ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
10.4

 

 

“ไม่ได้” 

กลับเป็นคามินที่ปฏิเสธ ทั้งๆ ที่ปราณีไม่ได้ถามความคิดเห็นของเขาเลยสักนิด  

“มีปัญหาอะไร”  

“แต่งงานแล้วจะแยกกันอยู่ได้ไง” คามินให้เหตุผลพลางหันไปหาลูกศิษย์ของท่านที่เปลี่ยนสถานะมาเป็นลูกสะใภ้ได้เกือบครบสัปดาห์แล้ว “ถ้าคิดว่าเดินทางไปกลับไม่ไหว...ก็ไม่ควรหาผัวอยู่ที่นี่แต่แรก”  

“ดูพูดเข้า!” ปราณีถอนหายใจเล็กๆ อย่างมันเขี้ยว แต่นอกจากคามินจะไม่สำนึกแล้วยังหันมายอกย้อนเธออีก 

“ก็แม่อายุตั้งเท่าไรยังไปกลับแทบทุกวันได้ แล้วทำไมลูกสะใภ้แม่ถึงจะไปกลับไม่ไหวล่ะครับ” 

“นี่แกจะหาว่าแม่แก่งั้นสิ” 

“ผมชมว่าแม่แข็งแรงต่างหาก”  

“ฮึ! แกไม่แก่บ้างให้รู้ไป” คนใกล้เกษียณยังมิวายค้อนขวับ เล่นเอาประมุขของบ้านหัวเราะชอบใจ 

“จริงๆ แม่เขาก็พูดมีเหตุผลนะ หนูพลอยไม่ได้เทียวไปเทียวมาบ่อยๆ จะเอามาเทียบกับแม่แกได้ยังไง” คชาสังเกตอยู่เหมือนกันว่าหลายวันมานี้สีหน้าศศภัทรดูอ่อนเพลียกว่าปกติ “ไหนจะต้องตื่นแต่เช้ามาดูแลกับข้าวกับปลาให้แกอีก จู่ๆ ก็ต้องเปลี่ยนกิจวัตรปุบปับแบบนี้ เมียแกคงไม่ค่อยชิน” 

“ก็ควรจะต้องฝึกไว้ให้ชิน เพราะถ้ามีเมียแล้วเหมือนไม่มี ผมจะมีเมียไปทำไม” 

“ไอ้ลูกคนนี้...”  

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณพ่อ” ศศภัทรรีบออกตัวยิ้มๆ ด้วยไม่อยากให้คามินโดนดุ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะเขม่นเธอมากกว่าเดิมที่เข้ามาสร้างปัญหาภายในครอบครัว “จริงๆ แล้วพลอยไม่ได้ลำบากอะไร อีกเดี๋ยวก็ปิดเทอมแล้วด้วย พลอยไปกลับได้ค่ะ ดีเสียอีก...คุณแม่จะได้มีเพื่อนคุยระหว่างทางด้วยไงคะ” 

ข้อสรุปของลูกสะใภ้ชวนชื่นใจอยู่ในที 

“เอางั้นเหรอลูก” ปราณียิ่งเห็นใจกว่าเดิมเสียอีก 

“ค่ะ” 

“งั้นถ้าติดขัดเรื่องไหนก็ค่อยบอกแม่ละกันนะจ๊ะ” เสนอพลางหันไปเหน็บลูกชายอย่างอดไม่ได้ “นี่ก็เหลือเกิน... ทำเป็นอ้างสารพัดไม่ให้เมียค้างที่หอ จริงๆ แล้วไม่อยากนอนคนเดียวละสิ”  

คชาหัวเราะพรืด ผิดกับคามินที่ไม่เพียงหัวเราะไม่ออก ทว่ารู้สึกคันยุบยิบในใจชอบกล 

“ผมอิ่มละครับ” เขายกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มพลางลุกกลับออกไปจากโต๊ะอาหารดื้อๆ  

“แทงใจน่าดู” ปราณีหมั่นไส้คนขี้เก๊ก ทว่าศศภัทรกลับเห็นต่างเรื่องนั้น 

คามินไม่ได้อยากเห็นหน้าเธอทุกวันหรอก แค่อยากเป็นตัวร้ายป่วนชีวิตเธอให้ยุ่งยากขึ้นก็เท่านั้นเอง 

“งั้นหนูกลับเลยนะคะ”  

“อิ่มแล้วเหรอลูก” 

“อิ่มแล้วค่ะ” ศศภัทรยิ้มพลางตามสามีออกไปทางรถยนต์ที่จอดอยู่หน้าเรือน เพราะถ้าปล่อยเขากลับไปก่อนก็ต้องวานต้อยติ่งขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งที่ท้ายสวนอีก  

“แม่ละก็...ไปแซวตาคามอย่างนั้น ดูซิหนูพลอยเลยอดกินข้าวต่อ” 

“ก็มันน่าหมั่นไส้นี่คะ ทำเป็นไม่อยากแต่งงานกับเขา แต่ก็ไม่ยอมให้เขาอยู่ห่างตัว...” ปราณีมั่นใจว่ามองไม่ผิด “คนเกลียดกันที่ไหนเขาตัวติดกันขนาดนี้” 

“แต่แบบนี้ก็น่าสงสารหนูพลอยอยู่นะแม่ พี่สาวหาเรื่องให้แท้ๆ” 

ตั้งแต่วันแรกที่เหมือนดาวมาอาละวาดที่สวน ปราณีมองออกว่าเรื่องทั้งหมดมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ๆ แต่ในเมื่อศศภัทรไม่อยากเอาเรื่องในครอบครัวมาพูด คนเป็นอาจารย์ก็ไม่อยากก้าวก่ายนัก เพียงช่วยเหลือเท่าที่พอจะช่วยได้เท่านั้น  

อย่างน้อยๆ มาอยู่กับลูกชายเธอก็ดีกว่าอยู่กับญาติที่ตั้งท่าจะขายคนในครอบครัวตัวเองกิน ด้วยเหตุนี้เธอจึงจัดแจงให้จดทะเบียนสมรสกัน 

“หนูพลอยเป็นเด็กน่ารัก ถ้าตาคามไม่อคติจนเกินไป...แม่เชื่อว่าอีกหน่อยเขาก็ต้องมองเห็นค่ะ” ปราณียิ้มน้อยๆ ให้สามี ดวงตาเปล่งประกายความสุขยามมองตามหลังรถยนต์ของลูกชายที่ค่อยๆ แล่นลงเนินหน้าเรือนไปยังบ้านท้ายสวน  

  

 + + + + + 

รอพี่คามเลิกอคติกับน้องไปด้วยกันน้าา   

แบบรูปเล่มหนังสือเข้ากลางเดือนนี้แล้ว หากใครสนใจยังแวะมาจับจองได้นะคะ ราคารูปเล่ม 360 จัดส่งให้พร้อมรอบพรีออเดอร์ แต่มีค่าส่ง 30 บาท จ้า  

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น