ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ ๔ ไม่ปล่อย 100%

พลอยใสขับรถกลับมาถึงบ้านในเวลาที่ฟ้ายังสว่างอยู่ เธอขับรถเข้าไปจอดที่ลานหน้าบ้าน เพราะในโรงรถมีรถของพ่อแม่จอดอยู่แล้วทั้งสองคัน ซึ่งนั่นหมายความว่าท่านทั้งสองกลับมาจากทำงานแล้ว เธอดับเครื่องยนต์แล้วเดินเข้าบ้าน สวนกับแม่ที่เดินออกมาพอดี 

“แม่ สวัสดีค่ะ จะไปไหน” พลอยใสทักแม่พร้อมยกมือไหว้ แล้วถาม 

“ได้ยินเสียงรถ เลยเดินมาดู” แม่ตอบ 

“พลอยใสเองค่ะ พ่อล่ะคะ” 

“พ่ออยู่ในครัว” แม่ตอบแล้วเดินตามเธอเข้าบ้าน 

พอรู้ว่าพ่ออยู่ในครัว พลอยใสจึงเดินตรงไปหา โดยมีแม่เดินตาม ปากก็ว่า 

“พ่อเข้าครัวเองเลยเหรอคะ” 

“อือ เขาทำปลาสลิดแดดเดียวของชอบเราน่ะ กำลังเห่อหม้อทอดไร้น้ำมัน” แม่อธิบาย น้ำเสียงเอ็นดูผู้ที่ถูกกล่าวถึงจนพลอยใสอดยิ้มไม่ได้ 

“แหม พ่ออินเทรนด์สุด ๆ ไปเลย” 

“เขาไปเข้ากลุ่มหม้อทอดอะไรของเขาด้วยนะ แล้วก็ทำเมนูนู่นนี่มาให้แม่ลอง นี่ดีเลยพลอยใสมาช่วยเป็นหนูทดลองอีกคน” 

“พร้อมเสมอค่ะแม่ แล้วนอกจากปลาสลิดแดดเดียวแล้วมีอะไรอีกคะ” 

“มีไก่ย่างวิเชียรบุรี น้ำพริกขี้กา น้ำพริกมะขาม ยำถั่วพู แกงส้มดอกแค พะแนงหมู แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้มีขนมจีนน้ำพริกตอนมื้อเที่ยง” 

“โห แม่ จัดเต็มจริงด้วย” พลอยใสว่าอย่างทึ่ง ๆ เมื่อได้ยินเมนูอาหารจากแม่ เยอะแยะขนาดนี้จะกินกันยังไงหมด  

“ใครบอกจะอดข้าวมากิน” 

“พลอยใสเอง แต่มันเยอะมาก พลอยใสห่อกลับไปกินที่รีสอร์ตนะคะ” 

“เอาสิ เอาไปฝากเพื่อนร่วมงานด้วยไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ทำกล้วยฉาบกับกล้วยบวดชีเพิ่ม คนงานตัดกล้วยให้มาสองเครือแน่ะ” 

“เอาค่ะ เอามาหมดเลย มีของบรรณาการแบบนี้คนที่ทำงานจะได้รักพลอยใสเยอะ ๆ” เธอว่าพร้อมฉีกยิ้มให้แม่ ก่อนก้าวยาว ๆ ตรงไปกอดพ่อจากด้านหลังแล้วเอ่ยอยากออดอ้อน 

“พ่อทำไรอยู่ หิวแล้ว” 

พ่อหันมากอดตอบเธอ แล้วบอก 

“ตัวเหม็นนะเรา ไปอาบน้ำก่อนไหม” 

“พ่ออะ” พลอยใสว่างอน ๆ รู้ว่าตัวเธอเองไม่ได้เหม็นหรอก แต่เป็นวิธีการบอกให้ไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ของพ่อ เพราะคงเห็นว่าเธออยู่ในชุดทำงาน 

“เดี๋ยวแม่จะตักข้าวจัดโต๊ะรอ พลอยใสไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยก็ได้ไป ถ้าไม่อาบน้ำ” แม่บอกเธอบ้าง พลอยใสจึงพยักหน้า ทำตามคำสั่งของทั้งพ่อและแม่แต่โดยดี 

เธอกลับลงมาในครัวในเวลาไม่นานนัก หลังจากอาบน้ำเร็ว ๆ แล้วเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว และกางเกงขาสั้นหัวยางยืดใส่สบาย พ่อกับแม่นั่งรออยู่ที่โต๊ะที่มีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะแล้ว ซึ่งพอเห็นเธอแม่ก็บอก 

“มาเร็ว กำลังร้อน ๆ” 

พลอยใสเดินตรงไปนั่งลงยังเก้าอี้ตัวที่ยังว่าง แม่เลือนจานข้าวมาวางตรงหน้าเธอ ก่อนตักแกงส้มไข่ปลาดอกแคใส่ในจานข้าวให้ ในขณะที่พ่อแกะปลาสลิดแดดเดียวให้เธอ 

พลอยใส่รู้สึกหัวใจฟู แม้การกลับมาอยู่ที่บ้านจะไม่เป็นไปตามแผนการที่วางไว้กับเตชินทร์ แต่การได้มานั่งกินข้าวกับพ่อแม่ มีคนคอยตักอาหาร แกะเนื้อปลาให้ พลอยใสก็รู้สึกว่าเธอคิดไม่ผิดที่ย้ายกลับมา นี่หากพี่ชายเธออยู่ด้วยอีกคนก็เรียกว่าพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว น่าเสียดายที่พี่เพชรได้รับทุนไปเรียนต่อทางด้านวิศวกรรมที่ประเทศเยอรมนีตั้งแต่ระดับปริญญาตรี และอยู่ทำงานต่อหลังเรียนจบโท นาน ๆ จะกลับมาเยี่ยมบ้านสักทีหนึ่ง จนทำให้คนที่ไม่สนิทคิดว่าบ้านเธอมีลูกสาวแค่คนเดียวไปแล้ว 

“ปลาสลิดแดดเดียวทำในหม้อทอดไร้น้ำมันเหรอคะพ่อ” พลอยใสเอ่ยถาม  

“ใช่ ดีไหม ดีต่อสุขภาพนะ” พ่อบอก สีหน้าดูภูมิใจ ในขณะที่แม่ลอบกลอกตาเบา ๆ ทำให้พลอยใสอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยแซวพ่อ 

“แม่บอกว่าพ่อกำลังเห่อ มีเข้ากล่งเข้ากลุ่มกับเขาด้วยเหรอคะ” 

“แม่ก็ชอบว่าพ่อ ก็ในกลุ่มเขาเอาเมนูมาแชร์กัน หลายอย่างก็ไม่เคยลองทำ ได้ฝึกทำอะไรใหม่ ๆ ก็สนุกดี” พ่อว่า ตักน้ำพริกมะขามใส่จานให้เธอ 

พลอยใสตักพะแนงหมูใส่จานคืนให้พ่อ ก่อนตักยำถั่วพูให้แม่ แล้วตักให้ตนเอง จากนั้นกินข้าวไปเงียบ ๆ ฟังพ่อกับแม่คุยกันอย่างไม่ได้มีสมาธินัก เพราะในหัวกำลังวุ่นวายอยู่กับเรื่องราวที่อยากจะบอกให้พ่อกับแม่ได้รับรู้ และหลังจากทำใจอยู่ครู่หนึ่ง จึงบอกออกไปในที่สุด 

“พ่อแม่คะ พลอยใสเลิกกับเตแล้วนะ” 

“หือ เกิดอะไรขึ้นเหรอลูก เลิกกันยังไง วันนี้ก็ไปหาเตก่อนกลับบ้านไม่ใช่เหรอ” แม่ถาม ทำให้พลอยใสเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ 

“แม่รู้ได้ไงคะ” 

“แม่เจ้าเตบอก” 

ได้ยินคำตอบพลอยใสก็ถอนหายใจ ดูเหมือนเตชินทร์จะพยายามทำให้พ่อแม่เข้าใจว่าเธอและเขายังคบหากันอยู่ โดยไม่สนใจเลยว่าเธอบอกเลิกเขาไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว 

“ก็ไปบอกเลิกให้เด็ดขาดแหละค่ะ เพราะพลอยใสบอกเลิกไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแล้ว แต่เตไม่ยอมรับรู้” 

“ทำไมเลิกล่ะลูก สองคนก็ดูรักกันดี พ่อแม่ก็รู้จักกัน เข้ากันได้ดี นี่พ่อกับแม่ยังคิดว่าอีกไม่นานทางนั้นจะมาขอแล้วนะ ฟังจากที่แม่เจ้าเตพูด เหมือนทางนั้นอยากจะแต่งเต็มทีแล้ว พลอยใสก็ย้ายกลับมาอยู่บ้านด้วย” พ่อว่า 

“ก็เลิกแล้วอะค่ะ พ่อกับแม่ก็อย่าไปรับของอะไรของบ้านนั้นอีกนะคะ”  

“แล้วมันเรื่องอะไร ทำไมเลิกปุบปับแบบนี้” แม่ถามบ้าง 

พลอยใสหันไปสบตาแม่ เห็นสีหน้าเป็นห่วง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเธอ ซึ่งก็ไม่ต่างกับที่คาดไว้นัก 

“ไม่ถามได้ไหมคะ” 

“อ้าว ลูกคนนี้” แม่ว่า 

“ก็พลอยใสไม่อยากพูดถึงแล้วอะค่ะ อกหักนะ เจ็บปวด” เธอว่าทีเล่นทีจริง แต่ก็ได้ผล เพราะทำให้พ่อกับแม่ไม่ซักไซ้เธอมากไปกว่านั้น 

 

พลอยใสใช้เวลาวันหยุดสัปดาห์ที่บ้านไปกับการกินและนอน เตชินทร์พยายามโทร. หาเธอหลายครั้งแต่เธอก็ไม่รับสาย ในใจหงุดหงิดกับความพูดไม่รู้เรื่องของเขา เธอได้แต่หวังว่าเมื่อเธอไม่หือไม่อือกับเขา ไม่ปฏิสัมพันธ์ ไม่รับโทรศัพท์ เตชินทร์จะยอมรับความจริงได้ว่าเขาและเธอเลิกกันไปแล้วสักที 

แต่พลอยใสคิดผิด... 

แค่กลางสัปดาห์ที่เธอกลับมาทำงานเท่านั้น ในตอนเย็นที่เธอเพิ่งเลิกงานกลับมานอนเล่นโทรศัพท์ที่บ้านพัก ก็มีสายเรียกเข้าจากแม่ ซึ่งข่าวจากปากแม่ทำให้พลอยใสลุกพรวด ถามกลับอย่างตกอกตกใจ 

“แม่ว่าอะไรนะคะ!” 

“เตพาผู้ใหญ่มาขอ ไหนพลอยใสบอกแม่ว่าเลิกกันไปแล้วไงลูก”  

 

กลับหน้าเรื่อง
ค่ะ คนไม่ปล่อยคืออีเต 🤣
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น