ซ่อนกลิ่นหวนรัก (𝑀𝑝𝑒𝑟𝑔,𝐷𝑎𝑟𝑚𝑎) [𝐸𝑁𝐷]
ตอนที่ 7 ซ่อนกลิ่นหวนรัก (Mpreg)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 7 ซ่อนกลิ่นหวนรัก (Mpreg)

บทที่ 7

 

ซ่อนกลิ่นหวนรัก (Mpreg)

 

 

หลังจากที่ยื้อยุดกันอยู่นานที่ลานจอดรถก็สรุปได้ว่าภูผาบังคับให้ชรัณกลับมาด้วยกันที่คอนโดตัวเอง แม้ว่าชรัณจะคัดค้านยังไงภูผาก็หาเรื่องมาข่มขู่และเอาเปรียบชรัณอยู่เสมอกลายเป็นว่าชรัณจึงต้องทำตามที่ภูผาออกคำสั่งอย่างห้ามไม่ได้ 

 

"จะกินอะไรหรือเปล่า" ภูผาถามออกมา แต่ชรัณกลับนิ่งเงียบก่อนจะหันหน้าหนีเข้าฝั่งทางหน้าต่างแทน ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วแต่ผู้คนกลับยังไม่หลับใหลกันเลยสักนิด ภูผาจึงได้แต่ส่ายหัวไปมาก่อนจะขับรถมุ่งหน้าเข้าคอนโดทันที 

 

เมื่อมาถึงชรัณก็อึดอัดเพราะเขาอยากกลับคอนโดตัวเองเต็มทีแต่ภูผายังพาเขามาด้วยอีกทำไมก็ไม่รู้ ชรัณลงรถด้วยใบหน้าราบเรียบเหมือนเคย ภูผาจึงเดินนำชรัณขึ้นห้องไปทันที ชรัณที่เดินตามหลังก็ได้แต่หงุดหงิดในใจเพราะทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด เมื่อขึ้นลิฟต์มาถึงห้องภูผาก็เดินทำนั่นทำนี่ไปเรื่อยอย่างปกติเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพาชรัณมาด้วยทำไมเหมือนกัน ชรัณก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาอย่างเบื่อหน่ายและเงียบเชียบเช่นเดียวกัน

 

"อาบน้ำหรือเปล่า" ภูผาถามออกมา แต่ชรัณก็เอาแต่นิ่งเงียบ ภูผาสูบลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กับอีกคน ไม่คิดว่าคนอย่างชรัณจะทำให้เขาหงุดหงิดได้บ่อยขนาดนี้เหมือนกัน 

 

"ถามไม่ตอบหูหนวกหรือไงว่ะ!" ก่อนจะส่งเสียงดังลั่นออกมา ชรัณถอนหายใจก่อนจะหันมามองหน้าภูผา 

 

"ฉันอยากกลับคอนโดตัวเอง" น้ำเสียงราบเรียบถูกส่งออกมาอย่างเบื่อหน่าย 

 

"ฉันไม่ให้กลับ ไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดนอนซะ รกหูรกตาชะมัด" ภูผาบอกออกมาเสียงยิ่งก่อนจะมองเสื้อผ้าของชรัณอย่างไม่ชอบใจ ชรัณก็ยังนิ่งเงียบไม่สนใจภูผาอยู่ดี เพราะไม่อยากเสวนากับอีกคนให้เสียอารมณ์ ไม่ให้กลับเขาก็จะอยู่แบบนี้ ไม่ต้องมาออกคำสั่งกับเขาให้เสียเวลา

 

ภูผาหลับตาลงอย่างข่มอารมณ์พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้น ร่างสูงเดินไปไม่กี่ก้าวก่อนจะอุ้มเอาชรัณพาดบ่าแล้วเข้าไปยังห้องตัวเองทันที

 

"ปล่อยนะ! จะทำอะไร! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี่นะ!" ชรัณร้องออกมาก่อนจะดิ้นไปดิ้นมาให้ตัวเองหลุดพ้นจากภูผา แต่ยิ่งดิ้นภูผาก็ยิ่งรัดแน่นจนชรัณได้แต่ทุบตีภูผาไปอย่างแรง เมื่อเข้ามาในห้องของตัวเองภูผาก็พาชรัณเดินเข้าไปยังห้องน้ำก่อนจะเปิดฝักบัวราดตัวทั้งตัวเองและชรัณทันที 

 

"ในเมื่อให้อาบดีๆ ไม่ชอบงั้นก็อาบพร้อมกันเลยแล้วกัน" ภูผาบอกออกมาก่อนจะจับร่างบางของชรัณหันหน้าใส่ฟักบัว ส่วนมืออีกข้างเขาก็ถอนเสื้อตัวเองออกอย่างไม่ไยดี ชรัณได้แต่ดิ้นไปมาพร้อมกับหลบสายน้ำที่กำลังราดรดตัวเองจนเปียกชุ่มไปหมด เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางแนบชิดไปกำลังตัวจนแทบเห็นอะไรต่อมิอะไร ส่วนภูผาที่ยืนกอดชรัณอยู่ด้านหลังเพื่อควบคุมอีกคนก็ได้แต่นิ่งเงียบ ชรัณจึงพยายามผลักอีกคนออกก่อนจะหันหน้ามาเผชิญกับอีกคน นาทีนั้นเองเหมือนทุกอย่างจะหยุดนิ่งลงไป ภูผาเองเมื่อเห็นชรัณใกล้ๆ แบบนี้ความทรงจำระหว่างเขากับชรัณก็เริ่มจะหวนคืนมา เรื่องระหว่างเขากับชรัณไม่ได้น่าจดจำเท่าไหร่ เพราะมันจบไม่ดีเลยสักนิด ชรัณเริ่มสั่นไหวดวงตารู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น ยังดีที่สายน้ำช่วยบดบังหยาดน้ำตาที่กำลังจะไหลซึมออกมา รูปร่างของภูผาดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากอีกทั้งรอยสักรูปเสือตัวใหญ่ที่เจ้าตัวฝากฝังไว้บนหน้าอกด้านซ้ายรามมาจนถึงต้นแขนก็ทำให้ชรัณรู้สึกกลัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น ใบหน้าสวยที่กำลังสั่นไหวเพื่อชุกคิด พร้อมกับริมฝีปากที่เจ้าตัวกำลังกัดแน่นทำให้ภูผาอดจะก้มลงไปสัมผัสไม่ได้ มันช่างเย้ายวนใจของภูผาดีซะเหลือเกิน ชรัณหันหน้าหลบเมื่ออีกคนกำลังก้มลงมาเพื่อจะสัมผัสกัน กลายเป็นภูผาที่ต้องหยุดชะงักก่อนจะจ้องแววตาของชรัณที่กำลังจ้องมองอย่างอื่นมากเสียกว่าใบหน้าของเขา แต่ใครจะต้านทานไหวเพื่อภูผาเองก็ไม่ได้เป็นคนดีและเขาเองก็มักจะเป็นคนเห็นแก่ตัวเสมออยู่แล้ว ใบหน้าคมก้มลงไปสัมผัสริมฝีปากเล็กอย่างเอาแต่ใจทันที บดเบียดริมฝีปากพร้อมทั้งดูดดึงเอาลิ้นเล็กของชรัณอย่างเอาแต่ใจ ชรัณทุบตีหน้าอกแกร่งของภูผาที่อีกคนเอาแต่สูบลมหายใจของเขาอย่างเอาแต่ใจและรุนแรง

 

"อ...อื้อ...อืม" ชรัณได้แต่ครางในลำคอพร้อมกับมือไม้ที่เริ่มอ่อนลงเมื่ออีกคนไม่ยอมปล่อยให้เขาได้พักหายใจหายคอเลยสักนิด ก่อนที่ภูผาจะเริ่มก้มลงมาซุกไซ้ลำคอของชรัณอย่างรุนแรงพร้อมกับดูดเม้มอย่างเอาแต่ใจ ฝ่ามือใหญ่ก็เริ่มบีบคั้นตามลำตัวของชรัณอย่างหยาบโลน ชรัณแม้จะเริ่มเอนเอียงไปตามอารมณ์แต่เขาก็ยังมีสติมากพอที่จะไม่ให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกซ้ำสอง 

 

ระหว่างเขากับภูผามันจบไปนานมากแล้ว...และมันก็ไม่ควรหวนคืนมาเพื่อทำให้เขาเจ็บปวดอีกต่อไป

 

"ออกไป" ชรัณผลักอีกคนให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว ภูผาที่เริ่มจะมีอารมณ์ขึ้นมามากแล้วแต่พอถูกหักห้ามแบบนี้ก็ทำให้อีกคนหัวเสียไม่น้อย เขาจึงเสยผมขึ้นอย่างระงับอารมณ์

 

"กลัวลีลาฉันมันไม่ถึงใจเท่าชู้เธอหรือไง ถึงได้เล่นตัวนัก" ก่อนจะพ่นถ้อยคำหยาบคายใส่อีกคนอย่างนึกหงุดหงิด ชรัณพยายามไม่ตอบโต้ก่อนจะหันหลังนิ่งเงียบเพราะไม่อยากมีปากเสียงกับคนชอบเอาชนะอย่างภูผาไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ 

 

ภูผาก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

 

ภูผาเมื่อได้รับความเงียบคืนกลับมาก็แทบจะเขย่าร่างบางตรงหน้าให้หายนิ่งเงียบสักที แต่เขาก็ยอมออกไปแต่โดยดีอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ก่อนจะออกไปเข้าห้องน้ำอีกห้องแทน ส่วนชรัณที่ยืนอยู่กลางสายน้ำก็ยกมือขึ้นมาลูบหน้าลูบตาให้ได้สติก่อนจะรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดเพราะกลัวจะไม่สบายยังดีที่ภายในห้องน้ำมีของใช้ที่ยังไม่ได้ใช้งานอยู่พอสมควร นั่นทำให้ชรัณคิดไปต่างๆ นานา ว่าอีกคนคงพาใครต่อใครมาที่นี่จนต้องเตรียมของใช้ส่วนตัวไว้พร้อม แต่ก็ช่างเถอะเพราะยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด ร่างบางจึงเริ่มอาบน้ำเมื่อเสร็จเรียบร้อย ชรัณใส่เสื้อคลุมตัวหนาก่อนจะเป่าผมให้แห้งและเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นภูผากำลังนั่งอยู่บนเตียงนอนเช่นเดียวกัน อยู่ๆ ชรัณก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น เมื่อก่อนเขาเคยอยากสร้างอนาคตกับภูผา อยากมีชีวิตที่เรียบง่ายและอยู่กับคนที่รัก 

 

ชรัณได้แค่ยกยิ้มมุมปากเพราะมันช่างเป็นการฝันเพ้อเจ้อเสียจริง 

 

"ขึ้นมานอนได้แล้ว จะยืนเป็นหุ่นโชว์อีกนานไหม" ภูผาบอกออกมาเสียงเรียบ

 

"ฉันจะไปนอนที่อื่น" ร่างบางบอกออกมาเสียงแข็งเขาไม่ยอมนอนร่วมเตียงเดียวกันกับภูผาแน่นอน 

 

"ขึ้นมานอนอย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนกับเธอนะรัน" ภูผาออกมาอย่างเผด็จการพร้อมกับส่งสายตาข่มขู่ ชรัณจึงต้องสูบลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเดินไปนั่งลงอีกฝั่งของเตียงอย่างข่มอารมณ์ ภูผาก็เริ่มปิดไฟในห้องก่อนจะล้มตัวนอนอีกฝั่งทันทีโดยหันหลังให้ชรัณ 

 

ชรัณที่กำลังนั่งนิ่งเงียบก็ได้แต่ค่อนขอดในใจก่อนจะเริ่มล้มตัวนอนลงอีกฝั่งอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากเสียแล้ว อีกทั้งเขาเองก็ง่วงจนไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว ก่อนจะหลับลงไปเข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมกับนอนหลับไปพร้อมกับภูผาครั้งแรกในรอบสิบปี

 

 

ชรัณในวัยสิปแปดปีกำลังนั่งเก็บจดหมายใส่ซองจดหมายที่มีลวดลายสวยงาม เพราะวันนี้เป็นที่เขาจะบอกความในใจให้กับรุ่นน้องที่แอบชอบมาหลายปี แม้ในใจจะกังวนอยู่มากเพราะอีกคนไม่เคยแม้จะมองมาที่เขาเลยสักนิดเดียว

 

"ทำอะไร ไปเข้าแถวได้แล้วรันเดี๋ยวก็โดนครูดุเอาหรอก" เสียงเพื่อนดังขึ้นมา ชรัณจึงพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามเพื่อนไปไม่ลืมเก็บจดหมายที่ตั้งใจบรรจงเขียนใส่ลงกระเป๋าด้วยก่อนจะวิ่งตามเพื่อนไปเข้าแถวในตอนเช้า

 

หลังจากเข้าแถวหน้าเสาธงเสร็จ ชรัณกับกลุ่มเพื่อนก็มานั่งรอเพื่อรอเข้าเรียนคาบแรก แต่อยู่ๆ เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้นมา ตามด้วยแก๊งของภูผาที่กำลังเดินจะเดินผ่านไป ชรัณที่เห็นก็ได้แต่ก้มหน้างุดอย่างขวยเขินแก้มแดงปลั่งกับความรักครั้งแรกในวัยเรียนเสมอ

 

"วันนี้ไปร้องคาราโอเกะที่ห้าง CC ไหมวะ จะได้ไปส่องสาวโรงเรียนหญิงล้วนด้วย" เสียงเพื่อนของภูผาบอกออกมา

 

"อืม ก็ไปสิ" ภูผาตอบ ก่อนที่กลุ่มของภูผาจะเดินผ่านไป ชรัณที่นั่งอยู่ก็ได้แต่ทำหน้าเศร้าก่อนจะถอนหายใจออกมา พร้อมกับมองซองจดหมายที่จะเอาไปให้กับภูผาไหนวันนี้อย่างหงอยๆ ไม่รู้ว่าอีกคนจะตอบรับหรือเปล่านะ

 

"นั่นใช่รุ่นพี่ที่มีข่าวลือว่าชอบมึงหรือเปล่าว่ะไอ้ผา" เสียงของเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้นมาก่อนที่ภูผาจะหันหน้าไปมองรุ่นพี่ที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาบนโต๊ะหินอ่อน

 

"แล้วไง" ภูผาถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ

 

"มึงไม่สนใจหน่อยหรือไงว่ะ ถึงจะเป็นผู้ชายก็ไม่ได้แย่ หาประสบการณ์ให้ชีวิต" เพื่อนช่วยยุแยงออกมาอย่างสนุกสนาน

 

"มึงไม่เอาเองละว่ะ" ภูผาตอบกลับ เขาไม่ได้ชอบผู้ชายเสียหน่อย

 

"เหี้ย ก็เขาชอบมึงไหมวะ ถ้าชอบกู กูก็เอาแล้วแมร่ง หน้าตาก็แย่ที่ไหนสวยกว่าบางคนที่กูเอาอีก แต่แน่ๆ เอามาช่วยทำฟิสิกส์ของครูสุมนคงได้คะแนนเต็ม" เด็กหนุ่มบอกออกมาอย่างไม่คิดอะไร เพราะเห็นเพื่อนบางคนมีรุ่นพี่เป็นแฟนช่วยทำการบ้านมันก็ดีอยู่ไม่น้อย

 

"เออใช่ เห็นว่าเรียนเก่งโคตรๆ ด้วยไม่เคยตกจาก 4.00 เลยนะแมร่ง ให้ตายเถอะ พวกเราแค่ 1.00 ก็ให้ถึงก่อน ฮ่าๆ" ก่อนจะมีเพื่อนเสริมทัพออกมาอย่างนึกสนุก

 

"มึงก็ลองดูสิวะไอ้ผา แค่เล่นๆ ก็ได้ พอมึงเบื่ออยากเลิกก็ค่อยเลิกก็ได้ เขาคงไม่ตามตื๊ออย่างผู้หญิงหรอกมั้ง แบบนั้นตลกแย่" เพื่อนอีกคนเสนอขึ้นมาอีกก่อนจะหัวเราะชอบใจ ภูผาจึงได้แต่นึกคิดเพราะว่าการเรียนของเขาไม่ค่อยดีนัก อีกทั้งผู้เป็นพ่อก็ยังดุด่าเรื่องเกรดเฉลี่ยเขาไม่เลิก เขาจึงมองรุ่นพี่ที่ชื่อชรัณอย่างนึกสนุก 

 

"เออ ก็น่าสนใจดี" ภูผาบอกออกมาก่อนจะยิ้มมุมปาก ส่วนเพื่อนก็ส่งเสียงแซวออกมาอย่างคึกคะนองตามประสาวัยรุ่นที่ไม่คิดถึงจิตใจของผู้อื่นเลยสักนิดและนั่นก็เป็นต้นเหตุทำให้ภูผาเริ่มจะทำลายระยะห่างของรุ่นพี่ที่ชื่อชรัณกับตัวเองมากขึ้น 

 

...

 

ภูผาตื่นจึ้นมาในช่วงสายก่อนจะบิดขี้เกียจอย่างลืมตัว แต่พอสัมผัสได้ถึงร่างบางที่กำลังนอนคดตัวเองในผ้าห่มก็ทำให้ภูผายกยิ้ม อยู่ๆ เมื่อคืนเขาก็ฝันถึงชรัณเสียอย่างนั้น มันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากเราทั้งสองจบความสัมพันธ์อย่างที่ไม่ทำลายกัน แต่เป็นเพราะเขาเองที่ทำร้ายชรัณแบบนั้น ภูผาจึงได้แต่ลูบหน้าลูบตาก่อนจะลุกออกจากเตียงออกไปสูบบุหรี่แก้อารมณ์หงุดหงิด 

 

ชรัณที่หลังจากที่หลับสนิทจนลืมเวลา พอลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจเพราะวันนี้เขามีงานที่ต้องเข้าร่วมการประชุม ก่อนจะดีดตัวนั่งขึ้นมาด้วยท่าทีงัวเงีย ร่างบางมองรอบๆ ห้องก็ไม่เห็นภูผาเสียแล้วก่อนจะรีบลุกเข้าไปในห้องน้ำทันที ลืมไปได้ยังไงเสื้อผ้าของเขาเมื่อคืนยังไม่ได้ซักแห้งเลย ชรัณลนลานก่อนจะเดินออกไปหากระเป๋าพร้อมกับโทรศัพท์มือถือทันที 

 

เมื่อเห็นมันวางอยู่โซฟาก็รีบเดินตรงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูก่อนทันที ทั้งสายเรียกเข้าจากเลขาและปรมินทร์เพื่อนที่ทำงานก็ทำให้ชรัณหงุดหงิดขึ้นมาทันที  ก่อนจะรีบกดโทรศัพท์มือถือโทรหาปรมินทร์เสียก่อน

 

"อยู่ไหนรัน ฉันโทรหาแกเป็นสิบๆ สายแล้วนะ" เสียงปรมินทร์ดังขึ้นมาตามสายทันที

 

"โทษที เมื่อคืนฉันไปดื่มกับเพื่อนเก่าและเผลอกินอะไรผิดไปไม่รู้ ท้องเสียทั้งคืนเลย วันนี้เลยตื่นสาย" ชรัณโกหกออกไปอย่างรู้สึกผิดไม่อยากให้คนอื่นว่าเอาได้ว่าไม่มีความรับผิดชอบ 

 

"แล้วนี่หายหรือยัง ฉันไปหาหรือเปล่า" ปรมินทร์ถามเสียงอ่อนลง

 

"ไม่เป็นไร วันนี้ฉันอาจจะไม่ได้เข้าบริษัท มีงานอะไรฝากเลขาฉันมาได้เลย" ชรัณบอกออกมา

 

"ไม่มีอะไรแล้วแหละ แกก็พักผ่อนเถอะ ตอนแรกที่ว่าบริษัท MMO จะเข้ามาประชุมตอนนี้เลื่อนออกไปแล้ว" ปรมินทร์บอกออกมาตอนเช้าเขารีบโทรตามชรัณเพราะกลัวว่าชรัณอาจจะมาไม่ทันการประชุม แต่พอรู้ว่าการประชุมเลื่อนออกไปก็โล่งใจไม่น้อย 

 

"อืม ยังไงไว้ค่อยคุยกัน แค่นี้นะ" ชรัณกดตัดสายก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งใจ ที่วันนี้ไม่มีอะไรให้เขาต้องปวดหัวอีก

 

"เสื้อผ้าอยู่ในตู้ ถ้าจะทำธุระอะไรก็ไปทำ ฉันจะลงไปออกกำลังกายข้างล่าง" ภูผาบอกออกมาเสียงเรียบ 

 

"กุญแจรถอยู่ไหน" ชรัณถามออกมาเพราะในกระเป๋ามีแค่โทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ของเขาเพียงเท่านั้น

 

"อยู่กับฉันเอง ทำไม?" 

 

"เอาคืนมาฉันจะกลับคอนโด" 

 

"ฉันไม่ให้ จะให้ตอนไหนแล้วแต่อารมณ์ของฉัน" 

 

"นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง เลิกยุ่งกับชีวิตฉันสักทีได้ไหม!" ชรัณบอกออกมาอย่างเหลืออด ทำไมต้องทำเหมือนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชีวิตของเขากันด้วย แต่คนที่ได้ฟังกลับเลือดขึ้นหน้ารู้สึกหัวร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

"ทำไม? จะตายอย่างนั้นเหรอถ้าฉันไม่เลิกยุ่ง ที่เป็นชู้กับน้องชายฉันทำไมไม่มีความคิดที่จะเลิกยุ่งกับผัวชาวบ้าน ยังระริกระรี้ชูคออยู่ได้!" ภูผาตอบกลับพร้อมกับจ้องร่างบางตรงหน้า สองขาก้าวไปหาก่อนจะบีบต้นแขนเล็กอย่างระบายอารมณ์ เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำหน้าเหยเกเพราะความเจ็บภูผาก็ยกมุมปากขึ้นแล้วเดินออกไปทันที ประตูถูกปิดตามแรงอารมณ์ของคนออกไปจนเสียงดังลั่นแต่ชรัณกลับนิ่งเงียบริมฝีปากถูกกัดแน่นอย่างโกรธเกลียดคนตรงหน้า ร่างกายสั่นเทาเพราะความโกรธทันที

 

ชรัณเข้าไปอาบน้ำก่อนจะออกมาด้วยเสื้อยืดตัวใหญ่ของภูผา ร่างบางเดินเอาเสื้อผ้าของตัวเองไปซักอบแห้งทันที เพราะจะได้ใส่กลับ ชรัณเพ่งสายตามองไปรอบๆ อย่างสำรวจคอนโดของภูผาแม้จะเล็กกว่าของเขาแต่สิ่งอำนวยความสะดวกก็ครบครั้นทุกอย่าง อีกทั้งภายในห้องก็สะอาดสะอ้านตามที่เจ้าตัวชอบ แม้ว่าตอนนี้หน้าตา บุคลิกภาพของอีกคนจะเปลี่ยนไปมากก็ตาม อยู่ๆ เสียงกดกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นมาให้ชรัณได้สติ ร่างบางขมวดคิ้วเป็นปมหากเป็นภูผาก็คงเปิดเข้ามาเลยแล้วใครกันมาหาภูผา

 

ชรัณเลือกที่จะไม่สนใจแต่เสียงกริ่งที่กดไม่พักอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เจ้าตัวเริ่มรำคาญขึ้นมาเสียแล้ว ร่างบางจึงเดินถอดน่องออกไปเปิดประตูด้วยสีหน้าราบเรียบ

 

"พี่ภูผาทำอะไรอยู่ วีย์กดกริ่งอยู่ตั้งนานครับ คือว่า..." เด็กหนุ่มพูดออกมาเสียงเจื้อยแจ้วก่อนจะชะงักทันที 

 

"คุณเป็นใครเข้ามาในห้องของพี่ภูผาทำไม" เสียงของกรวีย์เปลี่ยนไปทันที เมื่อเห็นคนตรงหน้าที่ไม่ใช่ภูผา

 

"ภูผาไม่อยู่ค่อยมาหาใหม่ก็แล้วกัน" ชรัณบอกออกมาเสียงนิ่งเรียบใบหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์เบื่อหน่าย 

 

"แล้วพี่ภูผาไปไหนถึงไม่อยู่ ให้ผมเข้าไปรอด้านในได้หรือเปล่า ผมรู้จักกับพี่ภูผาแล้วก็สนิทกันมากด้วย" กรวีย์รีบแสดงตัวออกมาทันที

 

"โทษทีฉันไม่ชอบอยู่ร่วมกับคนที่ไม่สนิท" 

 

"นี่..." 

 

ชรัณปิดประตูทันทีอย่างนึกรำคาญ ไม่รู้ทำไมชีวิตเขาถึงต้องมาวนเวียนกับภูผาอยู่อย่างนี้ด้วยให้ตายสิ 

 

น่ารำคาญชะมัดเลย...

 

 

 

𝑇𝐵𝐶.

มันเป็นยังไงนะอีผา ทำไมปากคอเราะร้ายแบบนี้ 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น