังเก่าๆ ในห้องเก็บของ เธอเลยเอาออกมาดูว่ามันคืออะไร พอรื้อออกมาก็พบว่าเป็นหนังสือสำหรับเด็กเล็กๆ พอเอาออกมาเรื่อยๆ ก็พบสมุดวาดภาพ เธอเลยเอาออกมาเปิดดู เป็นภาพวาดฝีมือเด็กเล็กๆ เธอพลิกดูไปเรื่อยๆ ก็มีภาพวาดทั่วไป ภาพบ้าน ภูเขา แม่น้ำ ถนน แค่ที่จะมีเยอะหน่อย ก็จะเป็นภาพวาด พ่อ แม่ ลูก พอเปิดไปหน้าท้ายๆ ก็เห็นภาพ เด็กผู้หญิง ผู้ชายตัวสูง และสุนัขอีกหนึ่งตัว ห้าหกหน้า ที่มีการวาดภาพแบบนี้ไว้ และมีตัวหนังสือโย้เย้ กำกับเอาไว้ด้วยว่า พี่ปัน มะลิ โมน่า ซึ่งทำให้เธอสนใจมากด้วย ก่อนจะรื้อของออกมาอีก เห็นชุดตรวจทางการแพทย์ หูฟัง เข็มฉีดยาของเล่นอยู่หลายอัน เธอคลุกตัวอยํ่ตรงนั้นนานมาก จนจามออกมาหลายครั้ง และก็รู้สึกเวียนหัว จนป้ามาเรียกให้ออกไปทานอาหารเย็น

 

กลับหน้าเรื่อง
จะมีดราม่าหรือเปล่านะ ผู้ต้องสงสัยมาสองคนแล้ว หวังว่าพี่ปันจะจำน้องได้นะ ห้ามผิดคนนะเฮีย
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น