ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Chapter 1 คู่อริ

Chapter 01 คู่อริ 

“รัน... หมดเวลานอนแล้วนะลูก เดี๋ยวก็สายเอาหรอก” น้ำเสียงอ่อนโยนจากผู้เป็นแม่ปลุกให้ร่างโปร่งที่นอนคลุมโปงอยู่ตื่นขึ้นมา 

“อืออ...” ร่างโปร่งค่อยๆ ปรือตาก่อนจะมองไปยังประตูที่มีหญิงวัยกลางคนยืนมองด้วยสายตาเอ็นดู 

“ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมาทานมื้อเช้าซะ เดี๋ยวก็ไปสายเอาหรอก” ร่างโปร่งยันตัวลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเดินอย่างงัวเงียเข้าห้องน้ำทำกิจวัตรที่แสนจะทำใจลำบากหลังตื่นนอน คนเป็นแม่ส่ายหัวให้ลูกชายก่อนยิ้มอ่อนๆ 

หลังจัดการกับตัวเองเสร็จรันก็มานั่งลงที่โต๊ะทานอาหารซึ่งตอนนี้มีอาหารเช้าวางไว้รออยู่ก่อนแล้ว 

“อย่าลืมพกยาไปด้วยนะ นี่ก็ใกล้จะครบรอบแล้วหนิ อย่าให้แม่ต้องเป็นห่วงนะรัน” ผู้เป็นแม่ลูบผมลูกชายที่กำลังนั่งกินมื้อเช้าด้วยสีหน้าอดเป็นห่วงไม่ได้ ทว่าคนฟังกลับเบื่อหน่ายกับประโยคเดิมๆ ที่มักจะได้ยินบ่อยๆ เต็มที เด็กหนุ่มรีบยัดขนมปังเข้าปากอย่างเร่งรีบทำเอาคนที่เป็นฝ่ายถึงกับส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ 

“ผมเป็นผู้ชายนะครับแม่ และผมก็โตมากแล้วด้วย อย่าพูดเรื่องน่าอายแบบนั้นสิครับ” ผู้เป็นแม่ยิ้มให้รันก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ 

“จ้าๆ ต่อไปจะระวังนะ” 

เมื่อทานมื้อเช้าเสร็จร่างโปร่งก็สะพายกระเป๋าด้วยท่าทีรีบร้อน หลังเหลือบไปเห็นนาฬิกาและเห็นว่าตอนนี้มันเริ่มสายมากแล้ว 

“ไปแล้วนะครับ” 

“ไปดีมาดีน๊า” คนเป็นแม่ชะเง้อมองจนกระทั่งแผ่นหลังนั้นลับจากสายตาไป 

  

เมื่อมาถึงสถานีรถไฟได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียดร่างโปร่งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งเมื่อรู้ว่าตนเองยังทัน ก่อนจะเหลือบไปเห็นกลุ่มนักเรียนในโรงเรียนเดียวกับตัวเองกำลังทำท่าทางเหมือนมีจะเรื่องกัน 

ชายหนุ่มปีสามผมสีบลอนด์ที่มีใบหน้าหล่อเหลากำลังมองอีกฝ่ายที่เป็นถูกกระทำด้วยสายตาไร้ความปราณีก่อนจะโปรยสายตามาที่ร่างโปร่งเมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังถูกจ้องอยู่ 

รันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเฉหน้าหนีเพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับใครในขณะที่เพิ่งจะย้ายมาเป็นวันแรก 

ซาวาชิกะ รัน อายุ 17 ปี ซึ่งย้ายมาเรียนม.ปลายปี3 ในโรงเรียนที่ต่างจากโรงเรียนเดิมเป็นอย่างมาก เนื่องจากสภาพการเงินของครอบครัวที่แย่ลงจึงต้องเปลี่ยนจากโรงเรียนไฮโซกลางเมือง มาเป็นโรงเรียนประจำเมืองธรรมดาๆ ซึ่งตอนนี้ก็ได้เห็นแล้วว่าสภาพของนักเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ต่างกับที่เดิมจนเทียบไม่ติด ทำเอาร่างโปร่งอดที่จะคิดถึงอนาคตของตัวเองไม่ได้ 

เมื่อลงจากรถไฟร่างโปร่งก็รีบวิ่งเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนในทันที แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูดี หน้าตาที่หล่อเหลา และร่างกายที่สูงโปร่งสมส่วนทำให้สาวๆ มองกันใหญ่ 

“เห้ย! รีบๆ หน่อยได้เวลาแล้ว” เสียงกรรมการนักเรียนดังขู่ทุกคนก่อนที่ร่างโปร่งจะรีบวิ่งให้เร็วกว่าเดิมเพื่อให้ทันตามเสียงเตือนนั่น 

“ทันพอดี” รันหยุดชะงักทันทีเมื่อเข้าในรั้วโรงเรียนได้ทันท่วงที ก่อนที่กรรมการนักเรียนจะปิดประตู ทว่า... 

“เชิญครับ” เมื่อประตูกำลังจะปิดกรรมการนักเรียนกลับเปิดมันออกอีกครั้งเพื่อให้ชายหนุ่มผมบลอนด์ที่เพิ่งจะเห็นในรถไฟขบวนเดียวกันกำลังเดินมาด้วยท่าทีสบายๆ ทั้งที่คนอื่นก็รีบวิ่งกันแทบตาย 

“ทำแบบนี้หมายความว่าไง” รันที่อดรนทนไม่ได้ก็ต้องเดินดุ่มๆ เข้าไปพูดกับกรรมการนักเรียนด้วยสีหน้าไม่พอใจ 

แน่อยู่แล้ว เป็นใครก็ต้องไม่พอใจ จ่ายค่าเทอมเท่ากันแล้วทำไมคนๆ นี้ถึงได้มีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นกัน 

“อะไรของนายน่ะ” อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจก่อนที่ร่างโปร่งจะถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด 

“ก็เห็นอยู่ไม่ใช่รึไงว่าได้เวลาปิดประตู แต่พวกนายก็ยังเปิดมันให้นักเรียนคนอื่นที่มาสายน่ะเหรอ มันไม่ยุติธรรมกับคนที่วิ่งแทบตายเพื่อให้มาได้ทันเวลานะ” ทุกคนขมวดคิ้วง่วนด้วยสีหน้าไม่พอใจระคนสงสัยก่อนที่บุคคลที่ถูกกล่าวซึ่งเป็นเจ้าของใบหน้าคมจะเดินเข้ามาใกล้กับร่างโปร่งด้วยสายตาพิจารณา 

“เด็กใหม่?” น้ำเสียงนิ่งเรียบทำให้ทุกคนเงียบไปถนัดตาก่อนที่มือหนาจะเชยคางร่างโปร่งขึ้นเพื่อให้เห็นได้เต็มตา 

“เด็กใหม่จริงๆ ด้วย” ร่างโปร่งปัดมืออีกฝ่ายพร้อมกับมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ เพิ่งเจอกันครั้งแรกแต่มาวางท่าใหญ่โต ทำเหมือนเป็นพระเจ้าก็ไม่ปราน 

‘คิง’ ยกยิ้มด้วยความนึกสนุก 

“อืม เห็นว่าเพิ่งย้ายมาใหม่เลยยังไม่รู้อะไร เอาเป็นว่าครั้งนี้จะปล่อยไป.... แต่ถ้ามีอีก...” ร่างสูงพูดด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มแต่ทว่าใบหน้านั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเฉยในทันที “...คงจะต้องสั่งสอน” รันจับจ้องเข้าในดวงตาคู่นั้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะสะดุ้งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงออดเข้าคาบเรียนดังขึ้น 

ร่างโปร่งกระวีกระวาดวิ่งเข้าไปในอาคารเรียนเพราะเห็นว่าสายมากแล้วและไม่อยากเสียเวลาให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ยังไงซะก็คงเจอกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวและถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากจะเจออีกเลย 

“คิง จะดีเหรอที่ปล่อยไปแบบนั้น หมอนั่นดูท่าทางว่าจะเกลียดนายจริง ๆ ถ้าไม่สั่งสอนซะตอนนี้ไม่กลัวว่าต่อไปจะถูกยึดอำนาจรึไง” โคงาเนะเพื่อนสนิทคิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเป็นห่วงก่อนที่คิงจะยกยิ้มมาอย่างเจ้าเล่ห์ 

“หึ อย่าพูดให้ขำหน่อยเลยโค” ร่างสูงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ทำให้โคงาเนะถึงกับถอนหายใจในความมั่นใจอันเกินไปของคิง แม้จะรู้ว่าคิงคือคนที่แข็งแกร่งและไม่มีใครหน้าไหนกล้าต่อกรด้วยก็เถอะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมสัญชาตญาณของถึงได้บอกว่ารันคือคนที่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของคิงกันนะ 

  

“เอาล่ะ เรามีนักเรียนย้ายมาใหม่นะ... แนะนำตัวซะสิ” อาจารย์ประจำชั้นพูดขึ้นด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนที่รันจะพยักหน้ารับ 

“ซาวาชิกะ รัน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ” สาวๆ ทุกคนยิ้มด้วยความดีใจก่อนจะซุบซิบกันใหญ่ที่มีนักเรียนใหม่เป็นหนุ่มหล่อสูงโปร่ง 

“นี่ๆ ฉันว่าเขาหล่อพอๆ กับคิงเลยนะ แถมยังสูงพอๆ กันซะด้วย...ไม่แน่นะ...” 

“จะบ้าเหรอ ถึงจะจริงอย่างที่เธอพูด แต่ว่ายังไงก็ไม่มีใครสู้คิงได้หรอก” หญิงสาวซุบซิบกันใหญ่ก่อนที่ร่างโปร่งจะขมวดคิ้วสงสัยที่ทุกคนเอาแต่พูดถึงคิง 

ใครอีกล่ะ ในโรงเรียนนี้มันยังมีคนที่เป็นอันธพาลมากกว่าคนที่เพิ่งเจอเมื่อเช้าอีกหรือไง 

ร่างโปร่งได้แต่คิดด้วยความไม่สบอารมณ์ 

“เอาล่ะ เลือกที่นั่งซะ คาบนี้เป็นคาบโฮมรูมก็อยู่กันในห้องไปก่อน” สิ้นเสียงอาจารย์ประจำชั้นรันก็เดินเข้าไปนั่งหลังสุดซึ่งเป็นที่นั่งที่ติดกับหน้าต่าง 

“เห้นาย ตรงนั้นไม่ได้นะ เป็นที่ของคิงน่ะ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนที่ร่างโปร่งจะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ 

“ทำไมถึงนั่งไม่ได้ หรือมีลูกคุณที่ไหนซื้อที่ตรงนี้ไว้ล่ะ” รันถามขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะยักไหล่ 

“ก็ไม่มี จริงๆ นั่งตามใจชอบ แต่ตรงนั้นไม่มีกล้านั่งหรอกเพราะคิงนั่งตรงนั้นตลอด” 

“หึ งั้นก็ไม่มีอะไรต้องคิดมาก” รันพูดเบาๆ ก่อนนั่งลงตรงที่ของคิง ทุกคนมองด้วยสายที่แตกตื่น แต่สายตาของสาวๆ กลับมองว่ารันช่างเท่ซะจนอยากจะเข้าไปทำความรู้จัก 

“คิงมานั่นแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นในขณะเดียวกันบุคคลที่ถูกพูดถึงก็เปิดประตูเข้ามาพอดี ก่อนจะขมวดคิ้วง่วนเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนนั่งอยู่ตรงที่ของตนเอง 

“หมอนี่อีกแล้วเหรอ” ร่างสูงพูดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ทุกคนเงียบกริบ ทว่าคนที่ถูกมองอยู่กลับยังนั่งหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“เห้นาย ลุกไปนั่งที่อื่นเดี๋ยวนี้” ลูกน้องที่ติดตามคิงพูดขึ้นก่อนที่ร่างโปร่งจะหันไปมองด้วยสายที่ไม่สบอารมณ์ ทำเอาคนที่เข้ามาสั่งถึงกับสะดุ้งถอยกรูดไปด้านหลัง 

“หลีก” ร่างสูงผลักลูกน้องให้พ้นทางก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ร่างโปร่งแล้วมองด้วยสายตานึกสนุกอะไรได้ 

“ท่าทางอวดดีชะมัด ถ้าไม่วัดกันให้รู้เรื่องคงจะดื้อด้านอยู่แบบนี้สินะ” พูดด้วยสีหน้ายียวนก่อนจะเอื้อมไปกำคอเสื้อรันให้ลุกขึ้นทว่ารันเองก็ไม่ได้อ่อนให้เลยแม้แต่นิด มือคู่สวยปัดป้องอย่างรวดเร็วก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงประจันหน้ากับอีกฝ่าย ทุกคนต่างฮือฮากันใหญ่ที่มีคนกล้าทำแบบนี้กับคิง 

“โห ใช้ได้หนิ ตามมาสิ เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว” ร่างสูงพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนที่รันจะเดินตามไปโดยที่ไม่ขัดขืนเพราะตัวเองก็อยากจะสู้ให้มันจบๆ ไปเหมือนกัน ดีไม่ดีการเอาชนะคนๆ นี้ได้จะเป็นการดีต่อการใช้ชีวิตในโรงเรียนที่เป็นศูนย์รวมเด็กมีปัญหาในอนาคต 

ห้องว่างที่ปกติมักจะไม่มีคนใช้ ถูกคิงเปลี่ยนเป็นห้องส่วนตัวเสียอย่างนั้น ที่นี่มักจะเป็นที่ระบายอารมณ์กับสาวๆ และยังเป็นที่ที่ใช้อัดผู้ชายเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิดอีกด้วย 

“เอานี่ ฉันต่อให้นาย” ร่างสูงโยนไม้เบสบอลให้รันก่อนที่รันจะรับมันไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว 

“ไม่จำเป็น ฉันไม่ชอบการเอาเปรียบ” รันตอบกลับเสียงเรียบก่อนจะโยนมันกลิ้งไปข้างห้อง 

“ให้ตาย เสียดายหน้าหล่อๆ นั่นชะมัด เอาเป็นว่าฉันจะไม่ทำให้หน้านายเป็นรอยแล้วกัน” ร่างสูงยิ้มก่อนจะชกเข้าที่ท้องร่างโปร่งโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว แม้ร่างสูงจะไม่ได้ออกแรงมาก แต่ก็แรงพอที่จะทำให้ร่างโปร่งจุกจนตัวงอ 

“แค่กๆๆ!” รันสำลักเบาๆ ก่อนจะตั้งสติและเหวี่ยงหมัดใส่อีกฝ่ายบ้าง แต่ด้วยประสบการณ์ในการต่อสู้จริงของรันเป็นศูนย์ หนำซ้ำฝ่ายตรงข้ามยังดูชำนาญในการเตะต่อยอีกทำให้ช่องว่างของความต่างชั้นมันมากเกินกว่าจะอุดมันได้ 

ร่างสูงหลบการโจมตีของรันได้ทั้งหมดก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย 

“ให้ตายเถอะ นึกว่าจะสนุกซะอีก นายมันก็น่าเบื่อไม่แพ้คนอื่นๆ” เมื่อพูดจบท่อนขาแกร่งก็ฟาดเข้าที่กลางหลังร่างโปร่งเต็มแรง ตามมาด้วยหมัดซ้ายที่ดักตรงช่วงท้องไว้อีกที ความเจ็บทำให้รันถึงกับทรุดตัวลงไปกองกับฟื้นก่อนจะหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย 

“น่าเบื่อ” คำพูดที่ดูเย็นชากว่าทุกครั้งดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะหันหลังให้ร่างโปร่งแล้วมองไปยังลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าห้อง “เห้พวกนาย...!!” ไม่ทันที่จะได้พูดร่างสูงก็ถูกรันเตะเข้าที่ขาจนเสียการทรงตัวล้มลงไปกับพื้น 

ทั้งที่รู้ว่าตัวเองประมาทไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็ประหลาดใจอยู่ดีที่มีคนทำแบบนี้กับเขาได้เป็นครั้งแรก ปกติโดนแค่นี้คนอื่นๆ ที่ตัวโตกว่ารันก็สลบกันหมดแล้ว ไม่คิดว่ารันจะอึดได้ขนาดนี้ 

ยังมีอะไรที่น่าเล่นด้วยอีกเหมือนกันหนิ 

ร่างสูงยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหันไปมองร่างโปร่งที่กำลังกุมท้องตัวเองด้วยสีหน้าโกรธแค้น ประหนึ่งเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาแต่ชาติปางก่อน 

“หึ ไม่เลว แต่ถึงยังไง... จะเอาชนะฉันมันยังเร็วไป 10 ปี” ไม่ว่าเปล่าเมื่อลุกขึ้นได้ร่างสูงก็รัวเตะอย่างไม่ยั้ง จนร่างโปร่งสำลักออกมาก่อนจะหมดสติไป 

“นานๆ จะเจอกระสอบทรายแบบนี้ จะเป็นคู่มือให้จนกว่าจะเก่งขึ้นแล้วกัน” ร่างสูงยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะทรุดตัวนั่งบนโซฟาแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงคีบมวนบุหรี่ขึ้นมาก่อนจะอัดควันเข้าปอดและพ้นควันออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

“เสร็จแล้วเหรอ” โคงาเนะเดินเข้ามาก่อนจะเห็นว่ารันได้นอนหมดสติไปแล้ว 

“ก็สนุกดี หมอนี่ยังทื่อเกินไป ถ้าได้ฝึกบ่อยๆ อาจจะสูสีกับฉันก็ได้” คิงยกยิ้มที่มุมปากส่วนโคงาเนะได้แต่ถอนหายใจออกมา 

“หมายความว่าไง” 

“หึ ฉันจะทำให้หมอนี่เก่งขึ้นยังไงล่ะ” ทันทีที่ได้ยินที่คิงพูดโคงาเนะก็แทบจะอยากชกหน้าคิงแรงๆ เพื่อเตือนสติ 

“ไม่มีคนดีๆ ที่ไหนเขาเลี้ยงงูเห่าไว้หรอกนะ ถ้าหมอนี่เก่งจนเทียบชั้นกับนายได้เมื่อไหร่ นายจะถูกแย่งอำนาจแน่ๆ คิดเหรอว่าจะไม่มีคนที่คอยจ้องจะเอาคืนนายน่ะ” ร่างสูงมองไปยังเพื่อนสนิทก่อนจะดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามานั่งใกล้ๆ 

“หืม? ไม่ใช่ว่านายหวงฉันหรอกเหรอ... ไม่เอาน่า ยังไงนายก็คือที่หนึ่งของฉันนะโค” ร่างสูงโปรยยิ้มอ่อนๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะรีบผลักตัวเองให้ออกห่าง 

“ล้อเล่นอีกแล้วนะคิง” อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่คนตัวสูงกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย 

“จะจริงจังทำไม ฉันก็แค่พูดเล่น ฉันชอบผู้หญิงมากกว่าผู้ชายที่มีไอ้นั่นเหมือนกันซะอีก” 

“คิดแต่เรื่องแบบนั้นรึไง” โคงาเนะบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะมองไปยังรันที่สลบเหมือดอยู่ที่พื้น 

“จัดการพาหมอนี่ไปทิ้งไว้ที่ห้องพยาบาลที แล้วก็...ฉันจะไม่เข้าเรียน ฝากด้วยล่ะ” ร่างสูงพูดเสียงเรียบก่อนที่โคงาเนะจะเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าหงุดหงิดและให้คนอื่นมาช่วยแบกรันไปแทน 

  

เฮือก! 

ร่างโปร่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆ และเห็นว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องพยาบาล 

“ไอ้เลวนั่น!” ร่างโปร่งสบถขึ้นเบาๆ เมื่อภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนจะหมดสติฉายขึ้นมาก่อนจะถอนหายใจทั้งสีหน้าหงุดหงิด 

“ตื่นแล้วเหรอ” น้ำเสียงที่ฟังหวานหูดังขึ้นก่อนที่ร่างโปร่งจะหันไปมองและพบว่าคนๆ นั้นคือโคงาเนะที่มักจะเดินตามคิงอยู่ตลอด 

“มีอะไร” ร่างโปร่งถามเสียบเรียบก่อนที่อีกฝ่ายจะโยนขวดน้ำเปล่าให้ 

“ดูเหมือนคิงจะสนใจนายอยู่ ยังไงซะอย่าคิดจะเข้าใกล้เขาเด็ดขาด เตือนด้วยความหวังดี ที่เห็นเมื่อกี้ยังถือว่าใจดีอยู่ แต่ถ้าเขาเบื่อนายขึ้นมาเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นนายจะโดนหนักกว่านี้อีกหลายเท่า” ร่างโปร่งไม่ได้รู้ซึ้งถึงคำเตือนที่คนตรงหน้าบอกแม้แต่นิด ในหัวคิดเพียงแค่อยากจะเอาคืนไอ้คนอันธพาลนั่นเสียให้ได้ แม้จะรู้แล้วว่าฝีมือมันต่างกันราวฟ้ากับเหวแต่ถ้าดูที่รูปร่างของทั้งคู่ก็พอจะสูสีอยู่บ้าง หากได้ฝึกหรือพัฒนาต่อไปอีก ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตนเองจะแพ้เลยแม้แต่นิด 

“ฉันไม่มีวันยอมให้หมอนั่นทำฉันเจ็บฟรีหรอก ตอนนี้...หมอนั่นคือคู่อริของฉัน” ร่างโปร่งพูดเสียงขุ่นขณะที่โคงาเนะได้แต่มองด้วยความไม่พอใจระคนสมเพชในความดันทุรังของรัน 

ฉันกับหมอนั่นคือคู่อริกัน ไม่มีวันที่ฉันจะยอมแพ้หรอก... 

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น