ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
06-3

เพราะร้องไห้มาหลายชั่วโมงร่างกายจึงอ่อนเพลีย เมื่ออาไพน์ยกถาดอาหารลงไปเก็บ เธอจึงรีบทำการบ้าน จากนั้นก็รีบเข้านอน 

แต่เนื่องจากเป็นวันนั้นของเดือน หลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมงก็รู้สึกไม่สบายตัวต้องลุกขึ้นมาเปลี่ยนผ้าอนามัย แต่กวิสรากลับหาแพ็กผ้าอนามัยที่ยังไม่เปิดใช้ไม่เจอ คาดว่าแม่บ้านคงลืมหยิบมาจากลิ้นชักในห้องนอนของน้องสาวอาไพน์ตอนที่เก็บของย้ายห้องให้เธอ

ส่วนแพ็กอื่นที่แกะแล้วก็ใช้ไปหมดแล้ว ตอนนี้ยายเกี๊ยวเลยไม่มีผ้าอนามัยสักแผ่นติดตัว

เธอจึงเดินออกมานอกห้อง เผื่อว่าป้าสาและพี่ๆ แม่บ้านจะยังไม่กลับบ้าน เธอจะได้ขอหยิบยืม

คนงานทุกคนในบ้านหลังนี้ ไม่ได้หลับนอนที่นี่ ทุกคนจะกลับบ้านในเวลาประมาณสองถึงสามทุ่ม และจะกลับมาทำงานอีกทีในตอนเช้าวันใหม่

พอกวิสราก้าวเท้าเรียวออกจากห้องนอนก็พบแต่ความมืดและความเงียบ ซึ่งคาดว่าคนงานน่าจะกลับบ้านกันไปหมดแล้ว

ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือทางเลือกอีกทาง...คือไปเคาะห้องน้องสาวของอาไพน์เพื่อขอหยิบของของเธอ

และเท้าเธอก็ไวเท่าความคิด สาวมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องแล้ว แอบดีใจที่เห็นแสงไฟลอดออกมาตรงช่องว่างด้านล่างระหว่างพื้นกับประตู นั่นแปลว่าน้องสาวอาไพน์ยังไม่หลับ

แต่พอยกกำปั้นขึ้นจะเคาะประตูก็ได้ยินเสียงคนในห้องกำลังสนทนากับใครสักคน คาดว่าน่าจะเป็นคนในโทรศัพท์

“แพมขอพักผ่อนอยู่ที่นี่สักเดือนนะคะ ถ้าเบื่อแล้วจะบินกลับไปหาคุณป้าทันทีเลยค่ะ”

ต่อมความเกรงใจเริ่มทำงาน กวิสราจึงยืนรออยู่อย่างนั้นเพื่อให้น้องสาวของอาไพน์วางสายก่อน

“ตอนนี้แพมยังไม่สนใจจะทำงานอะไรทั้งนั้นค่ะ เพิ่งเรียนจบเลยอยากจะพักสมองยาวๆ”

แต่รออยู่หลายนาทีก็ไม่มีทีท่าว่าจะคุยจบ และผ้าอนามัยที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ก็ทำท่าว่าจะทำหน้าที่ของมันต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงเดินกลับห้องตัวเอง

ถึงห้องก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำและถอดมันออกก่อนที่มันจะล้นออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า

เอาล่ะ ในเมื่อเธอหมดหวังที่จะเข้าไปเอาห่อผ้าอนามัยห่อสุดท้ายในห้องนั้น ก็คงต้องขอความช่วยเหลือเร่งด่วนจาก

อาไพน์เท่านั้น

มือเรียวรีบกดโทรออกหาเขาทันที

“ว่าไงเกี๊ยว”

“อาไพน์กลับมารึยังคะ ผ้าอนามัยของเกี๊ยวหมด ซื้อเข้ามาให้หน่อยสิ ซื้อเดี๋ยวนี้เลยนะแล้วรีบกลับมาด้วย” ประโยคสุดท้ายเป็นการออกคำสั่งแกมบังคับ

เธอไม่ได้อยากจะปีนเกลียวนะ แต่นี่มันเหตุการณ์ฉุกเฉิน เขาคงเข้าใจ

บอกไปแล้วก็ไม่ได้รอฟังว่าเขาจะตอบว่าอย่างไร เธอ

ตัดสายไปก่อน แล้วก็นั่งรอเขาอยู่ในห้องน้ำนั่นแหละ

โชคดีที่มีสมาร์ตโฟน การรอมันเลยไม่ค่อยน่าเบื่อ

ผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ แต่น่าจะเกือบๆ ชั่วโมง เธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องนอน

“เกี๊ยว”

“เกี๊ยวอยู่นี่ค่ะ” เธอแง้มประตูห้องน้ำออกและโผล่แต่หน้าออกไป “อาไพน์ซื้อของมาให้เกี๊ยวใช่ไหม” ถามพร้อมกับยื่นมือออกไปรอรับ

“อะ” เพียงพันแสงยื่นถุงพลาสติกใบใหญ่ที่ในนั้นบรรจุผ้าอนามัยทุกรูปแบบที่ร้านสะดวกซื้อมีขาย

เด็กสาวรับไปแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำนานพอสมควรก่อนจะกลับออกมาพร้อมใบหน้าระรื่น

ผู้หญิงมีประจำเดือนเท่านั้นแหละที่จะเข้าใจความรู้สึกนี้

ทุกครั้งที่ผ้าอนามัยหมดแบบไม่รู้ตัวจะรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม แต่พอหามันมาได้ทันเวลาความรู้สึกก็เปลี่ยนทันที เหมือนเห็นท้องฟ้าผืนใหม่ที่สดใสกว่าเดิม

“ทีหลังอย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกนะ ต้องรู้จักซื้อเผื่อไว้ จะได้ไม่เดือดร้อนคนอื่น” เขาบ่นเป็นหมีกินน้ำผึ้งเพราะ

เมียเด็กทำอารมณ์ค้าง

เกือบแล้วเชียว มังกรของเขาเกือบจะได้พ่นน้ำแล้วเชียว

“หยุดบ่นเถอะอาไพน์ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะ แล้วว่าแต่อาไพน์จะกลับไปหาเพื่อนอีกรึเปล่าคะ”

กลับไปทำผีอะไรอีก เขาหมดอารมณ์แล้ว “ไม่ไปแล้ว ไปนอนเถอะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว”

ไล่เมียเด็กไปนอน เพราะขี้เกียจจะบ่น บ่นไปสอนไปเธอก็ย้อนเขากลับทุกคำ

“เกี๊ยวไม่ง่วงแล้วอะ”

“ไปนอน” นิ้วแกร่งชี้ไปยังที่นอนพร้อมสั่งเสียงเข้ม

ต้องให้ดุเธอถึงจะฟัง

เมื่อเห็นว่าเธอเดินไปที่เตียง เขาจึงเดินไปหยิบชุดนอนในตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

เพียงพันแสงไม่ได้อาบน้ำเพราะมีคนอาบให้แล้ว จึงแค่แปรงฟันและล้างหน้า

“อาไพน์ไม่อาบน้ำเหรอคะ” เด็กที่ยังไม่ยอมนอนถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นคุณอากลับออกมาจากห้องน้ำโดยที่เธอไม่ได้ยินเสียงเขาเปิดฝักบัว

“อาบมาแล้ว” มองคนที่นั่งอยู่บนเตียงเขม็ง

“อาบตอนไหนคะ” ก็ไหนบอกว่าไปพบเพื่อน แล้วเอาเวลาที่ไหนไปอาบน้ำ ที่สำคัญคือ...ไปอาบที่ไหนมา

“อย่าถามมากได้ไหมเกี๊ยวอาง่วงแล้ว” เขาทำท่าปิดปากหาว แล้วดึงผ้าห่มขึ้นก่อนจะสอดกายเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับกวิสรา แล้วล้มตัวลงนอน

“ทำไมถามไม่ได้คะ” ก็คนมันสงสัยนี่

“นอน-ได้-แล้ว” เน้นทีละคำชัดๆ ด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่ยายเกี๊ยวยังดื้อตาใสไม่ยอมล้มตัวลงนอน มือใหญ่จึงกดศีรษะทุยลงกับหมอนเสียเลย

“อาไพน์จะบังคับเกี๊ยวทำไม ตัวเองง่วงก็นอนไปสิ” เธอปัดมือเขาออก

“โอเค ถ้าจะไม่นอนก็ไม่ต้องนอน แต่ถ้าพรุ่งนี้ตื่นสายอีกโดนดีแน่” พูดจบก็พลิกตัวนอนหันหลังให้คนตัวเล็ก

“ฮึ!” ยายเกี๊ยวเบ้ปากใส่เขาอย่างหมั่นไส้ เรื่องเจ้ากี้

เจ้าการนี่เก่งที่หนึ่งเลย และนับวันก็ยิ่งบ่นเก่ง บังคับเก่ง

ถึงปากจะบอกว่าง่วงแต่พอเอาเข้าจริงเพียงพันแสงก็ยังตาแข็ง ถึงได้นอนหงายเอามือก่ายหน้าผากอย่างกลัดกลุ้มเหลือคณา ก็ใจมันหมกหมุ่นอยู่กับการปลดปล่อยความต้องการของอวัยวะส่วนล่าง

ส่วนอีกคนที่บอกว่าไม่ง่วง ตอนนี้ดันหลับปุ๋ย

“อาไพน์คะ...ซื้อผ้าอนามัยมาให้เกี๊ยวด้วยนะ” ยายเกี๊ยวละเมอ

เพียงพันแสงอยากจะขำนะ แต่ขำไม่ออก เพราะเรื่องนี้ที่ทำเอาเขานอนไม่หลับอยู่ในขณะนี้

ตอนนั้นหลังจากที่เธอวางสายไป เขาก็ขึ้นจากอ่างมาล้างเนื้อล้างตัว ใส่เสื้อผ้า และออกมาจากร้านอาบอบนวดทันที

“อาไพน์ขา” คราวนี้ไม่ได้แค่ละเมอพูด แต่ยายตัวเล็กดันพลิกตัวหันหน้ามาทางคุณอา และพาดขาเรียวกับลำตัวหนา

เกือบ...เกือบแล้ว ยายเกี๊ยวเกือบได้ปลุกมังกรของคุณอาแล้ว แต่ดีที่เรียวขาแค่เฉียดผ่านหัวมันไปไม่ได้โดนจังๆ

กระนั้นก็ทำเอาพ่อมังกรใจหายวาบ

“เกี๊ยว อย่านอนดิ้นสิ” เขาจับท่อนขาเรียวออกจากตัว แต่เพียงไม่ถึงนาทียายเกี๊ยวก็เอามันกลับมาไว้ที่เดิม

ให้ตายเถอะ! ถ้ารู้แบบนี้ เมื่อตอนบ่ายปล่อยเธอให้กลับไปนอนที่บ้านเสียก็ดี ไม่น่าเอายายเกี๊ยวมาทรมานตัวเขาเองเลย

----- 

  

เอาให้ผัวเธอนอนไม่ได้ไปเลยเกี๊ยวววว โทษฐานที่คิดจะนอกกาย 

กลับหน้าเรื่อง

สวัสดีค่ะ:)

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมเยียนกันนะคะ ยังไงก็เข้ามาแล้ว ฝากติดตามนิยายของมูนด้วยน้าา

 

พระจันทร์กลางสายฝน

🌧 คุณป๋าขา...อย่าดุ > ปฏิบัติการพรางรัก

🌧 เจ้าบ่าวบริสุทธิ์ > สุดท้ายก็รักกานต์

🌧 เมื่อต้องเป็นเจ้าสาวของคุณอา

🌧 กุลสตรีที่รัก

 

BermyMoon

🌙 คุณพระศุกร์ 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น