พลิกลิขิตฟ้า ท้าปฐพี
บทที่ 6 เข้าสู่สุสานโบราณ
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ 6 เข้าสู่สุสานโบราณ

บทที่ 6 เข้าสู่สุสานโบราณ 

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นเยว่ปู๊ซินสำรวจบริเวณโดยรอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครตามอยู่ข้างหลัง เขาจึงหันหลังกลับที่ภูเขาด้านหลังอีกครั้ง  

หลังจากซ่อนห่อผ้าเดินทางของเขาแล้ว เยว่ปู๊ซินก็เริ่มตรวจสอบสภาพของลำธารบนภูเขา 

ท่ามกลางเนินเขาเตี้ยทั้งสองมีลำธารเล็ก ๆ  เพียงไม่กี่สาย และ เยว่ปู๊ซินระบุตำแหน่งที่ถูกต้องได้อย่างง่ายดาย  มีลำธารเพียงสายเดียวที่ไหลออกจากถ้ำ 

เยว่ปู๊ซินหันไปทางภูเขาตรงข้ามถ้ำและสังเกตอีกวันก่อนที่จะตัดสินใจเข้าไปในถ้ำ 

เยว่ปู๊ซินแบกห่อผ้าที่ห่อด้วยกระดาษเคลือบมันที่ทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อกันน้ำ พร้อมถุงน้ำขนานใหญ่และคบไฟสี่อันบนหลังของเขา และเข้าไปในถ้ำ 

น้ำถึงอกของเขาเพียงเพราะเยว่ปู๊ซินวางแผนที่จะลุยน้ำตั้งแต่ต้น พยายามหลีกเลี่ยงการดำน้ำให้มากที่สุด 

อุโมงค์ถ้ำมืดมิดไม่รู้ทางจะมีทางแยกไหม  ถ้าดำน้ำไปผิดทาง พอใช้ถุงลม  อาจจะเป็นทางตัน 

เยว่ปู๊ซินตัดสินใจว่าถ้าความลึกของน้ำในถ้ำไม่ได้ถ่วมถึงเพดานถ้ำด้านบนเขาจะเข้าไปในถ้ำในวันนี้เพื่อตรวจสอบ 

เมื่อหันหลังกลับเยว่ปู๊ซินได้เดินลุยน้ำลึกจนมองไม่เห็นแสงที่ทางเข้าถ้ำแล้ว  เขาจึงถอดคบเพลิงที่เขาถืออยู่ จุดไฟ และสังเกตรอยน้ำในถ้ำ  ผนังที่สะท้อนแสงไฟ 

ตอนนี้ระดับน้ำน้อยกว่าหนึ่งเซี๊ยะ และระดับน้ำสูงสุดอยู่ที่ประมาณสามเซี๊ยะ  ซึ่งหมายความว่าขณะนี้มีปริมาณน้ำเพียงประมาณหนึ่งในสี่ของปริมาณน้ำ 

หลังจากเดินได้ประมาณหนึ่งก้านธูป[1] ระดับน้ำซึ่งไม่เปลี่ยนแปลงมากนักก็เริ่มสูงขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็เริ่มลดลงเล็กน้อย 

สองเค่อ[2]ต่อมาเยว่ปู๊ซินก็หยุดเมื่อระดับน้ำถึงช่วงอก 

เยว่ปู๊ซินสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร และความสูงของน้ำประมาณ 1.4 เมตร ถ้าเขาเดินต่อไปกระแสน้ำเย็นอาจจะท่วมหัวเขาก็เป็นได้ 

เยว่ปู๊ซินยกคบเพลิงขึ้นแล้วสูง  ผิวน้ำยังคงอยู่ห่างจากเพดานถ้ำประมาณหนึ่งเมตร หลังจากลังเลเล็กน้อย เขาก็เดินหน้าต่อไป 

น้ำค่อยๆ  สูงขึ้นจากอกแล้วจึงสูงถึงระดับไหล่ จากนั้นท่วมถึงปากและจมูกของเยว่ปู๊ซินจนกระทั่งส่วนบนของศีรษะหายไป  

โชคดีที่ภูมิประเทศค่อนข้างราบเรียบ และระดับน้ำยังไม่ท่วมถึงเพดานถ้ำ 

เยว่ปู๊ซินยกมือขึ้นสูง ถือคบเพลิงในมือข้างหนึ่ง และอีกข้างหนึ่งเป็นห้อผ้า 

ทุกๆ ยี่สิบหรือสามสิบก้าวเยว่ปู๊ซินจะถีบตัวขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อสูดอากาศ และสังเกตว่ามีช่องว่างระหว่างผิวน้ำกับเพดานถ้ำหรือไม่ 

หลังจากปรับลมหายใจด้วยวิธีนี้แปดครั้ง  ระดับน้ำก็ท่วมอยู่ระดับเหนือหัวของเขา  

เยว่ปู๊ซินดีใจมากและในที่สุดก็เข้ามาได้แล้ว 

หลังจากเดินไปไม่กี่ร้อยเมตร พวกเขาก็มาถึงโถงถ้ำขนาดใหญ่บนภูเขา เมื่อเขาไปถึงฝั่งเยว่ปู๊ซินก็เงยหน้าขึ้นมองโดยรอบ  แสงคบเพลิงที่กระจัดกระจายไปไม่ถึงเพดานถ้ำ  แต่เขาพบลักษณะที่คลุมเครือของขั้นบันได . 

เยว่ปู๊ซินเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดแห้ง  เช็ดน้ำเปียกบนกระดาษเครือบมันที่ห่อผ้าออก  แบกห่อผ้าไว้บนหลังของเขาอีกครั้ง  และเดินขึ้นบันไดหิน 

ขั้นบันไดกว้างสี่ฉื่อ(ฟุต) คนสองคนสามารถเดินเคียงกันได้คนเดินเคียงข้างกัน ประมาณว่า วีรบุรุษหยางกั๋ว(หรือเอี้ยก้วย) ฟันมันด้วยใบมีดคม 

เยว่ปู๊ซินแอบคิดในใจว่าพวกเขาคู่ควรกับความรักแบบที่ขับขานมาโดยตลอด  ความอ่อนโยนและความรอบคอบแบบนี้ก็หาที่เปรียบไม่ได้กับคนทั่วไป  แต่เป็นผู้ที่ปลูกต้นไม้ต้นนี้และลูกหลานของตัวเองได้อาศัยร่มเงาของไม้ใหญ่ 

หลังจากเดินไปมาประมาณสองถึงสามร้อยเมตร ถ้ำก็เล็กและแคบลง  และในไม่ช้าเยว่ปู๊ซินก็เข้าไปในทางเดิน  หลังจากเดินไม่กี่สิบก้าวเขาก็เจอประตูหินและเข้าไปในห้องหิน 

เยว่ปู๊ซินเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณราวกับว่ามีอ่างน้ำเย็นราดบนหัวของเขา  หัวใจของเขาเย็นเยือก 

แต่เมื่อเห็นชั้นบนสุดของห้องหิน  คราบหมึกก็กระจัดกระจายและเลือนลาง  แม้แต่อักษรและภาพวาดก็เลือนราง 

นี่คือห้องหินใกล้แม่น้ำใต้ดิน ในอากาศอวลไปด้วยไอน้ำ สองร้อยปีจากในอดีต  เยว่ปู๊ซินมองไปที่ลายมือทั้งหมด 

ความรู้สึกสูญเสียฝังลึกในใจเขา  การวางแผนหลายเดือนและเดินทางนับเดือนเหลือเพียงความเลือนรางบนผนัง 

เยว่ปู๊ซินถอยหลังไปสองก้าว  โดยอาศัยกำแพงหินและค่อยๆ นั่งลง  จ้องมองไปที่ด้านบนสุดของห้องอย่างว่างเปล่า  จิตใจของเขาว่างเปล่า คบเพลิงตกลงบนพื้น  ไม่แม้แต่ความคิดที่จะหยิบมันขึ้นมา  นับเป็นการเดินทางที่สูญเปล่า 

หลังจากเวลาโดยไม่รู้ตัว  คบไฟบนพื้นก็สั่นไหวและดับลง  ความมืดได้กลบทุกสิ่งทำให้เยว่ปู๊ซินตื่นขึ้นทันใด  ความคิดก็เริ่มปรากฏขึ้นในใจของเขา 

จิตใจและหัวใจคิดถึงกลอุบายและตำนานทุกรูปแบบ 

เคล็ดวิชาเปลี่ยนเส้นเอ็นและกระดูกในตำนาน! 

วิธีการเคลื่อนจิตวิญญาณ! 

เคล็ดฝึกจิตลับ! 

เคล็ดลับการหายใจแบบเต๋า! 

กรงเล็บเก้าหยิน! 

เตียงหยกเย็น! 

กระบี่คู่ในตำนานและของอื่นๆ อีก! ... 

เยว่ปู๊ซิน ยังคงไม่ต้องการขยับ นับศิลปะการต่อสู้และของวิเศษต่างๆ ในคู่มือเก้าหยินด้วยความหงุดหงิด 

ไม่มีอะไรเหลือ! 

เตียงหยกเย็น! 

เยว่ปู๊ซินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เตียงหยกเย็น! 

เตียงหยกเย็นควรจะยังอยู่ในหลุมฝังศพโบราณ  อย่างไรก็ตามของสิ่งนี้มีประโยชน์ในการรักษาศพ และวัตถุที่เรียกว่าเตียงไม่สามารถเข้าไปในโลงศพได้ 

นี้เป็นรางวัลปลอบใจ! 

พลังมหาศาลกลับสู่ร่างของเยว่ปู๊ซินในทันที  เขาหยิบคบเพลิงออกมาแล้วจุดไฟอีกครั้งแล้วออกจากห้องหินและค้นหาไปจนสุดทาง 

แน่นอนว่าเขาพบแผ่นหินที่ปิดอยู่ตรงปลายทางเดินเยว่ปู๊ซินเปิดแผ่นหิน  ปีนเข้าไปในโลงศพ  ผลักแผ่นหินที่ปิดส่วนบนของโลงศพออก   ก่อนจะซูคบเพลิงไว้ด้านบน 

หลังจากมองเข้าไปใกล้ ๆ  มันเป็นห้องโถงที่มีโลงศพสี่โลงวางเคียงข้างกัน เขาเพิ่งออกมาจากโลงศพติดกับกำแพง  เยว่ปู๊ซินถือคบเพลิงเดินออกจากประตูและเดินเข้าไปในทางเดินตรงคบเพลิง  แสงริบหรี่และเปลวไฟก็ค่อยๆ  หดตัวลง 

ไม่ดี!  ที่นี่ไม่มีออกซิเจน! 

เยว่ปู๊ซินตกใจและรีบถอยกลับไปที่ด้านข้างของโลงศพที่เขาเพิ่งออกมา  คบเพลิงเริ่มกลับมาสว่างอีกครั้งในทันที  ดูเหมือนว่าข้างล่างจะมีอากาศบริสุทธิ์เพียงพอ เยว่ปู๊ซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก  แต่เขาไม่สามารถไปที่เตียงหยกเย็นได้ในวันนี้ 

เยว่ปู๊ซินใช้เวลาสำรวจในโถงสักพัก  มองย้อนกลับไปที่ทางเดินที่มืดมิด  ตัดสินใจรอสองสามวันเพื่อให้อากาศถ่ายเทเข้ามา  แล้วค่อยไปสำรวจเตียงหยกเย็น 

เมื่อก้าวเข้าไปในโลงศพอีกครั้ง เมื่อเขาก้มลงและเข้าไปในโลงศพที่ออกมา หางตาของเขาเหลือบมองโลงศพที่อยู่ข้างๆ  เขา และวัตถุที่ติดอยู่ระหว่างฝาโลงศพกับร่างของโลงศพก็ปรากฏให้เห็น . 

เมื่อเดินไปที่ห้องหินใต้ดินเยว่ปู๊ซินก็หยุดนิ่งทันที 

ผิดปกติ! 

เยว่ปู๊ซินขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเขามองข้ามบางสิ่งที่สำคัญไป 

เขาสั่นศีรษะและนึกถึงสิ่งที่เห็นอย่างจริงจัง 

ใช่! 

มีบางอย่างผิดปกติกับโลงศพที่อยู่ถัดจากทางเดิน 

ทั้งสองควรเป็นโลงศพเปล่า แล้วเหตุใดจึงมีอะไรอยู่ใต้ฝาโลงอยู่ข้างๆ กัน? 

เยว่ปู๊ซินกลับไปที่ห้องวางศพอย่างรวดเร็ว  มองไปที่วัตถุใต้ฝาโลงศพอย่างระมัดระวัง  และเอื้อมมือไปสัมผัสมัน 

มันถูกหนีบไว้ใต้ฝาโลง  ควรใช้ปิดฝา  มีอะไรในโลงที่ต้องผนึกไหม? 

ศพ? 

เยว่ปู๊ซินมองไปที่โลงศพทั้งสองข้างมัน น่าจะมีศพของเซียวโหรงหนี่(คือเซียวเหล่งนึ่ง)และอาจารย์ของพวกเขา แต่ทำไมไม่ได้ถูกปิดผนึก  ถ้านี่เป็นศพ  มันจะไม่ถูกปิดผนึก มันจะเป็นอะไร? 

เยว่ปู๊ซินมีความรู้สึกคาดหวังอย่างมากในใจของเขา 

เขาวางคบไฟระหว่างด้านข้างของตัวโลงศพกับฝาโลงศพ  ยื่นมือออกมาแล้วผลักเบาๆ  เปิดฝาโลงที่สองเบาๆ  ฝุ่นก็กระจายออกไป เยว่ปู๊ซินก้าวออกมาข้างนอก รอให้ฝุ่นตกลงมา และหยิบคบไฟขึ้นมาชูไว้เหนือโลงศพเพื่อดูข้างในโลงศพ 

เยว่ปู๊ซินเห็นดาบสองเล่มวางอยู่ในโลงศพ มีกล่องบรรจุอยู่ทางด้านซ้ายและด้านขวาของดาบ และมีตะเกียงน้ำมันวางอยู่ที่ปลายโลงศพ คราบน้ำมันแข็งตัวและเป็นสีดำ 

หัวใจของเขาเต้นกระตุก กระวนกระวายใจ เยว่ปู๊ซินวางคบเพลิงไว้ใต้ฝาโลงศพ เหยียดมือที่สั่นเล็กน้อยออกไป  และคลายปมที่ด้านซ้ายของกล่องเบาๆ 

เขายกผ้าขี้ริ้วขึ้นมา มองเข้าไปใกล้ๆ  และอดหัวเราะไม่ได้ 

 

[1] หน่วยบอกเวลาจีนโบราณ ประมาณ 15-30 นาที บางก็ว่าประมาณ 1 ชั่วโมง

[2] เค่อ หน่วยเวลาจีนโบราณ 1 เค่อเท่ากับ 15 นาที

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น