คุณหมอหมา หนูขารออยู่
ตอนที่ 5 : คิดถึง
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 5 : คิดถึง

ปรรณกร นั่งมองดูกรอบรูป และกรอบใส่เอกสารที่จบการศึกษาของตัวเอง แล้วก็มองสำรวจตามฝนังว่าจะติดอะไรไว้ตรงไหน ป้าแม่บ้านเดินเอาผ้ามาส่งให้เขา เพื่อจะได้เช็ดฝนังก่อนที่จะติดรูปต่างๆ เพื่อตกแต่งร้านใหม่ ตอนนี้เขาเรียนจบแล้ว ได้เป็นสัตวแพทย์เต็มตัวแล้ว เขาก็มาช่วยงานที่คลีนิครักษาสัตว์ของพ่อควบคู่กับการทำงานประจำไปด้วย ที่โรงพยาบาลสัตว์แห่งนึง

" นี่รูปที่หนูมะลิวาดให้คุณปันนี่คะ จะเอามาติดที่ร้านด้วยหรอ " ป้าถามออกมา พร้อมกับหยิบรูปออกมาดู

" ครับ " เขาตอบออกมา ก่อนจะมองผนังแล้วก็ใช้ความคิด

" ไม่รู้เป็นยังไงกันบ้างเนอะตอนนี้ ห้าหกปีแล้ว ไม่เจอกันเลย อยากไปหา แกก็ไม่บอกว่าอยู่ตรงไหนของเชียงใหม่ " ป้าแม่บ้านบ่นออกมาถึงเจ้าของรูปวาด

" นั่นสิครับ เบอร์โทรที่เคยมีก็ไม่ใช้แล้ว แล้วเวลาคุณอาโอนเงินให้ เขาแจ้งป้าทางไหนหรอครับ " ปรรณกรถามออกมา เพราะตอนนี้ห้าปีกว่าแล้วที่เฟื่องฟ้าย้ายไปเชียงใหม่เขาก็ติดต่อเธอไม่ได้เลย แต่ป้าแม่บ้านก็ยังไปทำความสะอาดบ้านให้ทุกเดือนอยู่ และเฟื่องฟ้าก็ยังโอนเงินให้เป็นค่าจ้าง

" ส่งมาทางแชทนะคะ แต่ถามแกก็ไม่บอกว่าอยู่ตรงไหน แกจะโอนเงินมาให้ พอทำเสร็จป้าก็จะถ่ายรูปส่งไปให้แกดู แต่แกก็ไม่บอก ไม่ถามอะไรอีกเลย วันก่อนป้าก็ส่งรูปเจ้าโมน่าไปให้ดูนะคะ แกก็บอกว่าขอบคุณแล้วก็โอนเงินเป็นค่าอาหาร ค่ายา มาให้ ที่ป้าเอาให้คุณปันนั้นแระค่ะ " ป้าแม่บ้านพร้อมกับถอนหายใจ

" เหมือนแกไม่อยากให้รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน ทำเหมือนหนีเจ้าหนี้เลย แต่ว่าก็คงไม่ใช่หรอก " ป้าแม่บ้านบ่นออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปทำความสะอาดด้านใน

ปรรณกรก็มองดูรูปแล้วก็ใช้ความคิด และแล้วความสงสัยเขาก็ได้ถูกไขให้กระจ่าง เมื่อสองวันต่อมาก็มีคนมาหาเขาที่คลีนิค ซึ่งเขาก็จำได้ว่าคือคุณพ่อของน้องมะลินั่นเอง

หลังจากทักทายสารทุกขฺ์สุกดิบกันแล้ว แขกที่มาหาก็ถามออกมาทันที

" คุณหมอพอจะทราบไหมครับ ว่าฟ้าเขาพาลูกไปอยู่ที่ไหน ผ่านมาห้าปีกว่าแล้ว ผมติดต่อเขาไม่ได้เลย ไม่ได้เจอลูกมานานแล้ว ผมคิดถึงลูก อยากไปหาไปเยี่ยมลูกบ้าง ป่านนี้คงโตมากแล้ว เปิดเทอมหน้าก็คงเข้ามัธยมแล้ว "

ปรรณกรถอนหายใจ และเข้าใจแล้วว่าทำไมเฟื่องฟ้าถึงไม่ยอมบอกเขาว่าเธอพามะลิไปอยู่ที่ไหน เพราะกลัวอดีตสามีจะรู้นี่เอง

" ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ " ปรรณกรตอบพร้อมกับส่ายหน้า

" ขอร้องเถอะครับ บอกผมหน่อย ผมอยากจะเจอลูกบ้าง คิดถึงแกมาก นี่ฟ้าเขาให้เจ้าโมน่ามาอยู่กับหมอใช่ไหมครับ แสดงว่าเขาไว้ใจหมอมาก หมอต้องรู้สิครับว่าเขาอยู่ไหน ผมพยายามติดต่อเพื่อนๆของฟ้าแล้ว แต่ละคนก็ไม่ยอมบอก รู้แค่ว่าไปอยู่เชียงใหม่เท่านั้น ผมเอาชื่อลูกไปหาข้อมูลตามโรงเรียนที่เชียงใหม่ก็ไม่เจอเลย ไม่แน่ใจว่าเขาเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนนามสกุลหนีไปหรือยัง " คำพูด สีหน้า แววตา และน้ำเสียงที่ดูร้อนรน เศร้าสร้อย ทำให้ปรรณกรก็รู้สึกเห็นใจ แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

" ผมเข้าใจนะครับคุณอา แต่พวกผมก็ไม่รู้จริงๆ วันก่อนยังคุยกับป้าแม่บ้านอยู่เลย ว่าคุณอาฟ้าใจแข็งมาก ไม่ยอมบอกเราเลยว่าไปอยู่ที่ไหนทำอะไร ผมก็พยายามหาทางโซเซียลแล้ว แต่ก็ไม่เจอเลย ผมก็อยากไปเยี่ยมน้องมะลิเหมือนกัน นี่เจ้าโมน่าก็ไม่สบายด้วย อยากส่งข่าวให้มะลิรู้เหมือนกัน " ปรรณกรบอกออกมา แล้วก็เหมือนคิดอะไรได้ ก่อนจะมาถ่ายรูปเจ้าโมน่า เอาไว้

" เห้อ ผมนี่มันแย่จริงๆเนอะ อย่างน้อยก็น่าจะไปส่งแม่กับลูก ไปดูว่าเขาจะอยู่กันยังไง ถึงผมจะโอนเงินเข้าบัญชีให้เขาทุกเดือน แต่ก็ไม่รู้ว่าสองแม่ลูกจะพอใช้หรือเปล่า แล้วตอนนี้บัญชีที่ผมโอนเงินให้ ก็เพิ่งถูกปิดไป เขาใจแข็งจริงๆ "

ปรรณกรมองชายวัยกลางคนด้วยความรู้สึกที่เขาก็บอกไม่ถูก ไม่อยากจะต่อว่าออกมา เพราะเขาก็ไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมทั้งสองคนต้องเลิกลากัน เพราะ พ่อกับแม่ของตัวเอง ก็แยกกันอยู่มาสักพัก ถึงแม้จะยังไม่ได้จดทะเบียนหย่า แต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน พอเขาถามทั้งสองคนก็บอกเพียงแต่ว่า เบื่อหน่ายซึ่งกันและกัน เขาก็เลยไม่อยากจะไปตัดสินคนอื่น เพราะครอบครัวของตัวเองก็ไม่ได้ต่างกัน

ปรรณกรเดินไปหยิบขวดน้ำเย็นมาส่งให้เขา เพราะนั่งคุยกันสักพักแล้วเพิ่งจะนึกได้ แต่ยังไม่ทันจะยื่นให้ ก็มีผู้หญิงแต่งตัวสวย เซ็กซี่ อายุน่าจะมากกว่าเขาไม่กี่ปี เดินเข้ามาด้วยด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด

" พี่วิทคะ ไปกันยังคะ นานแล้วนะเนี่ยะ ตานั่งรอในรถนานแล้ว ร้อนก็ร้อน " สาวสวยที่เขามาบอกออกมา ด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

" ครับๆ ไปเดี๋ยวนี่แระ คุณหมอครับ ถ้าได้เรื่องยังไง รบกวนบอกผมด้วยนะครับ ผมใช้เบอร์เดิมเลยนะครับ " พ่อของมะลิหรือวิทยา หันมาพูดกับหญิงสาวที่เข้ามาตาม แล้วหันมาบอกกับปรรณกร

" ได้ครับ ถ้าผมทราบ ผมจะติดต่อไปครับ " ปรรณกรรับคำแล้วก็ยกมือไหว้ พอทั้งสองคนออกจากร้านไปไม่นาน ป้าแม่บ้านก็เดินมาหยุด เท้าเคาเตอร์ เบ้ปาก แล้วก็บ่นออกมา

" เมียใหม่ละสิ แต่งตัวแบบนี้ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยก็หลงทั้งนั้นแระ แต่ไม่เห็นจะสวยเลย คุณฟ้าสวยกว่าตั้งเยอะ ชิ ตอนเบื่อ อยากจะไปไม่ถามอะไรเลย อยากรีบหย่า พอตอนนี้มาบอกว่าคิดถึงลูก ถึงคุณฟ้าจะบอกว่าอยู่ไหนป้าก็จะไม่บอกหรอก คุณหมอด้วย ห้ามบอกเด็ดขาดนะคะ ให้คิดถึงลูกขาดใจตายไปเลย " ป้าแกพูดจบก็หันมาออกคำสั่งกับชายหนุ่ม แล้วก็เดินออกไปถูหน้าร้าน

ส่วนปรรณกรก็ได้แต่มองดูรูปโมน่า ก่อนจะโฟสต์ลงโซเซียล ลงแฮสแท็ค ว่า #มะลิ #โมน่า #พี่ปัน

" หนูอยู่ไหนนะเจ้ามะลิน้อยของพี่ เจ้าโมน่ามันคิดถึงพี่สาวมันมากเลยนะ พี่ชายก็คิดถึงหนูเหมือนกัน "

ชายหนุ่มพูดออกมากับตัวเอง ก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กน้อยวัยห้าขวบที่อุ้มลูกแมวน้อยเดินเข้ามาพร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ แล้วยื่นมาให้เขาบอกว่า ลูกแมวไม่สบาย ช่วยรักษาให้หน่อย

กลับหน้าเรื่อง

สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่านทุกคน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัครเล่นนะคะ เขียนนิยามตามใจเพื่อนๆที่นั่งข้างๆ

นิยายไรท์จะไม่หนักมาก เน้นคลีนๆใสๆ (มั้ง) เน้นความรู้สึกของผู้หญิงเป็นหลัก

ใครมีข้อเสนอแนะ หรืออยากให้เขียนแนวไหน แนะนำมาได้นะคะ 

นิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านฟรีจนจบทุกเรื่อง และบางเรื่องอาจจะมีติดเหรียญบ้าง เมื่อผ่านไประยะหนึ่ง

ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น