พรหมมัดใจ (20+)
10.3 ไหนว่าไม่อร่อยไงล่ะ nc 18+++
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
10.3 ไหนว่าไม่อร่อยไงล่ะ nc 18+++

 

“คุณบอกว่าหนูไม่อร่อย กินนิดหน่อยก็พอ” 

ราวกับไม้หน้าสามฟาดกลางศีรษะอย่างแรง!  

คามินคาดไม่ถึงว่าจู่ๆ เธอจะหยิบเอาคำพูดของเขามากวนประสาทในเวลาแบบนี้ ทั้งยังทำตาแป๋วราวกับตัวเอง ‘ซื่อ’ เสียเต็มประดาอีก  

เมื่อศศภัทรทำท่าจะหนี คามินจึงคว้าตัวเธอเอาไว้จากทางด้านหลังด้วยไม่คิดจะยอมให้เด็กมาลูบคมง่ายๆ 

“คุณคาม…ปล่อยนะ!”  

ไม่เพียงไม่ปล่อย คามินส่งตัวเองเข้าหาเธอจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและแม่นยำ 

“อ๊ะ! คนบ้า...” ศศภัทรเสียหลักทรุดฮวบไปที่ขอบอ่างเพราะแรงกระแทกกระทั้น “ฮื่อ...ไหนว่าไม่อร่อยไงล่ะ” 

จริงๆ แล้วเธอก็แค่อยากให้เขาคุยดีๆ กับเธอบ้าง แต่นอกจากที่คามินจะไม่พูดอะไรแล้ว ยังเอาแต่แผดเผาเธอด้วยความร้อนแรงจนไฟปรารถนาที่ดับมอดไปหมาดๆ เมื่อครู่ลุกโชนขึ้นมาอีกคำรบ 

เสียงหวานครางกระเส่า รู้สึกเหมือนกำลังจะโจนทะยานไปแตะขอบฟ้าโดยมีเขาทะยานตามมาด้วยกัน 

ศศภัทรหายใจหอบถี่ อดไม่ได้ที่จะหันไปมองค้อนสามีที่หายใจหนักหน่วงอยู่ข้างๆ แก้ม   

“รู้อะไรไหม...” คามินยังคงเป็นคนเดิมที่ไม่คิดจะพูดจาดีๆ กับภรรยา “ผู้ชายเวลาหิว ถึงไม่อร่อยก็กินได้ทั้งนั้นแหละ”  

“คิดว่าตัวเองอร่อยมากเลยเหรอคะ” 

“จะอร่อยหรือไม่เธอก็ต้องกินอยู่ดี” ราวกับจะตอกย้ำชัดๆ ว่าเธอเป็นฝ่ายเลือกที่จะแต่งงานเอง  

คามินลุกไปอาบน้ำในห้องฝักบัวข้างๆ ทิ้งให้ศศภัทรได้แต่มองตามด้วยแววตาตัดพ้อ  

คนใจร้าย! 

  

ว่ากันว่า...ชีวิตหลังแต่งงานช่วงแรกมักเต็มไปด้วยความหวานชื่น แต่สำหรับศศภัทรกลับตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ชีวิตเธอยุ่งยากขึ้นกว่าตอนที่อยู่คนเดียวหลายอย่าง 

โรงเรียนฝึกสอนอยู่ในตัวเมือง หากออกจากบ้านเกิน 6.15 น. ก็มีโอกาสที่จะสาย ศศภัทรจึงต้องตื่นแต่เช้ามืดมาเตรียมอาหารไว้ให้คามิน ทั้งๆ ที่ตอนกลางคืนถูกเขากวนจนไม่ค่อยได้นอน แต่ทั้งหมดนั้นก็ยังไม่ยากเท่าการรับมือกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของผู้เป็นสามีสักนิด 

คนอะไรชอบทำเฉยชาเหมือนหุ่นในพิพิธภัณฑ์ แล้วพอจะพูดกับเธอแต่ละครั้งก็ชอบปล่อยสุนัขในปากมาไล่กัดเธอจนหัวเปียก 

ขนาดไม่ได้กินมื้อเช้าพร้อมกัน เพราะคามินมักตื่นไปวิ่งออกกำลังกายช่วงเดียวกับที่เธอใกล้ออกจากบ้าน ทว่าสายตาที่เขามองกลับทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ผิดที่ผิดทางบ่อยๆ  

หากจะมองหาข้อดีของผู้เป็นสามี ข้อเดียวที่นึกออกตอนนี้คงไม่พ้นพ่อกับแม่เขาที่เมตตาและเอ็นดูเธอเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ 

ทุกเช้าปราณีจะให้เธอติดรถเข้าเมืองด้วย ตกเย็นก็ชวนกินข้าวด้วยกันบนเรือนใหญ่ เพราะไม่อยากให้เธอลำบากเข้าครัว ทั้งที่เหนื่อยกับการเดินทางแล้ว 

ความรู้สึกของคนมีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้ากันเป็นครอบครัว...เธอไม่เคยสัมผัสมานานมากๆ 

“จะว่าไป...โรงเรียนหนูพลอยใกล้ปิดเทอมแล้วใช่ไหมจ๊ะ” ปราณีชวนคุยเพลินๆ ระหว่างมื้ออาหารค่ำ 

“อาทิตย์หน้าเด็กสอบแล้วค่ะ”  

“ถ้างั้นช่วงนี้ก็พักอยู่หอไปก่อนไหมล่ะ” เสนอเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มที่นั่งกินข้าวอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างกายศศภัทรก็เริ่มหูผึ่ง “ยังไงๆ ก็จ่ายค่าหอไปถึงสิ้นเดือนอยู่แล้ว รอให้ปิดเทอมค่อยย้ายมาอยู่บ้านสวนทีเดียว หนูจะได้ไม่ต้องลำบากเทียวไปเทียวมา”  

“ไม่ได้” 

กลับเป็นคามินที่ปฏิเสธ ทั้งๆ ที่ปราณีไม่ได้ถามความคิดเห็นของเขาเลยสักนิด  

“มีปัญหาอะไร”  

  

+ + + + +

แหมมม นอนคนเดียวไม่ได้เหรอคะ

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น