ภาพฝันนิรันดร [END]
3. ของสำคัญ (3)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
3. ของสำคัญ (3)

 

           งานเลี้ยงจบลง ตรีภพกลับหอพักด้วยความสุขอันล้นปรี่ เพราะนอกจากจะได้กินอาหารมื้อค่ำและแนบชิดอิงอกกับคนที่ตัวเองชอบแล้ว ภาสกรยังทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถมาเขาส่งถึงหน้าหอพัก แต่น่าเสียดายที่บนรถมีเพื่อนของพี่เขาติดสอยขอกลับด้วย ไม่เช่นนั้นตรีภพคงมีเวลาได้อยู่กับภาสกรสองต่อสองมากกว่านี้

           ไม่เป็นไร เท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาหลับฝันดีตลอดทั้งคืน

           ตรีภพเดินยิ้มร่าขึ้นหอจนมาถึงหน้าห้องพักของตัวเอง ขณะกำลังจะไขกุญแจปลายตาก็เหลือบเห็นประตูห้องข้าง ๆ ทำให้นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

           “ของเทค” เขาพูดกับตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าขนมที่พี่เทคเคยซื้อให้ถูกเพื่อนข้างห้องอย่างสิบทิศแย่งไป

           ตรีภพเริ่มครุ่นคิดอย่างหนักที่หน้าห้องของตัวเอง เดิมทีเขาไม่ได้ต้องการอยากได้กลับคืนมาแล้ว เพราะคิดว่าเป็นแค่ขนมที่รุ่นพี่ทั่วไปซื้อให้ แต่ความจริงของพวกนั้นคือของที่พี่ภาสตั้งใจซื้อให้เขาเชียวนะ ของสำคัญแบบนั้นจะปล่อยให้ไปอยู่ในมือของคนอื่นได้อย่างไร

           ไม่ว่ายังไงเขาต้องเอากลับคืนมาให้ได้

           ทว่าปัญหาอยู่ที่เจ้าของห้องที่อยู่ข้าง ๆ เขาคือสิบทิศคนเจ้าเล่ห์ที่แสนน่ากลัวเชียวนะ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ตรีภพจะได้ของรักกลับคืนมา

           ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นานในที่สุดตรีภพก็ย้ายตัวเองมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของสิบทิศ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรวบรวมความมั่นใจ ก่อนจะใช้ความกล้าที่มีทั้งหมดในชีวิตยื่นมือออกไปเคาะประตูห้องเรียกคนที่อยู่ในนั้น

           ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

           “…” ใช้เวลายืนรออยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไร้เสียงตอบรับใด ๆ จากด้านในห้อง

           ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

           ตรีภพพยายามอีกครั้ง กระสับกระส่ายไปมาด้วยความลุ้นระทึก แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ มีเพียงเสียงลมหายใจของตรีภพที่ผ่อนออกมาด้วยความผิดหวัง

           เขาใช้ความกล้าที่มีอยู่อย่างน้อยนิดเพื่อพบว่าสิบทิศไม่อยู่ที่ห้องอย่างงั้นเหรอ

           ตรีภพหมุนตัวเพื่อเดินกลับห้องอย่างถอดใจ แต่มีอันต้องสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยทักดังขึ้นจากทางด้านหลัง

           “มาหากูเหรอ?” เสียงนั้นเย็นยะเยือก จนความกล้าในตัวของตรีภพแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง และถูกแทนที่ด้วยความกลัวที่ไหลวนกลับเข้ามาในจิตใจ

           “เออะ เออ…” ตรีภพหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงอย่างช้า ๆ ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือสิบทิศคนที่ตรีภพกำลังตามหาอยู่นั่นเอง

           “จะยืนอ้ำอึ้งอีกนานมั้ย?”

           “…”

           “ถ้าไม่ตอบก็หลีกไป กูจะเข้าห้อง” มือหนาดันตรีภพจนขยับตัวออกไปด้านข้าง หยิบกุญแจห้องขึ้นมาไขกลอนประตูโดยไม่สนใจ

           โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้วจะปล่อยไปได้อย่างไร ตรีภพสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด รวบรวมความกล้าอีกครั้งเพื่อพูดในสิ่งที่ต้องการ

           “เออ คือ…” เสียงของตรีภพทำให้สิบทิศหยุดการเคลื่อนไหว “เราจะมาขอของเทคคืน”

           ถึงแม้สิบทิศจะน่ากลัวขนาดไหน แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องเอาของที่พี่ภาสให้กลับคืนมาให้ได้

           “หึม?” เสียงทุ้มในลำคอเต็มไปด้วยความสงสัย ร่างสูงขมวดคิ้วขดเป็นปมจ้องมองมาทางตรีภพ “มึงพูดว่าไงนะ?”

           “ระ เราจะมาขอของเทคที่พี่เราให้คืน”

           “กูกินหมดแล้ว”

           “ว่าไงนะ?” ร่างเล็กเบิกตาโต อ้าปากค้างเมื่อได้รับคำตอบที่ไม่คาดฝัน

           “กูกินหมดแล้ว”

           “นายทำแบบนี้ได้ไงอะ”

           “ทำไมจะไม่ได้ มึงไม่ยอมเอากลับเอง”

           “นาย…” ตรีภพขบเม้มริมฝีปากแน่น เรียวนิ้วกำเป็นหมัดด้วยความโกรธจนตัวสั่น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการยืนอยู่อย่างนั้น จ้องมองคนใจร้ายที่แย่งของสำคัญไปตาเขม็ง

           “โกรธกูเหรอ?” มุมปากของคนพูดกระตุกขึ้นอย่างเย้ยหยัน

           “…”

           “ขนมแค่นี้ แบ่งให้กูกินหน่อยไม่ได้หรือไง”

           “ไม่ได้!” เสียงนั้นติดสั่น น้ำใส ๆ เอ่อล้นออกมาเต็มหน่วยตาอย่างสุดจะอดกลั้น ยิ่งเห็นสีหน้าไร้ความสำนึกผิดของสิบทิศก็ยิ่งทำให้ตรีภพไม่อาจจะซ่อนเร้นความรู้สึก

           “เฮ้ย! แค่นี้ต้องร้องเลยเหรอวะ” สิบทิศเบิกตากว้าง ตกใจกับอาการของตรีภพอยู่ไม่น้อย

           “แค่นี้เหรอ นายรู้มั้ยว่ามันสำคัญกับเรามากขนาดไหน”

           เป็นครั้งแรกที่ตรีภพกล้าระเบิดอารมณ์ออกมาต่อหน้าสิบทิศ หากของที่เขาเอาไปไม่ใช่ของที่ภาสกรให้ คงไม่มีทางได้เห็นความเกรี้ยวกราดจากคนอ่อนแออย่างตรีภพหรอก

           “มึงโกรธจริง ๆ เหรอเนี่ย”

           “…” เสียงหัวเราะขบขันท้ายประโยคทำให้ตรีภพแทบคลุ้มคลั่ง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิบทิศจะเป็นคนร้ายกาจถึงเพียงนี้ เห็นเขาร้องไห้เสียใจอยู่แท้ ๆ แต่กลับหัวเราะเยาะใส่

           จิตใจของเขาทำด้วยอะไรกัน

           “มึงรอตรงนี้ เดี๋ยวกูมา” ร่างสูงพูดพลางใช้กุญแจไขประตูห้อง หายเข้าไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะออกมาพร้อมของบางอย่างเต็มสองมือ

           “ขนมของเรา” ตรีภพเบิกตากว้าง ปาดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มเมื่อเห็นสิ่งที่สิบทิศถือคือถุงขนมที่ภาสกรให้ ทุกอย่างยังครบเหมือนเดิมไม่ได้ถูกกินไปอย่างที่สิบทิศพูดแม้แต่น้อย

           “อืม”

           “นายยังไม่ได้กิน”

           “เออ กูแกล้ง” สิบทิศยักไหล่ ยื่นถุงขนมคืนแก่เจ้าของ “เอาไปสิ”

           ตรีภพยิ้มแก้มปริ รีบยื่นมือไปรับมากอดไว้แนบอกราวกับเป็นของรักของหวงที่พลัดพรากจากกันมานาน

           “ขอบคุณนะ”

           “ทำไมมึงถึงอยากได้ขนมพวกนี้คืน?”

           “เออะ เออ…” ตรีภพหุบยิ้ม อ้ำอึ้งเมื่อเห็นสิบทิศเอียงคอมองอย่างรอฟังคำตอบ

           “ใครให้มึง?”

           “พะ พะ พี่เทคของเราไง”

           “ใคร?”

           “พี่เทค”

           “ชื่ออะไร?”

           “เออ...”

           “ชื่ออะไร?”

           “พะ พี่ภาส” สายตาคาดคั้นพร้อมน้ำเสียงดุดันทำให้ตรีภพเอ่ยปากบอกออกไปด้วยความเกรงกลัว

           “มึงชอบพี่ภาสว่างั้น?”

           “นายรู้ได้ไง” มือบางยกขึ้นปิดปากตัวเอง เมื่อเห็นมุมปากของคนตรงหน้าเผยอยกขึ้นอย่างพึงพอใจในคำตอบ

           แย่แล้วไงตรีภพ ดันเผลอหลุดปากพูดออกไปอย่างร้อนตัวทั้งที่สิบทิศยังไม่ได้พูดอะไรซะหน่อย

           “นายอย่าบอกใครนะ เราขอร้อง” ตรีภพโผเข้าไปเกาะแขนแกร่ง เขย่าเบา ๆ เชิงขอร้อง คนเจ้าเล่ห์อย่างสิบทิศรู้ความลับของเขาแล้ว มีหวังต้องเอาเรื่องนี้ไปเปล่าประกาศให้คนอื่นรู้แน่ ๆ

           “ได้ของคืนแล้วก็กลับห้องไปซะ”

           “นาย…”

           “กูไม่บอกใครหรอก…ว่ามึงชอบพี่ภาส” ร่างสูงหมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง ก่อนที่บานประตูจะเคลื่อนมากั้นขวางทั้งสองเป็นอันจบบทสนทนา

           “เฮ้อ...” ตรีภพถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม เขกหัวตัวเองแรง ๆ ไปทีหนึ่งให้กับความโง่เขลา เขาคงทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากทำใจยอมรับในสิ่งที่จะเกิดขึ้น

           ไม่บอก? จะเชื่อคนอย่างสิบทิศได้อย่างไร แค่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฎเพียงแวบนึงก่อนเขากลับเข้าไปในห้องก็รู้แล้วว่าไม่มีทางเชื่อได้ แล้วตรีภพควรทำอย่างไรดี หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปเขาจะสู้หน้าภาสกรได้อย่างไร

 

กลับหน้าเรื่อง
กดเพิ่มเข้าชั้นกันด้วยเด้อจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ กดถูกใจ กดคอมเมนต์พูดคุยกันได้น้า
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น