ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ยื่นข้อเสนอ

แต่กว่าจะถูกลากตัวออกมาได้ก็โดนหมัดลูกน้องเสี่ยโชคไปหลายทีเพราะหนึ่งในนั้นคิดจะลวนลามเขา ชายหนุ่มพยามที่จะขัดขืนอีกทั้งยังถุยน้ำลายใส่หน้าไอ้คนร่างยักษ์ จึงโดนหมัดหนักๆต่อยเข้าที่ใบหน้าอยู่หลายที จนเลือดไหลซิบตรงมุมปาก ใบหน้าเขียวช้ำหลายแห่ง 

"ไอ้สัด!! เสี่ยรู้เดี๋ยวจะซวยกันทั้งหมด" คนเป็นลูกพี่ปรามหนึ่งในนั้น 

"พอหอมปากหอมคอ ไม่สึกหรอหรอกน่า" มือสากยังคงลวนลามจับตรงนั่นทีตรงนี้ทีพอให้ชื่นใจ สายตากระลิ้มกระเหลี่ยมันยิ่งทำให้ชินขยะแขยง 

"ถุย...ไอ้สัส!!"  

"ไอ้นี่เดี๋ยวเถอะมึง วอนตีนกูซะแล้ว" มือหนายกขึ้นเตรียมฟาดเข้าที่หน้าชินอีกครั้ง 

"หยุด!! หรือมึงอยากจะตายห่า เสี่ยยิ่งบอกว่าอย่าให้มันช้ำ" 

"เอ่อ เสี่ยเบื่อมันเมื่อไหร่กูนี่แหละจะฉุดมึงมาทำเมียไอ้หน้าอ่อน ผู้ชายอะไรทั้งหล่อทั้งขาวน่ากินไปหมด แม่ง"  

ชินทำตาขึงเครียดมองอย่างไม่ชอบใจคนที่พยายามลวนลาม ระหว่างทางเดินมือสกปรกยังคงลูบไล้ใบหน้าหล่อเกลี้ยงเกลาอยู่บ่อยครั้งก่อนจะลูบลงมาตามเรียวปากแต่เจ้าตัวเม้มไว้แน่นอย่างรังเกียจสัมผัสหยาบโลนของมัน ทุกครั้งชายหนุ่มก็สะบัดหน้าหนีและดิ้นขัดขืนจึงทุลักทุเลพอสมควรกว่าจะลากมาถึงหน้าปากซอย 

"ไอ้เหม!!" เสียงเข้มดุของคนที่เป็นหัวหน้าร้องห้ามลูกน้องคนเดิมที่มันยังหื่นไม่เลิกเมื่อหิ้วชายหนุ่มมาถึงปากทางใกล้ถนนใหญ่ที่เป็นสถานที่นัดรับชินกับเสี่ยโชค 

 

แสงไฟสลัวๆที่ส่องสว่างบนถนนเส้นหลัก ทำให้มองเห็นเงาตะคุ่มๆของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ยืนพิงรถหรูพ่นบุหรี่จ้องมองมายังกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างใจเย็น 

  "ปล่อยมัน" 

เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังมาจากเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอัดบุหรี่ปล่อยควันฟุ้งกระจายด้วยอาการนิ่งสงบ สายตาคมไม่ได้สะทกสะท้านหรือมีท่าทีเกรงกลัวคนหมู่มากเลยสักนิดในยามที่จ้องสบตา 

เมฆยืนมองกลุ่มคนที่กำลังหิ้วปีกร่างไร้น้ำยาของไอ้หน้าอ่อนที่เขาคิดว่าน่าจะช่วยตัวเองได้บ้าง แต่กลับดูอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง หนำซ้ำยังปล่อยให้ไอ้พวกสถุลร่างโตลวนลามอยู่ได้ มันน่ารำคาญจริงเชียว อันทีจริงเขาไม่อยากจะยื่นมือเข้ามายุ่งด้วยซ้ำ แต่พอนึกถึงสายตาวิงวอน ดวงตาคมโตคู่สวยยามไหวระริกตัดพ้อ พร้อมกับร่างสั่นเทาของคนตรงหน้า มันทำเขาใจอ่อนวูบ จึงต้องหันหัวรถกลับมารอตรงปากซอย คิดไว้ว่าหากไอ้หนุ่มคนนี้มีดวงสมพงษ์กับเขาจริงก็คงได้มีโอกาสได้สงเคราะห์ช่วยเหลือเด็กหน้าตาบ้องแบ๊วตาแป๋วคนหนึ่ง 

และมันก็จริงเมื่อเห็นว่าคนที่ขอร้องก่อนหน้านี้กำลังถูกลากออกมาพร้อมคนอีกนับสิบ ไอ้หน้าอ่อนที่มีใบหน้าหล่อเกลี้ยงเกลาน่ามองยามนี้มีร่องรอยฟกช้ำจนน่าขัดใจ ร่างสูงโปร่งชะงักไปนิดเมื่อเห็นเขายืนพิงรถหรูมองมา แต่สายตายามนี้มีแววตัดพ้อต่อว่า ฉายแสงอ่อนแรงจนน่าใจหายก่อนจะเมินหน้าหนีไปอีกทาง และไม่มองมาที่เขาอีก เมฆเห็นท่าท่างหยิ่งยโสนั้นแล้ว เขาแทบอยากจะหมุนตัวกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป  

แต่ทว่า...ไม่รู้ทำไมขาเจ้ากรรมกลับไม่ขยับไปดั่งที่ใจคิด 

"ไหนเฮียบอกไม่ยุ่ง" 

"กูเปลี่ยนใจแล้ว" ชายหนุ่มยังคงจ้องมองใบหน้าหล่อที่ดูหมางเมินและไม่ยอมสบตา 

"ไม่คุ้มหรอกครับ เฮียจะมาลดตัวเรื่องของมันทำไม" 

"จะคุ้มหรือไม่ กูไม่จำเป็นต้องให้มึงมาวิจารณ์" เมฆทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้จนมอดดับไป ก่อนจะเงยใบหน้าคมคายขึ้นจ้องไปที่ลูกน้องคนสนิทของเสี่ยโชค แววตาเยือกเย็นจ้องตาไม่กระพริบ 

"จะปล่อยมันได้หรือยัง ความอดทนกูมีไม่มากหรอกนะ"  

เสียงเข้มดุพร้อมดวงตาที่ฉายแสงวาวโรจน์จ้องไปยังคนที่เป็นลูกพี่ของพวกมัน สองขายาวก้าวเท้าเข้าไปยืนจับคางมนของชินให้หันหน้ามาสบตาเขา ทั้งคู่สบตากันนิ่งลึกอยู่นานก่อนที่ชินจะเมินหนีไปอีกครั้ง คนร่างโตได้แต่ถอนหายใจแรงๆ 

"เอาไงดีลูกพี่ นั่นเฮียเมฆเลยนะ" หนึ่งในนั้นรู้ดีว่าเขาเป็นใคร ท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ที่จะไม่คุ้มก็ตรงที่พวกมันกำลังยืนต่อปากกับเขาอยู่นี่ต่างหากล่ะ 

"ปล่อยเด็กเฮียเมฆ"  

เสียงแหบห้าวดังมาจากผู้ชายร่างท้วมที่ลงจากรถคันหรูพร้อมลูกน้องอีกสามคน ทางด้านหลัง เมฆเพียงปรายตามองแล้วหันกลับมาสนใจคนตรงหน้าอีกครั้ง 

"ตะ แต่ว่า"  

"ผมขอโทษแทนลูกน้องด้วยนะครับเฮีย ไม่รู้จริงๆว่าไอ้ชินเป็นเด็กของเฮีย ถ้ารู้ผมจะไม่แตะต้องเลย" เสี่ยโชคขอโทษขอโพยพร้อมค่อมหัวอย่างให้เกียรติ 

"ยังอีก กูบอกว่าให้ปล่อย!!"  

ลูกน้องคนสนิทมองหน้าเสี่ยโชคทำท่าอึกอักก่อนจะปล่อยชินเป็นอิสระ พอถูกปล่อยร่างโปร่งก็แทบทรุดไปกองกับพื้น แต่เมฆคว้าไว้ได้ทัน มือหนาบีบต้นแขนอีกฝ่ายไว้เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่หันมามองตนเองเลยสักนิดทั้งที่ตนอุตส่าห์เสียเวลามาช่วยแทนที่จะขอบคุณแต่นี่กลับหยิ่งชะมัด 

"ยังไม่ขอโทษเฮียเมฆอีก" 

กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างก็พากันขอโทษทั้งที่สีหน้าของพวกมันไม่ได้ต้องการทำอย่างที่ผู้เป็นนายบอกสักนิด โดยเฉพาะไอ้คนร่างยักษ์ที่มองชินอย่างหื่นกระหาย ซึ่งไม่พ้นสายตาคมกริบไปได้ 

"มันเป็นหนี้อยู่เท่าไหร่" เมฆเอ่ยถามคนร่างท้วม 

"ไม่เป็นไรครับเฮีย" 

"เท่าไหร่!!!"  

"หกแสนรวมดอกเบี้ยแล้ว" เมฆได้ยินจึงหันไปทางอีกคนที่เม้มปากจ้องมองเขานิ่ง  

"พรุ่งนี้มึงให้เด็กเข้าไปเอาที่สนามแข่ง แล้วถ้าพวกมึงยังมาวุ่นวายกับมันอีกคราวหน้าอย่าหาว่ากูไม่เตือน" 

"ครับ" 

เสี่ยโชครับคำ แต่ดวงตาจับจ้องที่ใบหน้าหล่อของเด็กหนุ่มที่เขาเฝ้าและตามเอามาเป็นของตัวเองอยู่หลายครั้งอย่างแสนเสียดาย แต่เขาฉลาดพอที่จะเลือกตัดใจดีกว่าชนกับผู้ชายอย่างคนชื่อเมฆ 

"เดี๋ยว!"  

เสียงกดต่ำเรียกลูกน้องของเสี่ยโชคที่กำลังเดินหันหลังกลับไป หลังจากที่ผู้เป็นนายให้แยกย้าย ทุกคนหยุดเดินแล้วหันมามองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเข้มที่ยังคงมีแววตาเย็นยะเยือกสีหน้านิ่งเรียบยามมองมาที่พวกมัน จนรู้สึกขนลุกเกรียว 

"ไอ้ตัวไหนที่ทำรอยบนหน้าของมัน!!" 

เมฆถามเสียงเข้มมือข้างขวายังคงจับแขนเรียวของอีกฝ่ายไว้มั่น ก่อนหนึ่งในนั่นจะเป็นคนสารภาพเพราะแรงบีบเค้นจากสายตาของเมฆที่เห็นเหตุการณ์อยู่แล้ว แต่เขาย้ำถามอีกครั้งเพื่อจะได้มั่นใจและไม่ผิดคน และรับรองว่าคนที่ทำมันเจ็บจะเดิน และจับต้องอะไรไม่ได้ไปอีกหลายเดือน 

 

"แล้วนั่นมึงจะเดินหนีกูไปไหน" 

หลังจากที่เหลือกันเพียงแค่สองคน ร่างโปร่งที่ยืนนิ่งมาตลอดก็สะบัดแขนแล้วเดินหนีเขาไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก 

เงียบไม่มีเสียงตอบกลับจากอีีกคน ร่างโปร่งยังคงเดินต่อไปไม่หยุด 

"ถูกต่อยจนหูหนวกและใบ้แดกเลยหรือไงวะ"  

เสียงดังตามหลังพร้อมขายาวก้าวเท้าตามชายหนุ่มที่เขาเพิ่งจะช่วยชีวิต คำขอบคุณสักคำก็ไม่มี แม้แต่ชื่อเขาก็ยังไม่ได้รู้จักจากปาก นอกจากพวกนั้นจะเรียกคนที่กำลังเดินหนีเขาอยู่ตอนนี้ว่า "ชิน" 

"ถ้าคิดจะช่วยผมก็น่าจะช่วยตั้งแต่ทีแรก ทำไมต้องให้ผมโดนพวกมันทำร้ายก่อนด้วย" 

เสียงน้อยใจตัดพ้อต่อว่าหลุดออกมา ชินโกรธก็ตรงที่คนข้างหลังไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยทำให้เขาต้องโดนลวนลามและถูกต่อยจนหน้าตาฟกช้ำ ที่สำคัญเขาไม่รู้ว่าจะอธิบายให้แม่เข้าใจว่าอย่างไรดีต่างหาก เพราะแม่เขาก็จะต้องไม่สบายใจที่เห็นเขาตกอยู่ในสภาพนี้  

เมฆอดยิ้มมุมปากไม่ได้กลับคำพูดคล้ายประชดของอีกฝ่าย  

"งอนกูว่างั้น นี่มึงเป็นเมียกูหรือไง" ปากหยักยกยิ้มก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างนึกขำ 

"ผมไม่ใช่เมียเฮียนะ!!"  

ชินหยุดเดินก่อนจะหันกลับมาขึงตาดุอย่างหาเรื่อง สองมือเท้าสะเอวอย่างลืมตัว ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อน่ามอง แทนที่เมฆจะโกรธที่มีคนมาทำท่าทางกับเขาเช่นนั้น แต่ชายหนุ่มกลับขำคนตรงหน้าและมองเห็นว่ามันน่ารักมากกว่าที่จะโกรธอีกฝ่ายได้ลง 

"กูเป็นคนช่วยมึง มึงกลับสะบัดหน้าเดินหนีกูแบบนี้เนี่ยนะ ใครสั่งใครสอนมึงวะ"  

"แล้วมาช่วยทำไม ทำไมไม่ปล่อยให้มันข่มเหงผมให้ตายๆไปเลย" ปากเล็กยังคงขยับตอบอย่างไม่เกรงกลัว 

"ประชดเก่ง!!!" ปากดีอย่างนี้เขาน่าจะปล่อยให้พวกนั้นล่อให้คางเหลืองไปเลยท่าจะเหมาะ ท่าทางอวดดีของคนตรงหน้า เถียงเขาฉอดๆไม่หยุดปาก 

"เจ็บมากไหม" มือหนาเอื้อมมาแตะบนใบหน้าหล่อที่มีรอยฟกช้ำ ในใจคิดไว้ว่าจะเอาคืนคนที่มันทำร่องรอยไว้อย่างสาสม ชินชะงักไปเล็กน้อยแต่กลับไม่ได้รังเกียจสัมผัสจากคนร่างโตเลยสักนิด 

"ไม่"  

ชินตอบคล้ายละเมอเมื่อทั้งคู่เผลอสบตากันอย่างไม่ตั้งใจ มือหนาเลื่อนเกลี่ยไปมาเบาๆตรงริมฝีปากสวยที่มีเลือดออกตรงมุมปากเล็กน้อย ใบหน้าหล่อคมยื่นเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจติดขัดแรงๆจากคนตรงหน้า  

ชินขยับตัวออกแล้วปัดมือหนาทิ้งตั้งท่าจะเดินหนีอีกฝ่าย แต่ครั้งนี้เมฆเองก็เริ่มจะไม่สนุกเพราะความอดทนเขามีจำกัด และยังถูกเมินที่อีกฝ่ายปัดมือเขาทิ้งอีกรอบอย่างหงุดหงิดใจ 

"อย่าเดินหนีกู"  

ไม่เคยมีใครเดินหนีเขายกเว้นไอ้หน้าอ่อนตรงหน้า และเขาก็ไม่เคยตามง้อใครยกเว้นไอ้เชี้ยนี่ด้วย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจที่จะหยุดฟัง เมฆจิ๊ปากอย่างรำคาญตัวเองที่ต้องมาเดินตามต้อยๆ

"กูบอกให้หยุด!!"

ชินชะงักเท้าที่ก้าวยาวทันที เมื่อเสียงห้วนดุสั่งเสียงเฉียบ ชายหนุ่มถอนหายใจแรงก่อนจะหันกลับมามองคนข้างหลังด้วยใบหน้าที่หงิกงออย่างไม่พอใจ ส่วนคนเรียกอารมณ์ก็ไม่แตกต่างกัน แต่กลับดูเกรี้ยวกราดกว่าด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบเรียวยาวเหมือนมีเปลวเพลิงที่แทบจะเผาทุกอย่างให้มอดไหม้

"ผมขอบคุณที่เฮียมาช่วยผมไว้ ส่วนเงินก้อนนั้นผมจะหามาคืนเฮียให้เร็วที่สุดจะได้ไม่ติดค้างเป็นบุญคุณต่อกัน"

ชินเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ชายหนุ่มรู้ว่ามันควรเป็นประโยคแรกที่ต้องกล่าวกับคนตรงหน้าที่เข้ามาช่วย แต่ด้วยความน้อยใจและหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมช่วยตั้งแต่ตอนแรกปล่อยให้ถูกทำร้ายและโดนลวนลาม ทำให้ไม่อยากจะคุยด้วย ยามนี้ชินไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อแววตาเกรี้ยวกราดที่แทบจะเผาตัวเองสักนิด ดวงตาสวยกลมโตจ้องสบตาคนร่างสูงนิ่งอย่างต้องการจะรู้ความคิดของอีกฝ่ายเช่นกัน ที่มาเดินตามเขามาต้อยๆ ไม่รู้ว่าต้องการอะไรกันแน่ เพราะเขาเองก็ไม่มีอะไรที่จะทำให้คนอย่างเฮียเมฆต้องเดินตามมาเลยสักนิด 

"แล้วเมื่อไหร่กูจะได้คืนหมด" เมฆเองก็มองร่างโปร่งตรงหน้าอย่างต้องการประเมินบางอย่าง ท่าทางอวดดี หยิ่งยโส ทำให้เขามีความคิดแวบเข้ามาทันที 

"ผมจะพยายามหามาคืนให้เร็วที่สุด"  

ชินตอบกลับไป สีหน้าเป็นกังวลเพราะรู้ดีว่าตนคงหาทางคืนเงินให้อีกฝ่ายไม่ได้อย่างแน่นอน นอกจากไปหาหยิบยืมมาก่อน แต่ใครล่ะจะมีให้เขา ในเมื่อมันเป็นจำนวนเงินที่มากโข คนหาเช้ากินค่ำด้วยกันแค่มีกินในแต่ละวันยังยากลำบาก 

"ไปทำงานกับกูไหม กูจะให้เงินเดือนมึงมากกว่านี้อีกสามเท่า และอีกอย่างถ้ามึงมาเป็นคนของกู พวกนั้นจะได้ไม่ตามราวีมึงอีก ว่าไง"  

เมฆขยับเข้ามาชิดอีกฝ่ายจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันอีกครั้ง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม รู้สึกอยากปกป้องร่างคนตรงหน้า โดยเฉพาะแววตาหวานเว้าวอนยามร้องขอ ดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ริมฝีปากระเรื่อดึงดูดสายตาให้เขาจับจ้องนิ่งนานอย่างหื่นกระหายจนอยากเข้าไปสัมผัสและลิ้มรสว่าจะหวานสักแค่ไหน ผิวขาวเนียนสวยราวกับผู้หญิง ไม่แปลกที่จะโดนพวกนั้นตามราวีไม่หยุด เพราะถ้าเป็นเขาหากมีลูกหนี้แบบนี้ก็คงไม่ปล่อยให้หลุดมือเช่นเดียวกัน 

สิ้นคำของเฮียเมฆยิ่งทำให้ชินงงกหนัก ข้อเสนอที่ยื่นให้ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเลยสักนิด รายได้ที่มากกว่าเดิมถึงสามเท่าและความปลอดภัยที่อีกฝ่ายเสนอ  

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาด่วนตัดสินใจตอบรับกลับไปในทันที เขาขอเก็บมาคิดให้รอบคอบก่อน อย่างน้อยก็ตอนนี้ ให้หนีจากดวงตาเกรี้ยวกราดที่กลายมาเป็นอ่อนแสงลงถนัดตา ยามที่เขาจ้องมองมาอย่างลุ่มลึก รู้สึกใจเต้นแปลกๆเมื่อสองร่างยืนในระยะใกล้ชิดกัน ชินถือโอกาสสำรวจใบหน้าคมคายของอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบยาวรี จมูกโด่งคมสันน่ามอง คิ้วดกดำ และริมฝีปากหยักสวย โดยเฉพาะดวงตาคมที่มีมนต์เสน่ห์คู่นี้ ปากเล็กเม้มแน่นเมื่อเห็นสายตาของคนตัวโตที่จ้องมาอย่างเปิดเผย ก่อนเจ้าของร่างสูงจะแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก และชินก็รีบถอยห่างแทบทันที  

"ไว้ผมคิดดูก่อน" ชินรีบตอบกลับไป 

"กูให้เวลาสามวัน ถ้าตกลงก็ไปหากูที่สนามแข่งรถ กูพักอยู่ที่นั่น"  

จบประโยคร่างสูงก็เดินกลับไปที่รถหรูของตัวเอง ปล่อยให้ชินยืนนิ่งกับข้อเสนอที่เขาหยิบยื่นให้ ก่อนที่รถคันหรูจะเคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว ตาคมกริบจ้องกระจกส่องหลังมองร่างโปร่งที่มองตามเขานิ่ง ก่อนที่จะกดโทรศัพท์หาเพื่อนรัก 

"ไอ้เบส มึงตามจัดการไอ้หน้ายักษ์ที่ชื่อเหมลูกน้องไอ้เสี่ยโชคให้กูที เอาให้มันหยอดน้ำข้าวต้มสักเดือน" 

"ไอ้เชี้ย!! มึงโทรมาสั่งห่าเหวอะไรตอนนี้วะคนจะหลับจะนอน...ว่าแต่มันไปทำอะไรให้มึงวะ" 

"กูแค่อยากสั่งสอนมันสักหน่อย ก็เท่านั้น" เมฆตัดสายทันทีที่บอกความต้องการ ปากหยักสวยยกยิ้มร้าย เขามั่นใจว่าชินจะต้องมาหาเขาอย่างแน่นอน ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล 

กลับหน้าเรื่อง
มาช้าแต่มาเน้อ...🥰😂
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น