คุณหมอหมา หนูขารออยู่
ตอนที่ 6 : ใช่เธอหรือเปล่า 1
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 6 : ใช่เธอหรือเปล่า 1

ปรรณกรเดินดูรอบๆ มหาวิทยาลัย ที่วันนี้เขาได้ถูกเชิญให้มาบรรยายเป็นกรณีพิเศษ เขาเดินดูจนรู้สึกร้อนๆ เลยมานั่งพักที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นสน หยิบโทรศัพท์มาอ่านข้อความที่ป้าแม่บ้านส่งมาให้ว่า

( อย่าลืมของฝากเป็นแคปหมูแล้วก็สตอเบอรี่ด้วยนะคะ)

( ไปถึงเชียงใหม่แล้ว ถ้ามีเวลาก็ลองตามหาหนูมะลิด้วยนะคะ เผื่อจะได้เจอกัน พอป้าบอกเจ้าโมน่าว่า หมอปันจะไปเชียงใหม่ตามหาหนูมะลิ วันนี้โมน่ายอมกินยากินข้าวแล้วนะคะ )

ปรรณกรอ่านข้อความซ้ำไปมา ก่อนที่ป้าจะส่งเป็นคลิปวิดีโอให้ดูโมน่า หมาที่มีอายุได้สิบสามปีแล้ว ซึ่งก็ถือว่าค่อนข้างจะเริ่มแก่มากแล้ว ร่างกายก็ไม่ค่อยดี สิบสองปีผ่านมาแล้วที่เขาไม่ได้เจอหนูมะลิเลย ทั้งยังไม่ได้ข่าวอะไรจากเธอ แม้แต่รูปสักรูปก็ไม่เคยเห็น พ่อของเธอก็ยังแวะไปถามข่าวคราวเขาที่คลีนิค แต่เขาก็ไม่รู้อะไรเลย นอกจากเห็นสลิปโอนเงินที่เฟื่องฟ้าส่งมาให้ป้าแม่บ้านเท่านั้น

เมื่อสองปีก่อน เขาเห็นช่างไปทำการซ่อมแซมบ้านของมะลิที่อยู่ในซอย เขาก็นึกว่าเธอจะย้ายกลับมาอยู่ กลายเป็นมา มีคนมาเช่าอยู่ซะงั้น พอไปสอบถามคนที่มาเช่า ก็บอกว่าพวกเขาทำการเช่าผ่านเอเจ้น เลยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าของบ้านที่แท้จริงเลย

ปรรณกรมองดูนักศึกษาที่เดินไปมาและแอบคิดว่า อาจจะเป็นมะลิที่เดินผ่านเขาไป ผ่านมาสิบสองปีแล้ว ป่านนี้เธอคงโตเป็นสาว หน้าตาคงเปลี่ยนไปมาก ไม่รู้ว่าถ้าเจอกันอีกครั้งเขาจะทำเธอได้ไหม แล้วเธอจะจำเขาได้ไหม และเธอจะยังเรียกเขาว่าพี่ได้อีกไหม เพราะเขาในวัยสามสิบ พอเห็นเด็กนักเรียน นักศึกษา ก็รู้สึกว่าตัวเองแก่ลงไปมาก

ปรรณกรนั่งคิดถึงความหลังไป พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มาดูรูปเก่าๆ ที่เขาเคยถ่ายกับมะลิตอนเด็กๆ ซึ่งก็มีเพียงสองรูปเท่านั้น ระหว่างนั้นก็มีลูกบอลลอยมาโดนตัวเขา เขาจึงหันไปมองที่มาของมัน เด็กชายตัวน้อยวัยน่าจะไม่เกินสี่ขวบ ยืนมองอยู่ไม่ไกลมากนัก ทำตาตื่นๆ มองเขา แล้วก็มองลูกบอลสลับไปมา

" ของหนูหรอครับ มาเอาสิครับ " ปรรณกรบอก พร้อมกับหยิบลูกบอลขึ้นมาถือไว้ เด็กน้อยเอียงหน้ามองไปมา ก่อนจะเดินมาหาเขาช้าๆ ส่งสองมือออกมา ทำท่าบอกว่าขอลูกบอลคืน

" คุณลุงคร้าบ ขอลูกบอลคร้าบ " คุณลุงพูดออกมาพร้อมกับยิ้มแฉ่ง เมื่อมองหน้าปรรณกรสักพักแล้วก็คิดว่า ผู้ชายคนนี้น่าจะใจดี ปรรณกรสะอึกกับคำว่าคุณลุง ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองว่า อายุขนาดเขาแล้วก็เป็นลุงได้แล้ว แล้วก็นึกถึงรุ่นน้องของตัวเองที่แต่งงานมีลูก ซึ่งลูกๆของพวกรุ่นน้องก็ต้องเรียกเขาว่าลุง

ปรรณกรอมยิ้มส่งลูกบอลคืนให้ เด็กน้อยยกมือไหว้ก่อนจะรับลูกบอลไป

" ขอบคุณคร้าบคุณลุง " เมื่อได้ลูกบอลคืน เด็กน้อยก็ยังไม่ไปไหน ทำท่าอยากจะให้ปรรณกรเล่นด้วย ชายหนุ่มจึงเ่นโยนลูกบอลไปมาให้กับเด็กน้อย สักพักก็มีหญิงสาววิ่งมาหา เธอสวมกางเกงขาสั้นสีดำ ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำ แต่หน้าตาและทรงผมนั้น ทำให้ปรรณกรมองอย่างแปลกใจเล็กน้อย เพราะทรงผมถูกเกล้าขึ้น ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง เหมือนเธอจะไปงานที่ไหน ถ้าเขาเดาไม่ผิด เธออาจจะไปแสดงละคร หรือฟ้อนรำอะไรสักอย่าง

" ลูกหมู อยู่นี่เอง ไปกันเถอะคุณแม่รอแล้ว " หญิงสาวเดินมาเรียกเด็กน้อย เด็กน้อยก็เงยหน้าหันไปมองส่งยิ้มให้ แล้วก็เอ่ยออกมา

" เล่นกับคุณลุงก่อน ด้ายม้าย "

" ไม่ได้ครับ ไปได้แล้ว เร็วๆ เลย " หญิงสาวรีบเร่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ คว้าลูกบอลมาถือไว้เอง ก่อนจะหันมามองหน้าปรรณกร ชายหนุ่มก็จ้องหน้าเธอเช่นกัน ทั้งคู่สบตามองหน้ากัน ต่างคนต่างใช้ความคิด เหมือนพยายามนึกอะไรกัน

" มะลิ " จู่ๆ ปรรณกรก็เอ่ยชื่อนี้ออกมา แต่เขาพูดออกมาเบามาก หญิงสาวเลยไม่ได้ยิน เห็นแค่เขาทำปากขมุบขมิบ

" ลิน ลิน พาน้องมาเร็ว " เสียงคนที่อยู่อีกฝั่งตะโกนเรียก ทำให้หญิงสาวได้สติ หันมาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มแทน

" ต้องไปแล้วหมูอ้วน ธุจ้าคุณลุงก่อนครับ " เธอก้มหน้าลงบอกเด็กชายตัวน้อย เด็กชายตัวน้องทำหน้าเศร้าๆ แต่ก็หันมายกมือไหว้ปรรณกร

" ขอบคุณคุณลุงมากค่ะ " คราวนี้หญิงสาวก็เอ่ยออกมา ก่อนจะรีบจูงมือพาเด็กชายตัวน้อยข้ามถนนเดินออกไป ปรรณกรมองทั้งสองคนจนเดินลับตาไป พยายามคิดว่า หญิงสาวคนนี้จะใช่มะลิไหม แต่เธอก็แต่งหน้าหนามาก จนเขามองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ อีกทั้งก็ได้ยินคนเรียกเธอว่า ลิน ไม่ใช่มะลิ เขาจำได้ว่า มะลินั้น ทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นก็ชื่อเดียวกัน คือมะลิ

" อาจารย์ครับ อาจารย์ปัน ไปข้างในตึกกันเถอะครับ " เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา เพื่อเรียกให้ปรรณกรเข้าไปข้างใน เพื่อเตรียมตัวเข้าร่วมการประชุม ปรรณกรพยักหน้าส่งยิ้มและเดินตามเข้าไป

หลังจากกล่าวเปิดงาน ก็ได้มีการแสดงการรำอวยพรต้อนรับ ปรรณกรซึ่งนั่งข้างหน้าสุดก็เลยจำเป็นต้องดูการแสดงอย่างกหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่อยากจะเดินออกไปตามหาผู้หญิงกับเด็กน้อยที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ แต่แล้วเขาก็ต้องเปลี่ยนใจ เพราะผู้หญิงที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ เธอกำลังยืนฟ้อนรำอยู่ตรงหน้าเขา เขาจำเธอได้แม่น เพราะทั้งทั้งหมและเครื่องประดับที่อยู่บนหัว มันเป็นแบบเดียวกันเลย และพอเธอยิ้มก็เหมือนกับตอนที่เธอยิ้มให้เขาก่อนหน้านี้ ปรรณกรจับจ้องดูเธออย่างไม่ละสายตาจนการแสดงจบลง

ปรรณกรเกิดความสงสัยในตัวผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่เห็นหน้าของเธอแบบจังๆ แต่แววตา กับรอยยิ้มนั้น เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาจึงเดินออกมานั่งรอหน้าหอประชุม เพราะคิดว่า บรรดาเด็กๆที่ฟ้อนรำน่าจะเดินออกมาทางนี้หลังจาก เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว และก็เป็นดังคาด บรรดาน้องๆที่ฟ้อนรำต่างเดินออกมาในชุดธรรมดา ซึ่งทุกคนนั้นล้างตาล้างตากันเรียบร้อยแล้ว ปรรณกรพยายามมองหาคนที่เขาสงสัย ในที่สุดเด็กสาวคนนั้นก็เดินออกมา เขาจำได้ว่ามะลิไม่ใช่เด็กที่ขาวมากนัก ผิวของเธอจะออกไปทางโทนเหลือง หรือจะเรียกว่าผิวสีน้ำผึ้งก็ได้ เด็กสาวที่เดินออกมา มีใบหน้ารูปไข่ นวลเนียน เธอกำลังหัวเราะ คุยกับเพื่อนพร้อมกับยิ้มกว้าง ส่งตาโตๆ มองไปมา พวกเธอกำลังยืนรออะไรสักอย่าง ระหว่างนั้นก็คุยกันเสียงค่อนข้างดัง โดยเด็กสาวเกือบทุกคนพูดกันด้วยภาษาเหนือที่เขาฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก ก่อนเด็กสาวที่เขากำลังจับจ้องจะตอบออกมาเป็นภาษากลาง

" เราไปด้วยไม่ได้นะ ต้องกลับไปดูเจ้าโมน่า มันไม่ค่อยสบาย แล้วต้องไปช่วยแม่แพ็กของส่งลูกค้าด้วย เมื่อวานไลฟ์สดได้ออร์เดอร์มาเยอะเลย "

ปรรณกรฟังไม่ผิด เขาได้ยินเด็กสาวพูดถึงเจ้าโมน่า มันจะบังเอิญที่คนเราจะตั้งชื่อได้เหมือนกันไหมนี่ เขาคิดอยู่ในใจ

" นั่นแม่มารับแล้วแล้ว เราไปก่อนนะ " ว่าแล้วเด็กสาวก็รีบวิ่งไปขึ้นรถเก๋งคันหนึ่งที่ขับมาจอดพอดี ปรรณกรกำลังจะลุกขึ้นไปถาม แต่รถก็เคลื่อนไปก่อน เขาเลยไม่ทันเห็นคนขับรถ

ปรรณกรเลยตัดสินใจเดินไปถามเด็กๆที่เหลือ ทันที

" ขอโทษนะครับ น้องที่ไปเมื่อกี้ใช่น้องมะลิไหมครับ เขาชื่อมะลิหรือเปล่า "

" คนเมื่อกี้หรอคะ ไม่ใช่หรอกค่ะ " คนที่ตอบมองหน้าเขาพร้อมขมวดคิ้ว ส่งสายตาเป็นคำถาม

" เออครับ งั้นพี่คงจำคนผิด ขอบคุณครับ " ปรรณกรเอ่ยออกมาอย่างผิดหวัง ก่อนจะเดินเข้าไปในหอประชุมอีกครั้ง

กลับหน้าเรื่อง

สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่านทุกคน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัครเล่นนะคะ เขียนนิยามตามใจเพื่อนๆที่นั่งข้างๆ

นิยายไรท์จะไม่หนักมาก เน้นคลีนๆใสๆ (มั้ง) เน้นความรู้สึกของผู้หญิงเป็นหลัก

ใครมีข้อเสนอแนะ หรืออยากให้เขียนแนวไหน แนะนำมาได้นะคะ 

นิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านฟรีจนจบทุกเรื่อง และบางเรื่องอาจจะมีติดเหรียญบ้าง เมื่อผ่านไประยะหนึ่ง

ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น