ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
10.5

 

 

โปรแกรมในจอคอมพิวเตอร์ปรากฏเป็นแบบจำลองบ้านที่คามินกำลังทำเสนอลูกค้า หากทว่าทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกมา ความสนใจของเขาก็เบนออกจากงานไปยังหญิงสาวที่กำลังก้าวไปทำบางสิ่งในครัว 

ศศภัทรอยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนเหมือนหลายคืนที่อยู่ร่วมบ้านกัน ปกติช่วงใกล้ๆ สามทุ่มแบบนี้เขาเองก็มักอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแล้ว เพิ่งมีวันนี้เองที่ไม่อยากนอนไว เพราะคำพูดของมารดาทำให้รู้สึกหงุดหงิด

‘นี่ก็เหลือเกิน... ทำเป็นอ้างสารพัดไม่ให้เมียค้างที่หอ จริงๆ แล้วไม่อยากนอนคนเดียวละสิ’ 

แม่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน... 

การที่เขาไม่อนุญาตเด็กเจ้าเล่ห์นอนค้างในเมืองก็เพราะไม่อยากให้สุขสบายจนเคยตัวต่างหาก  

เขาไม่ได้รัก ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่ต้องอยากนอนพร้อมเธอเลยสักนิด 

เมื่อราวๆ ชั่วโมงก่อนพอกลับมาถึงบ้าน คามินจึงบอกให้เธอไปอาบน้ำเข้านอนก่อนได้

ไม่รู้ว่าออกมาทำอะไรอีก...

ทั้งๆ ที่บอกตัวเองว่าไม่ได้สนใจ ดวงตาคู่คมกลับจดจ้องมองหญิงสาวที่เพิ่งปิดตู้เย็นหมาดๆ และสังเกตว่าในมือเธอถือแคร์รอตหัวหนึ่งตรงไปทางเคาน์เตอร์ครัว 

ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะยังหิวอยู่อีก เพราะเพิ่งกินมื้อเย็นมาจากเรือนใหญ่ด้วยกัน

แต่เมื่อเห็นศศภัทรเอาแคร์รอตไปล้าง มือเล็กนุ่มนิ่มที่กำลังทำความสะอาดแคร์รอตก็ทำเอาเลือดหนุ่มในกายร้อนวาบ เพราะสมองไพล่นึกไปถึงช่วงเวลาที่มือนุ่มๆ นั้นจับแคร์รอตของเขาในอ่างอาบน้ำ 

บ้าชะมัด!

สถาปนิกหนุ่มรีบเบนสายตากลับมายังจอคอมพิวเตอร์ คืนนี้เขาตั้งใจแล้วว่าจะทำแบบจำลองบ้านสามมิติ ไม่ว่าเด็กเจ้าเล่ห์จะยั่วเขาด้วยกลวิธีใดๆ ก็ไม่สำเร็จหรอก 

เธอไม่ได้มีอิทธิพลต่อเขาขนาดนั้น 

เมื่อครู่เขาแค่พักสายตา เพราะการทำงานด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์นานๆ ทำให้ปวดตาต่างหาก 

ขณะคามินกำลังใช้สมาธิกับแบบจำลองบ้านในจอภาพ หญิงสาวที่ใช้เวลาอยู่ในครัวมาระยะหนึ่งก็ก้าวมาหาเขาที่โต๊ะทำงาน 

คามินหันไปมองตามสัญชาตญาณ แปลกใจนิดๆ ที่เห็นแก้วเครื่องดื่มสีส้มในมือเธอ

“น้ำแคร์รอตปั่นค่ะ”  

คามินมองใบหน้าใสๆ ที่กำลังส่งยิ้มมาให้พร้อมแก้วเครื่องดื่ม

“ใครสั่ง”

“ไม่มีใครสั่งค่ะ แต่คุณบอกว่าวันนี้จะอยู่ดึกนี่คะ ทำงานกับคอมพ์ฯ นานๆ น่าจะปวดตา แคร์รอตช่วยบำรุงสายตาค่ะ”

หัวใจอันกร้าวแกร่งกระตุกไหว ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะหยิบแคร์รอตมาล้างทำความสะอาดด้วยเหตุผลนี้ เพราะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครมาสนใจเขาในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้มาก่อน

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”

หญิงสาวหน้างอนิดๆ ที่โดนดุ ทว่าหลายวันมานี้ก็เริ่มชินกับความปากร้ายของสามีบ้างแล้ว

“คุณจะเอายังไงกับหนูแน่ พออยู่เฉยๆ ก็หาว่าไม่ทำอะไร พอทำมาให้ก็บ่นว่ายุ่ง แบบนี้หนูเอาใจไม่ถูกนะคะ”

“แล้วใครใช้ให้เธอมาเอาใจฉัน ที่สำคัญ...” เขาหลุบตามองแก้วน้ำปั่นสีส้มหน้าตาน่ารับประทาน “ฉันไม่ชอบกินแคร์รอต” 

ศศภัทรหน้าสลดทันที หลายวันก่อนเคยแอบถามต้อยติ่งแล้วแท้ๆ ว่าคามินชอบกินอะไรบ้าง หมายจะได้ตระเตรียมอาหารให้ถูกปาก แต่กลับไม่เคยถามสิ่งที่คามินไม่ชอบ

“ถ้างั้น...ไม่เป็นไรค่ะ”

สีหน้าจ๋อยๆ ของคนหวังดีทำเอาชายหนุ่มสะท้อนใจขึ้นมา เมื่อเห็นเธอกำลังจะหมุนตัวกลับไปจึงท้วงไวกว่าความคิด 

“เอาวางไว้นี่แหละ”  

ศศภัทรหันกลับมาอีกครั้ง ดวงตาคู่งามฉายประกายงุนงง 

“ไหนๆ ทำมาแล้วนี่ ทิ้งไปก็เสียดายของ” 

“จริงๆ แล้วหนู...” ไม่ทันบอกว่าจะเอาไปกินเอง คามินก็คว้าแก้วน้ำปั่นในมือเธอไปด้วยสีหน้าคล้ายรำคาญ แล้วจัดการดื่มน้ำแคร์รอตเย็นๆ ลงคอ

         สีหน้าเรียบนิ่งของเขาทำให้หญิงสาวแอบลุ้นนิดหนึ่ง เพราะเข้าใจว่าคามินไม่ชอบกินแคร์รอต แต่จริงๆ แล้วเขาไม่เชิงไม่ชอบ ค่อนไปทางเฉยๆ กับแคร์รอตเท่านั้น 

         แปลกที่พอเอามาทำเป็นน้ำปั่นแล้วรสชาติไม่เหมือนที่เคยกินในอาหาร ทั้งเย็นชื่นใจระคนหอมหวานอย่างไม่น่าเชื่อ 

“เป็นไงบ้างคะ” 

“ก็ดีกว่าเอาไปทิ้ง” เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มพลางหันไปสนใจแบบจำลองบ้านในจอคอมพิวเตอร์ต่อ 

ศศภัทรแอบมันเขี้ยวนิดๆ เพราะมองออกว่าเขาไม่ได้รู้สึกอย่างที่พูดแน่นอน ต่อให้เขาจะงกค่าสินสอดกับครอบครัวของเธอ แต่คงไม่งกกระทั่งแคร์รอตหัวเดียวที่ตัวเองไม่ชอบกินหรอก

ฝีมือเธอไม่ได้แย่ซะหน่อย...

ทำเอง ชมเอง นักเลงพอ! 

“ถ้างั้นหนูไม่กวนแล้วนะคะ” ศศภัทรยิ้มพลางหมุนตัวไปทางห้องโถง โดยไม่รู้สักนิดว่าคำบอกลาของเธอได้ดึงสายตาชายหนุ่มให้มองตามหลัง

 

 + + + + +

มาต่อจ้า ^^

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น