เสพติดหัวใจมาเฟีย
เสพติดหัวใจมาเฟีย [4] ส่งกลับบ้านเกิด
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
เสพติดหัวใจมาเฟีย [4] ส่งกลับบ้านเกิด

มาร์คินหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบเลือดบนริมฝีปากที่เกิดจากการกระแทกกับนาร์มินเมื่อกี้ด้วยความรู้สึกหัวเสีย

“ผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร มึงรู้จักไหมไอ้เร็น” เขาเอ่ยถามคนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกายคนขับเสียงเข้ม

“รู้จักครับ เธอเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเธียระกิตติ์” เร็นตอบกลับมาร์คิน ก่อนจะเสริมขึ้นมาอีกประโยค “ตอนนี้บริษัทของตระกูลเธียระกิตติ์กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตอย่างหนัก ซึ่งมีโอกาสล้มละลายสูงมาก”

“….”

“การที่ลูกสาวคนโตของตระกูลเธียระกิตติ์มาหานาย ผมว่าน่าจะเป็นเรื่องของธุรกิจ เธอคงมาขอให้นายช่วย”

“ถ้าเห็นผู้หญิงคนนี้มาที่บริษัทอีก ไล่ให้ไปให้พ้น”

“ครับนาย” เร็นตอบรับคำสั่งจากมาร์คิน พลางแอบชำเลืองมองเจ้านายผ่านกระจกหลัง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้คงสร้างความขุ่นเคืองให้แก่มาร์คินไม่น้อย เพราะเท่าที่ฟังจากน้ำเสียง มันบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้านายหนุ่มไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาสักเท่าไร

“ตอนที่นายกำลังประชุม คนของเราโทรมาบอกว่ารู้ตัวหนอนบ่อนไส้แล้ว”

“แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน”

“อยู่โกดังครับ”

“คืนนี้กูจะเข้าไป” เขาตอบ ก่อนจะเบือนใบหน้ามองไปนอกกระจกหรู เหตุการณ์ที่ผ่านมายังคงทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองไม่หาย รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็อดหงุดหงิดไม่ได้เพราะไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเขามาก่อน

เขาจำผู้หญิงคนนั้นได้ดี เธอคือคนเดียวกับที่ยืนร้องไห้อยู่บนสะพานในคืนนั้น

 

ทางด้านนาร์มิน เธอนั่งถอนหายใจบนรถหรูที่กำลังขับเคลื่อนบนถนน ในมือถือกระดาษทิชชูที่เพิ่งเช็ดคราบเลือดบนปากตัวเอง ไม่ใช่แค่มาร์คินที่ปากแตกจากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ตัวของเธอเองก็เช่นกัน

ตอนนี้เริ่มจนปัญญา ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้มาร์คินยอมตกลงร่วมทำธุรกิจกับบริษัทของทางบ้าน รู้ว่าการได้ตัวเขามาร่วมทำธุรกิจด้วยมันยาก แต่ไม่คิดว่าจะยากขนาดนี้

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ช่วยดึงเธอออกจากภวังค์ความคิด สายตาละจากวิวนอกกระจกรถมามองเบอร์บนหน้าจอสี่เหลี่ยม พอรู้ว่าเป็นเบอร์น้องจึงหยิบมาปัดรับสาย

“ว่า”

(เป็นยังไงบ้างเรื่องคุณมาร์คิน)

“พ่อให้โทรมาถามเหรอ?)

(อือ พ่อติดประชุม เลยให้ผมโทรมาถามแทน)

“ไม่สำเร็จ”

(ผมว่าแล้วว่าต้องไม่สำเร็จ คุณมาร์คินไม่เคยตอบตกลงทำธุรกิจกับใคร ยิ่งเป็นบริษัทที่กำลังประสบปัญหาอย่างบริษัทของครอบครัวเรายิ่งยากเข้าไปใหญ่)

“พี่หมดปัญญาแล้ว เมื่อกี้เพิ่งทำปากเขาแตกไป เขาคงไม่อยากเจอหน้าพี่แล้วมั้ง”

(พี่ไปทำอีท่าไหนให้คุณมาร์คินปากแตก?)

นาร์วินเลิกคิ้วถามพี่สาวด้วยความมึนงง นาร์มินเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดไปก็ตกใจเล็กน้อย

“ไม่มีอะไรหรอก มาช่วยพี่คิดดีกว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้”

(ถ้าจะบอกให้ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์ก็ไม่ได้ เพราะ…)

“จะบอกว่าพี่ไม่สวยเหรอ! ถ้าจะพูดคำนี้หุบปากไปเลยนะไอ้น้องบ้า”

(หึ เดี๋ยวช่วยคิด ตอนนี้ขอขับรถก่อน)

“อืม โอเค” เธอวางสายลงจากน้องชาย ระหว่างนั่งรถไปถึงคอนโดมิเนียมก็เขี่ยโทรศัพท์เล่นเพื่อฆ่าเวลา

 

ตกดึก

โกดังเก็บสินค้า K.

ผัวะ! ผัวะ!!

มาร์คินยืนมองชายที่เป็นหนอนบ่อนไส้ซึ่งกำลังถูกลูกน้องตัวเองซ้อมอย่างหนักนิ่งๆ ระหว่างนั้นก็ยกบุหรี่ในมือขึ้นมาดูดปลายกระบอกแล้วพ่นควันกลิ่นฉุนออกมา ชายคนที่ถูกซ้อมอยู่ในสภาพสะบักสะบอม ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด

“พอ” เสียงเข้มของมาร์คินออกคำสั่งกับลูกน้องตัวเอง ก่อนจะทิ้งบุหรี่ในมือลงพื้นแล้วเดินเหยียบตรงไปหาชายในสภาพสะบักสะบอม

“ปล่อยผมไปเถอะ…” ชายในสภาพสะบัดสะบอมยกมือไหว้มาร์คิน อ้อนวอนร้องขอชีวิตจากมาเฟียหนุ่มเสียงสั่น

“มึงรู้ใช่ไหมว่าจุดจบหนอนบ่อนไส้คืออะไร?”

“วะ…ไว้ชีวิตผมเถอะนะครับคุณมาร์คิน ทะ…ที่ผมทำลงไป เพราะมัน…อ๊าก!!!” เสียงร้องโหยหวนดังไปทั่วบริเวณ กระสุนจากกระบอกปืนไร้เสียงของมาร์คินพุ่งใส่แขนข้างขวาของชายในสภาพสะบักสะบอม

“จุดจบของพวกย้ายฝั่ง…คือมันคนนั้นจะไม่มีโอกาสได้หายใจต่อบนโลกใบนี้”

“….”

“หึ มึงไม่ใช่คนแรกที่ถูกกูส่งกลับบ้านเกิด ไม่ต้องห่วง…พวกที่มันร่วมมือกับมึงหักหลังกู กูจะทยอยส่งไปหามึงทีละคน เผื่อที่มึงจะได้ไม่ต้องเหงา”

มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มน่ากลัวใส่ชายในสภาพสะบักสะบอมคนตรงหน้า ปืนในมือเล็งไปกลางหน้าผาก นิ้วชี้ค่อยๆ ดึงกลับเข้าหาตัวเองเพื่อลั่นไกปืนใส่หนอนบ่อนไส้ แต่ยังไม่ได้ทำอะไรก็ต้องหยุดทุกอย่างเพราะมีเสียงจากบริเวณหนึ่งดังรบกวน

เสียงโทรศัพท์…

“เสียงโทรศัพท์ใคร” เขาเอ่ยถามลูกน้องที่ยืนอยู่บริเวณนี้ด้วยกันเสียงเข้ม

สายตาคมเข้มปรายมองไปยังลูกน้องทีละคนทั้งที่มือยังถือปืนเล็งหน้าชายในสภาพสะบักสะบอมอยู่ ลูกน้องมาร์คินต่างส่ายหน้าไปมาเชิงบอกว่าไม่ใช่เสียงโทรศัพท์ของตัวเอง

“ถ้าพวกมึงหาเจ้าของเสียงโทรศัพท์เมื่อกี้ไม่เจอ…กูจะส่งกลับบ้านเก่าไปพร้อมกับมัน!”

 

 

________________

ไรท์คับแบ็คแล้วงับ~

อ่านจบแล้วฝากกดไลก์และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง

 

 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายของ

..มดตัวจี๊ด..

 

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาติดตามกันนะคะ

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น