รักร้อนซ้อนมิติ (NC25+)
ข้าน้อยไม่ไป ท่านเป็นใครกัน
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ข้าน้อยไม่ไป ท่านเป็นใครกัน

“แม่ขวัญ แม่ขวัญของพี่” ขุนสิงห์ดีใจจนก้อนเนื้อด้านซ้ายแทบจะทะลุออกมานอกอก ที่เห็นหญิงคนรักยืนอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนี้ บ่อน้ำตาของลูกผู้ชายรื้นขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เพียงแต่ยังควบคุมไม่ให้มันไหลลงมาอาบใบหน้าคมเข้ม

“กลับมาแล้ว เจ้ากลับมาหาพี่แล้ว” ขุนสิงห์ก้าวขาไปหาหญิงสาวตรงหน้า แม้จะอยู่ในชุดชาวบ้าน และผอมลงไปกว่าเดิมมากโข แต่แม่ขวัญก็คือแม่ขวัญยังงดงามอ่อนหวานและเปล่งประกายเช่นเคย

มือหนายื่นออกไปหมายจะเอื้อมร่างบางมากอดไว้แนบอกให้สมกับความคิดถึง แต่ยังไม่ทันถึงตัวนางกลับถูกชายผู้เป็นเข้าของอัฐเข้ามายืนขวางหน้าไว้

“นางมิใช่คนที่ท่านรู้จักดอก ต้องขออภัยด้วย”

“หมายความว่าเยี่ยงไร หลบออกไปมิเช่นนั้นจะหาว่ากูไม่เตือน”

แม่รอดชะเง้อคอมองผ่านหลังของพ่อเชิดอย่างอยากรู้อยากเห็น ยามสบตากับบุรุษตรงหน้าในคราแรก พาลให้หัวใจของนางเต้นระรัว สงสัยเพราะความหล่อเข้มดุดันเย็นชาของเขาแน่ ๆ ในยามที่คุยกับนาง นางแอบเห็นแววตาของเขาสั่นไหวระริก คล้ายดีใจคล้ายเสียใจอยู่ในที เขาเป็นใครกันนะ รู้จักกับเรางั้นเหรอ

‘แม่ขวัญ เขาเรียกเราว่าแม่ขวัญ”

ขุนสิงห์มองใบหน้าที่ชะโงกออกมาจากทางด้านหลัง ไม่ว่าจะมองเช่นไรนางก็คือแม่ขวัญ แม่ขวัญเมียรักของเขา

“ถอยไป” ขุนสิงห์ตะคอกเสียงดังใส่ชายหนุ่มตรงหน้า

“มิได้ขอรับ”

พลั้วะ พลั่ก

ขุนสิงห์ง้างหมัดในมือต่อยลงไปบนใบหน้าหยาบกร้านของชายหนุ่มผู้นั้น มันกล้าดีอย่างไร มาห้ามมิให้้ขาเจอแม่ขวัญ เขาตามหานางแทบพลิกแผ่นดิน บุกน้ำลุยไฟ กว่าจะได้พบนางในวันนี้ แล้วมันเป็นผู้ใด ถึงได้มาห้ามไม่ให้เขาพบหน้าเมียตนเองได้

“อย่านะคะ หยุดก่อนเจ้าค่ะ” แม่รอดเห็นท่าไม่ดีที่ขุนนางสุดหล่อผู้นี้ทำร้ายพี่ชายของตน จึงรีบเข้ามาขวางห้ามปราบไว้

“แม่ขวัญ ไปกลับเรือนเรากันเถิด พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน”

“ปล่อยนะเจ้าคะ ท่านเป็นผู้ใดกัน ข้าน้อยไม่ไปเจ้าคะ” แม่รอดสลัดข้อมือบางให้หลุดจากการจับกุม แม้คนตรงหน้าจะหล่อจนทำให้ใจเต้นตุบตับ แต่จะไว้ใจได้แค่ไหนกัน จะมาฉวยโอกาสช่วงที่นางจำความไม่ได้ ลวนลามนางหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้านางยังจำอะไรไม่ได้ นางจะไม่ยอมไปไหนเด็ดขาด แม่รอดพลุ่งเข้าไปช่วยพยุงพี่เชิดให้ลุกขึ้น

“แม่ขวัญไยเจ้าถึงกล่าวเช่นนี้ เจ้าจำพี่มิได้ฤา พี่เป็นท่านขุนของเจ้าไง หรือเจ้ายังโกรธพี่ อภัยให้พี่เถิดหนา พี่ยอมรับผิดทุกอย่าง แต่ขอเจ้าอย่างเดียว อย่าไปไหนไกลจากสายตาพี่เลย” ขุนสิงห์มองภาพที่คนรักประคองชายอื่นอย่างเจ็บปวด ในตอนที่เขาถูกมนต์เสน่ห์แม่ขวัญคงเจ็บปวดมากกว่านี้หลายเท่านัก ร่างสูงหลีกเลี่ยงที่จะบอกทุกคนว่านางเป็นเมีย เพราะมิอยากให้นางเสียหาย นางเป็นหญิง อีกทั้งยังมิได้มีพิธีตบแต่งกัน หากพูดไปย่อมเกิดผลเสียต่อตัวนางเอง แลชาวบ้านชาวตลาดก็กำลังมุงดูเหตุการณ์กันมากโข

แม่รอดมองขุนนางคมเข้มตรงหน้าด้วยหัวใจที่อ่อนยวบ ชั่ววูบนางนึกอยากส่งมือบางไปลูบไล้แก้มตอบของคนที่กำลังเศร้าสร้อยนั้น แต่เพียงครู่เดียวก็สลัดความคิดในหัวนั้นไป

‘ไม่ได้ ๆ เธอจะมาคล้อยตามเขา เพียงเพราะว่าเขาหล่อลากดินไม่ได้นะยัยรอด’

“ข้าน้อยจะกลับแล้ว ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ไปกันจ้ะพี่เชิด เจ็บไหมจ๊ะ” ภาพหญิงสาวพยุงชายหนุ่มและถามไถ่กันอย่างห่วงใย สร้างความเจ็บแปลบอย่างรุนแรงบนอกซ้ายของขุนสิงห์ กระนั้นก็ยังอดที่จะเหนี่ยวรั้งร่างบางไว้ไม่ได้

“ประเดี๋ยวก่อน”

“….” แม่รอดหันกลับมามองอีกครั้ง รอฟังว่าเขาจะพูดว่าอะไร

“ชายผู้นี้คือใครกัน” ร่างสูงอดเอ่ยถามออกมาไม่ได้ แม้ว่ากลัวว่าคำตอบที่ได้รับอาจจะทำให้หัวใจแกร่งเจ็บปวด แต่กลับไม่สามารถหยุดความสงสัยได้

“ท่านมิต้องรู้หรอกเจ้าค่ะ” แม่รอดตอบก่อนจะหันหลังเดินออกไปเคียงคู่กับชายชาวบ้านผู้นั้น

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น