ภาพฝันนิรันดร [END]
7. ช่วงเวลาแสนพิเศษ (1)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
7. ช่วงเวลาแสนพิเศษ (1)

  

อิ่มท้องเรียบร้อยก็ถึงเวลาของการอ่านหนังสือต่อ 

ตรีภพเดินกลับเข้ามาในห้องสมุดพร้อมกับความรู้สึกสับสนที่มีต่อคนเคียงข้าง จะว่าไปสิบทิศก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เคยคิด ถึงแม้ท่าทางของเขาจะดูรำคาญและไม่ค่อยชอบขี้หน้าตรีภพสักเท่าไหร่ แต่การกระทำกลับย้อนแย้งสวนทาง ทั้งมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แถมยังให้คำแนะนำที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย 

จนความรู้สึกไม่ดีที่เคยมีต่อเขามลายหายไปจนหมดสิ้น 

“ใครมานั่งที่โต๊ะพวกเราวะ” สิบทิศเอ่ยขึ้น สายตาจับจ้องไปยังโต๊ะอ่านหนังสือที่พวกเรานั่งตั้งแต่เช้า ทว่าตอนนี้กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งโดยไม่ได้รับเชิญ 

ตรีภพหรี่ตามอง ก่อนจะต้องประหลาดใจเมื่อเธอคนนั้นคือคนที่เขารู้จักเป็นอย่างดี ตรีภพจึงรีบปรี่เข้าไปหาเพื่อทักทาย 

จะมีผู้หญิงสักกี่คนในมหาวิทยาลัยที่ตรีภพคุ้นเคยถ้าไม่ใช่ไข่มุก เพื่อนสมัยมัธยมของตรีภพนั่นเอง 

“มุก” 

“อ้าว...ภพ” หญิงสาวยิ้มมองเพื่อนของเธอด้วยแววตาเปล่งประกาย การได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้งทำให้เธอตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย “มาอ่านหนังสือเหมือนกันเหรอ?” 

“อึ้ม ว่าแต่...มุกมานั่งที่โต๊ะเราได้ไง” 

“โต๊ะภพเหรอ?” เครื่องหมายคำถามปรากฎขึ้นบนใบหน้าสวย ไข่มุกหยิบเอกสารที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาดู ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “ว่าแล้วเชียวทำไมถึงคุ้นลายมือนี้”  

“มุกยังไม่ตอบเราเลยว่าทำไมมานั่งตรงนี้” 

“อ๋อ…พอดีเราหนีเพื่อนมาน่ะ พวกนั้นชอบชวนคุย เราอ่านหนังสือไม่ได้เลย เห็นโต๊ะนี้มีที่ว่างก็เลยตั้งใจจะมาขอเจ้าของโต๊ะอ่านด้วย” รอยยิ้มสวยคลี่กว้างอย่างปิดความดีใจไว้ไม่มิด “ดีจังที่เป็นโต๊ะของภพ เราขอนั่งด้วยคนนะ” 

“เอ่อ…” ท่าทางลังเลของตรีภพแสดงชัดจนคนรอฟังคำตอบรับรู้ได้ 

“ทำไมเหรอ ภพไม่อยากให้เรานั่งด้วยเหรอ?”  

“ปะ…เปล่า” มือทั้งสองรีบยกขึ้นปฏิเสธเมื่อเห็นผู้เป็นเพื่อนบึ้งหน้าอย่างเง้างอด “แต่…” ตรีภพค่อย ๆ หันไปมองคนที่เดินตามมายืนเคียงข้างเขาอย่างเป็นกังวล 

ลำพังตัวเขาเองไม่มีปัญหาอะไรหรอก เพราะไม่ได้จริงจังกับการอ่านหนังสือมากเท่าไหร่อยู่แล้ว มีเพื่อนร่วมโต๊ะอีกคนจะเป็นอะไรไป ทว่าที่เขาลังเลเพราะคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างหาก สิบทิศไม่ชอบอ่านหนังสือกับคนอื่น และโต๊ะนี้สิบทิศเป็นคนเจอก่อน ถ้าเขาตอบตกลงไข่มุกไปเกรงว่าจะทำให้สิบทิศไม่พอใจ 

“ให้ไข่มุกนั่งด้วยได้มั้ย?” ตรีภพอ้อมแอ้มถามสิบทิศด้วยเสียงเบาค่อย เฝ้ารอคำตอบอย่างลุ้นระทึก 

“จะนั่งก็นั่งไปสิ” สิบทิศตอบกลับ เดินไปนั่งประจำที่ของตัวเองด้วยท่าทางเฉยเมยอย่างไม่สนใจ 

“เอ…เหมือนเราเคยเจอนายที่ไหนน้า” ไข่มุกจ้องมองสิบทิศครู่หนึ่ง ขบเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเมื่อนึกหาคำตอบให้กับตัวเองได้ “นายชื่อสิบทิศใช่มั้ย เราเคยเห็นนายที่สนามฟุตบอล” 

“อืม” 

“เพื่อนเราชอบนายมากเลยนะ ติดตามนายมาตั้งนานแล้ว” 

สิบทิศไม่ได้พูดตอบอะไร เพียงส่งเสียงหึในลำคอ กระตุกยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยเท่านั้น 

“เราชื่อไข่มุกนะ เป็นเพื่อนกับภพ ยินดีที่ได้รู้จัก” 

“อืม” นัยน์ตาคมก้มมองตัวหนังสือตรงหน้า ไม่เงยขึ้นมาสบตาคู่สนทนาแม้แต่น้อย 

“เราขอเบอร์โทรนายไปให้เพื่อนหน่อยได้มั้ย?” 

“…” 

“ขอไลน์ก็ได้” 

“…” 

“นะ นะ” เห็นฝ่ายตรงข้ามเอาแต่เงียบไม่สนใจ ไข่มุกจึงส่งเสียงออดอ้อน ยื่นหน้าไปใกล้เพื่อเรียกร้องความเห็นใจ 

“…” ไม่มีคำตอบรับหรือปฏิเสธ มีเพียงเสียงจิ๊ปาก และสายตาแข็งที่เงยมองหญิงสาวอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ 

“เออ…มุก เราว่าอ่านหนังสือกันดีกว่านะ” เห็นท่าไม่ดีตรีภพจึงรีบเอ่ยขัด นั่งลงเคียงข้างไข่มุกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ 

“แต่…” 

“เชื่อเรานะ” ตรีภพหรี่ตาเล็กเชิงอ้อนวอน ขอให้ไข่มุกหยุดเซ้าซี้ถามสิบทิศเสียที 

ถึงแม้จะขัดใจอยู่ไม่น้อย แต่หญิงสาวก็ยอมจบบทสนทนากับสิบทิศไว้เพียงเท่านั้น 

“หน้าตาก็ดี แต่หยิ่งชะมัด” ไข่มุกย่นจมูกใส่ กระซิบบ่นกับตรีภพด้วยเสียงเบาค่อย เมื่อเห็นสิบทิศหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อโดยไม่สนใจเธอแล้ว 

“เขาก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าไปยุ่งกับเขาเลย” 

“กูได้ยิน” 

ตรีภพสะดุ้งโหยง ทำสีหน้าเลิ่กลั่กด้วยความตกใจเมื่อมีเสียงจากอีกฟากของโต๊ะดังขึ้น ถึงแม้สายตาคู่นั้นไม่ได้มองมาทางเขา แต่ก็รับรู้ได้ถึงรังสีของความไม่พอใจที่แผ่ซ่านออกมา 

พูดเบาขนาดนี้ ยังจะหูดีได้ยินอีกหรือเนี่ย 

  

เวลาผ่านไป…ทุกคนบนโต๊ะต่างมุ่งมั่นกับการเตรียมตัวสอบ จะมีก็เพียงตรีภพคนเดียวที่อ่านหนังสือไปได้ไม่กี่หน้าก็ง่วงนอนจนตาแทบปิด เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อหาสิ่งอื่นทำแก้ง่วง และการเปิดดูรูปชายคนรักอย่างภาสกรเป็นสิ่งที่ช่วยเขาได้มากที่สุด อย่างน้อยก็สร้างความสุขให้ตรีภพมากกว่าการอ่านหนังสือเป็นไหน ๆ 

“อ่านจบแล้วเหรอภพ?” เสียงใสที่เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาทำให้ตรีภพสะดุ้ง รีบปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองเมื่อเห็นไข่มุกเอี้ยวตัวมามองอย่างสนอกสนใจ 

“ยะ ยังเลย อ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจน่ะ” 

“เหมือนกันเลย วิชาภาษาอังกฤษยากชะมัด” หญิงสาวบึ้งปาก ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างถอดใจ “ภพช่วยติวเราหน่อยดิ” 

“ขนาดเด็กศิลป์อย่างมุกยังยาก แล้วคนโง่อย่างเราจะเหลือเหรอมุก” ถึงแม้ทั้งคู่จะเรียนอยู่คนละคณะ แต่วิชาภาษาอังกฤษยังเป็นวิชาพื้นฐานที่นักศึกษาปีหนึ่งต้องเรียนเหมือนกัน 

“โง่อะไรกัน ภพก็พูดเว่อร์ไป”  

“คุยอะไรกันครับ เสียงดังไปถึงทางโน้นเลย” 

ตรีภพและไข่มุกถึงกับสะดุ้ง เมื่อจู่ ๆ ก็มีเสียงเข้มดังขึ้นขัดบทสนทนาของพวกเขา แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร รอยยิ้มแห่งความยินดีก็ปรากฎบนใบหน้าของคนทั้งคู่ 

“พี่ภาส” ตรีภพเอ่ยชื่อเขา นัยน์ตาเปล่งประกายวิบวับเมื่อเห็นคนที่เฝ้าเพ้อปรากฎกายอยู่ตรงหน้า 

ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้เจอกัน แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่าพรหมลิขิต 

กลับหน้าเรื่อง
หายหน้าไปนาน ขออภัยทุกคนที่ติดตามด้วยเด้อ _/\_
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น