ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
[RE] SECRET DOCTOR 04

 

SECRET DOCTOR 04

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่เจมส์ทานข้าวที่บ้านของพิมเรียบร้อยแล้วเจมส์ก็ขอตัวกลับก่อนเพราะเขาเองก็ไม่อยากอยู่นานอยู่แล้ว เจมส์เดินออกจากบ้านของพิมโดยที่มีพิมเดินมาส่งที่หน้าบ้าน

 

“ขับรถดีๆนะคะหมอ”พิมพูดบอกเมื่อเดินมาถึงรถ

 

“อืม”เจมส์ตอบกลับแค่นั้นก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถแล้วขับออกจากหน้าบ้านของพิมไปอย่างรวดเร็ว

 

.

 

.

 

พิมที่ยืนอยู่หน้าบ้านก็มองดูรถคันหรูที่ขับออกจากหน้านของตัวเองไปด้วยความเร็ว พิมปิดประตูบ้านให้เรียบร้อยก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านแล้วขึ้นมาบนห้องของตัวเอง

 

“หมอต้องเป็นของพิม”พิมพูดบอกกันตัวเองก่อนจะหยิบรูปใบหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมามองอย่างเสน่หา

 

.

 

.

 

หลังจากที่เจมส์ออกไปจากห้องแล้วจินที่นอนหันหลังอยู่ก็พลิกตัวกลับมานอนหงายเหมือนเดิม เขากำลังคิดว่าทำไมเจมส์จะต้องมาคอยเฝ้าคอยดูแลเขาด้วย แม้มันจะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่นัก แต่ทั้งที่เจมส์จะปล่อยผ่านเลยโดยที่ไม่ต้องมาสนใจก็ได้แต่เจมส์ก็ไม่ทำ จินคิดหาเหตุผลต่างๆนาๆจนขี้เกียจคิดเพราะเขาก็ไม่รู้ว่าเจมส์คิดอะไรอยู่กันแน่

 

จินเอื้อมมือไปที่โทรศัพท์ของห้องที่วางอยูโต๊ะข้างเตียงก่อนจะกดโทรออกหาใครคนหนึ่ง

 

 

 

Tru...tru

 

 

 

(สวัสดีคะ)เสียงปลากสายพูดขึ้น

 

“แม่นี่จินเองนะ”จินพูดบอกทันทีที่อีกคนรับสาย

 

(ว่าไงละเรา แล้วนี่เอาเบอร์อะไรโทรมา)คุณพิมอรแม่ของจินพูดถามทันที เพราะตอนที่เธอรับสายก็เห็นว่าเป็นเบอร์อื่นที่ไม่ใช่เบอร์ลูกของเธอ

 

“จินอยู่ข้างนอกอ่ะ พรุ่งนี้แม่อยู่บ้านป่ะ”จินพูดบอกคุณพิมอรก่อนจะถามกลับ

 

(อยู่ๆเราจะกลับมาบ้านหรอ)คุณพิมอรถามจิน

 

“ครับ คิดถึง”จินพูดบอก

 

(ปากหวานนะเรา)คุณพิมอรพูดบอกลูกชายของตัวเอง

 

“ครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ เดี่ยวพรุ่งนี้ไปหา”จินพูดบอกแค่นั้นก่อนจะวางสายคุณพิมอรไป

 

ตอนนี้จินรู้สึกอยากเจอครอบครัว เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาเจอตอนนี้มันกำลังทำให้เขาอ่อนแอ สิ่งที่เจมส์ทำกับเขามันยากที่จะลืม แต่ไม่รู้ทำไมเวลาเจมส์พูดเหมือนกับว่าเป็นห่วงเขาใจของเขาก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาแปลกๆ

 

 

 

ก๊อกๆ!

 

 

 

พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารเหมือนอย่างทุกครั้งจินมองดูอากหารเล็กน้อยก็เห็นว่าเป็นข้าวผัด จินกินได้เพราะไม่มีกุ้ง พยาบาลเลื่อนโต๊ะมาที่เตียงก่อนจะวางจานข้าวตรงหน้าของจิน

 

“พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะคะ”พยาบาลสาวพูดบอก

 

“อ่อครับ เอ่อคือผมรบกวนอะไรหน่อยได้ไหมครับ”จินพูดถามอย่างเกรงใจ

 

“อะไรคะ”พยาบาลถามกลับ

 

“คือช่วยไปซื้อเสื้อผ้าให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนน่ะครับ”จินพูดบอกอย่างอายๆ แต่เขาก็ไม่มีอะไรติดตัวมาด้วยจริงๆ

 

“ได้คะ”พยาบาลพูดบอกยิ้มๆ

 

“เอ่อช่วยออกเงินให้ก่อนด้วยนะครับ เดี่ยวผมจะโอนคืนให้แล้วก็ขอยืมเงินคุณสักห้าร้อยก่อนนะครับ”จินพูดบอกอย่างเกรงใจ แต่พยาบาลก็เป็นที่พึ่งเดียวของเขา

 

“ได้คะ เดี่ยวคุณจดไซส์ให้ดิฉันนะคะ”พยาบาลสาวพูดบอกก่อนจะยื่นกระดาษกับปากกาให้จิน จินเขียนเสร็จก็ยื่นคืนให้

 

“ขอบคุณมากนะครับ”จินพูดบอกอย่างจริงใจ พยาบาลยิ้มแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป

 

“ว้าว น่ากินจังหิวแทบแย่”จินพูดขึ้นหลังจากที่พยาบาลเดินออกไปแล้ว เพราะเขาหิวมากจริงๆ แต่อาหารมื้อก่อนๆมีกุ้งเขาเลยไม่ได้กิน จินจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะกินยาตาม

 

 

 

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

 

พยาบาลคนเดิมเดินกลับมาหาจินที่ห้องพร้อมกับถุงเสื้อผ้าของจินในมือ จินพูดขอบคุณอย่างจริงใจเพราะใจจริงก็เกรงใจอยู่ไม่น้อยแต่เขาก็ไม่มีทางเลือก

 

จินเปิดดูถุงเสื้อผ้าก็เห็นว่ามีเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดาตามที่เขาบอกไป จินวางถุงไว้ที่ข้างเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน ไม่นานจินก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา

 

 

 

เจมส์ขับรถกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากจะมาดูว่าจินเป็นยังไงบ้างเจมส์ลงจากรถก่อนจะตรงไปที่ห้องของจินอย่างไม่รีบร้อน

 

 

 

แอด!

 

 

 

เจมส์เปิดประตูเข้าไปในห้องของจิน ไอเย็นกระทบกับผิวหนังห้องทั้งห้องมืดสนิทไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง เจมส์เดินไปที่เตียงที่เพราะคิดว่าจินน่าจะหลับแล้ว เขาเห็นใบหน้าหวานชัดแม้จะอยู่ในความมืด เจมส์ก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอาหน้าผากของตัวเองชนกับหน้าผากมนของจินอย่างแผ่วเบาเพื่อที่จะวัดไข้ เมื่อรู้ว่าอีกคนไม่มีไข้แล้วเจมส์ก็ผละออกมา เจมส์ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาต้องมาทำแบบนี้ หรือเพราะเขารู้สึกผิด?

 

เจมส์เลิกคิดก่อนจะเดินออกจากห้องของจินไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เจมส์เดินเข้าไปในห้องทำงานก่อนจะกดเปิดไฟทั่วทั้งห้องจนสว่าง เจมส์เดินไปที่โต๊ะก่อนจะนั่งลงพักสายตาเจมส์หันมองนาฬิกาก็เห็นว่าใกล้เที่ยคืนแล้วและเขาเองก็ขี้เกียจขับรถกลับคอนโดแล้ว เจมส์เดินไปที่โซฟาก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วหลับไป

 

.

 

.

 

เช้าวันต่อมา

 

จินลืมตาตื่นในช่วงเช้าวันใหม่หลับจากนอนหลับสบายตลอดคืน เมื่อคืนตอนที่จินหลับ จินฝันว่าเจมส์มาหาเขาที่ห้อง แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะเจมส์เนี่ยนะจะมาหาเขา จินลุกลงจากเตียงก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ตอนนี้เขาไม่มีสายน้ำเกลือแล้วดูเหมือนว่าพยาบาลจะมาถอดออกให้เขา จินเดินไปเข้าห้องน้ำก่อนจะเปลี่ยนชุดที่วานให้พยาบาลไปซื้อมาเมื่อวานนี้

 

 

 

แกร๊ก แอด!

 

 

 

เจมส์เดินเข้ามาภายในห้องของจินเพราะเขารู้ว่าจินจะได้ออกจากโรงพยาบาลวันนี้ เขาจึงอยากมาดูเพื่อให้แน่ใจว่าจินไม่เป็นอะไรแล้ว ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องก็ไม่เห็นคนบนเตียง แต่ได้ยินเสียงบางอย่างในห้องน้ำจึงนั่งรอจินที่โซฟาแทน

 

 

 

แอด!

 

 

 

จินเดินออกมาโดยที่ใส่เสื้อผ้าที่ให้พยาบาลซื้อให้เพื่อเตรียมจะกลับบ้าน จินเดินไปที่เตียงแต่ที่หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเจมส์นั่งหน้านิ่งอยู่

 

“มะ มึงมาทำไม”จินถามออกไปอย่างตกใจเล็กน้อย

 

“มาดูมึง”เจมส์พูดสั้นๆก่อนจะลุกขึ้นยืนมืนตรงหน้าของจิน

 

“อะ อะไร”จินถามเมื่อเจมส์เดินเข้ามาใกล้มากขึ้น

 

“จะไปไหนเดี่ยวกูไปส่ง”เจมส์พูดบอกทันที เพราะเขารู้ว่าจินมาตัวเปล่าเงินก็ไม่มี เขายังแปลกใจอยู่ว่าทำไมจินถึงมีเสื้อผ้าใส่ทั้งที่ตอนที่เขาพามาโรงพยาบาลมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว

 

“ไม่ต้องเดี่ยวกูกลับเอง”เจมส์พูดบอกก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง

 

 

 

หมับ!

 

 

 

“ก็กูบอกจะไปส่ง”เจมส์คว้าแขนของจินก่อนจะพูดเสียงต่ำกว่าเดิม

 

“ก็กูจะกลับเอง!”จินตะโกนใส่หน้าเจมส์ก่อนจะสะบัดแขนออกแต่ก็ไม่หลุดเพราะเจมส์จับไว้แน่นมาก

 

“จะกลับดีๆ หรือต้องให้กูเอาก่อน”เจมส์พูดขู่ออกไป

 

“เออ เรื่องของมึง!”จินพูดบอกก่อนจะแกะมือเจมส์ออกเพราะเริ่มเจ็บ

 

“ทำไมพูดไม่รู้เรื่องวะ”เจมส์พูดบอกเสียงนิ่ง

 

“อะไรอีกวะ จะไปได้ยังกูจะกลับบ้าน”จินพูดบอก

 

เจมส์ที่ตอนแรกเข้าใจว่าจินจะไม่ยอมให้เขาไปส่ง พอจินพูดออกมาแบบนั้นเจมส์ก็ปล่อยมืออกจากแขนของจินก็เห็นว่าเป็นรอยแดง แต่เจมส์ก็ทำเป็นไม่สนใจแล้วเดินนำจินออกจากห้องไป

 

 

 

ทั้งคู่เดินมาถึงรถคันหรูของเจมส์ จินจิปากเล็กน้อยเพราะรถของเจมส์เป็นรุ่นเดียวกันกับที่เขาอยากได้ แต่พอเจมส์เป็นคนขับตอนนี้เขาก็ไม่อยากได้รถรุ่นนี้แล้ว

 

“มึงเอาชุดมาจากไหน”เจมส์พูดถามเพราะยังคงสงสัยอยู่

 

“เรื่องของกู”จินพูดบอกก่อนจะหันหน้ามองนอกรถ

 

“จะบอกดีๆหรือให้กูเอาก่อน”เจมส์พูดบอกเสียงเจ้าเล่ห์

 

“ให้พยาบาลซื้อให้ พอใจยัง!”จินพูดบอกเสียงดัง

 

“เอาเงินที่ไหนวะ”เจมส์ยังคงถามต่อ

 

“ของพยาบาล”จินตอบนิ่งๆ เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะมาเถียงกับเจมส์ให้เหนื่อย

 

“อืม”เจมส์พูดแค่นั้นก่อนจะเงียบไป ระหว่าทางจินก็คอยบอกทางไปบ้านของตัวเองตลอด ทั้งคู่ไม่พูดเรื่องอื่นกันเลยแม้แต่น้อย ไม่นานรถคันหรูของเจมส์ก็มาจอดที่หน้าบ้านของจิน จินเตรียมลงจากรถแต่เจมส์ก็คว้าแขนของเขาไว้ก่อน

 

 

 

หมับ!

 

 

 

“อะไรอีกวะ”จินถามด้วยความหงุดหงิด

 

“เดี่ยวกูเข้าไปด้วย”เจมส์พูดก่อนจะใช้มืออีกข้างปลดเข็มขัดนิรภัยออกแล้วลงจากรถทันที จินที่งงๆก็รีบลงจากรถมาเหมือนกัน

 

“มึงจะเข้าไปทำไมวะ”จินรีบเข้ามายืนขวางเจมส์ทันที

 

“ก็กูอุตส่าห์มาส่งจะไม่ให้กูเข้าบ้านเลยว่างั้น”เจมส์พูดบอกกวนๆ

 

“อะไรของมึงกูบอกแล้วว่าไม่ให้มามึงยังจะตามมาอีกจินพูดบอกเจมส์อย่างไม่ยอม

 

ก็กูอยากมาบ้านมึงจะได้แนะนำตัวว่าเป็น ผัว ลูกชายเขาไงเจมส์พูดเอาเรื่องนี้ขึ้นมาอ้างทันที จินรีบมองหันซ้ายหันขวาทันที เพราะกลัวว่าจะมีคนเข้ามาได้ยินที่เจมส์พูดเมื่อกี้

 

“อ่าวพี่จินกลับมาแล้วหรอ พาเพื่อนมาด้วยหรอ บอกแม่ยังอ่ะ”อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังของจิน จินสะดุ้งเล็กน้อยพอหันไปก็เห็นว่าเป็นเจน้องชายของเขาเอง

 

“ไม่ได้บอกอ่ะ ไอ้นี่มันตามพี่มาเอง”จินรีบทำตัวเป็นปกติก่อนจะพูดบอกเจไป

 

“น้องมึงหรอ พี่ชื่อเจมส์นะครับเป็นผะ..อื้อออ”เจมส์ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็รีบชะโงกหน้ามาทักทายน้องชายของจินทันที แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบจินก็รีบเอามือมาปิดปากเขาไว้ก่อน เจมส์เลยพอเข้าในความหมายก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกว่าจะไม่พูดจินจึงยอมปล่อย

 

“พี่เป็นเพื่อนมันนั่นแหละ”เจมส์พูดทักทายอีกครั้ง

 

“สวัสดีครับ ผมเจเป็นน้องชายพี่จินครับ ไปกันเถอะเดี่ยวแม่รอนานนะพี่จิน”เจตอบกลับพร้อมยิ้มให้เจมส์อย่างน่ารักก่อนจะเดินนำไป พอเห็นหน้าเจใกล้ๆเจมส์ก็เห็นว่าน้องของจินหน้าหวานกว่าจินซะอีก เรียกว่าสวยเลยทีเดียวแต่เสียดายเป็นผู้ชาย...

 

 

 

ทั้งสองคนเดินตามเจเข้ามาในบ้านคุณพิมอรก็เดินออกจากห้องครัวมาเจอจินพอดี

 

“อ้าวมาแล้วหรอ แล้วนี่พาใครมาเนี่ย”คุณพิมอรพูดทันจินขึ้น

 

“ครับ เอ่อ นี่เพื่อนผมครับ”จินพูดบอกคุณพิมอร

 

“สวัสดีครับ ผมเจมส์เป็นเพื่อนของจินครับ”เจมส์พูดทักทายคุณพิมอรอย่างมีมารยาท เจมส์มองคุณพิมอรก็พบว่าเธอสวยมากและเขาก็ไม่แปลกใจเลยที่ลูกชายสองคนจะหน้าหวานถอดแบบคุณพิมอรมาขนาดนี้

 

“งั้นอยู่ทานข้าวกันก่อนสิ ไหนๆก็มาแล้ว”คุณพิมอรพูดชวนทันที

 

“แต่.../ได้ครับ”จินกำลังจะปฏิเสธแต่เจมส์กลับพูดขัดขึ้นมาพร้อมกันพอดี

 

“จ้ะ งั้นจินพาเพื่อนไปรอที่ห้องก่อนไป นี่พึ่งจะสิบโมงเอง”คุณพิมอรพูบอกจิน

 

“นั่งข้างล่างก็ได้แม่”จินพูดบอกทันที เพราะเรื่องอะไรเขาจะให้เจมส์ไปที่ห้องของเขากัน

 

“ข้างล่างเดี่ยวพ่อมีแขกมาไปข้างบนนั่นแหละ”คุณพิมอรพูดบอกเหตุผลกับจิน

 

“งั้นห้องนั่งเล่น”จินพูดขึ้นมาอีก

 

“ห้องนั่งเล่นแอร์เสียจ้ะ”คุณพิมอรพูดบอกลูกชาย

 

“ก็ได้!”จินพูดอย่างหงุดหงิดเพราะหมดหนทางแล้ว

 

“ตามมาสิ!”จินหันมาพูดกับเจมส์ที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร เจมส์โค้งหลังให้คุณพิมอรเล็กน้อยเป็นเชิงขออนุญาต จินที่เห็นภาพนั้นก็หมั่นไส้ที่เจมส์มาทำตัวมีมารยาททีกับเขามารยาทอยู่ไหนนี้หาไม่เจอ

 

 

 

เจมส์เดินตามจินมาที่ชั้นสองก่อนจะเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นห้องของจินนั่นแหละ จินเปิดไฟในห้องทำให้เจมส์เห็นเต็มตาว่าห้องของจินนั้น...

 

“สีชมพู?”เจมส์พูดถามอย่างสงสัย เพราะห้องของจินเป็นสีชมพูเกือบทั้งห้อง

 

“ทำไมวะ!”จินพูดอย่างหงุดหงิด ก็เขาชอบสีชมพูใครจะทำไม

 

“ผู้ชายอะไรวะ ชอบสีชมพู”เจมส์พูดบอกพลางมองสำรวจห้องของจินไปด้วย

 

“เรื่องของกู”จินพูดบอกก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอนอย่างสบาย

 

 

 

พรึบ!

 

 

 

“เห้ย!ใครให้มึงนอนห้ะ!”จินโวยวายขึ้นมาทันทีที่เจมส์ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของเขา

 

“ทำไมวะ นอนเตียง เมีย ผิดตรงไหน”เจมส์พูดบอกกวนๆ

 

“มึงเลิกพูดเลย!”จินพูดบอกเจมส์เสียงดังพลางลุกขึ้นมาดึงตัวเจมส์ออกจากเตียงของตัวเอง

 

“พูดไม่พูดมึงก็เป็น เมียกู เลิกดึงสักทีมึงดึงกูลุกไม่ได้หรอก”เจมส์พูดบอกจินที่กำลังดึงเขาอยู่ จินจะดึงเขาขึ้นได้ยังไงในเมื่อเขาสูงกว่าตัวใหญ่กว่าจินเสียอีก

 

“มึงก็ลุกขึ้นมาดิวะ”จินพูดบอกและยังคงดึงเจมส์อยู่อย่างนั้น

 

“มึงจะปล่อยดีๆหรือจะขึ้นมานอนบนตัวกู”เจมส์พูดขู่จินแล้วก็ได้ผล จินรีบปล่อยมืออกจากแขนของเจมส์ทันทีก่อนจะนอนลงข้างๆเจมส์โดยทิ้งระยะห่างไว้ด้วย

 

“มึงเป็นหมอหรวะ”จินพูดถามขึ้นเพราะมีครั้งหนึ่งที่เจมส์ใส่เสื้อกาวน์เข้ามาหาเขาตอนที่เขาอยู่โรงพยาบาล

 

“อืม”เจมส์ตอบสั้นๆ

 

“โรงพยาบาลนั่นก็ของมึง?”จินถามด้วยความสงสัย

 

“อืม”เจมส์ก็ยังคงตอบแค่คำเดียว

 

จินก็ไม่รู้จะถามอะไรต่อเลยไม่พูดคุยอะไรกับเจมส์ จินลุกจากเตียงเดินไปเปิดคอมของตัวเองที่อยู่ในห้องนอน เพื่อเช็คเฟสอีเมล์และอื่นๆอีก เพราะโทรศัพท์ของเขาก็อยู่ที่คอนโดเลยต้องมาเปิดคอมแทน

 

เจมส์ยันตัวขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อดูว่าจินทำอะไร พอเห็นว่าจินเปิดคอมเขาก็ล้มตัวนอนเหมือนเดิมโดยที่ไม่พูดอะไร เจมส์กำลังคิดว่านี่เขาตามจินมาทำไมกันนะทั้งที่จินก็บอกเขาว่าจะกลับเองแต่ทำไมเขาถึงอยากกจะมาส่งมากกว่านะ

 

“มึงห้ามหลับนะ”จินพูดบอกโดยที่สายตายังคงมองไปที่จอคอมตลอด

 

“ทำไม”เจมส์พูดถามเราะถ้าเขาหลับแล้วมันจะทำไม

 

“กูขี้เกียจปลุก”จินพูดบอก

 

“ถ้ากูหลับมึงต้องปลุก”เจมส์พูดแค่นั้นก่อนจะหลับตาลง จินก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะคืดว่าเจมส์คงไม่มาหลับบนเตียงของเขาหรอก จินเปิดดูนั่นนี่ไปเรื่อยๆ ก่อนจะทำงานที่ต้องส่งในวันจันทร์นี้ เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์แล้วด้วย 

 

 

 

หกโมงเย็น

 

จินนั่งทำงานจนเพลินพอหันไปดูเวลาก็เห็นว่าเป็นหกโมงเย็นแล้ว จินหันหลังไปดูที่เตียงก็พบว่าคนที่เขาบอกว่าไม่ให้หลับนั้นดันหลับสนิทซะนี่!

 

“เห้อ บอกว่าห้ามหลับก็ยังจะหลับ”จินพูดกับตัวเองก่อนจะลุกจากเก้าอี้เดินมาที่เตียงเพื่อปลุกเจมส์

 

 

 

จึก จึก จึก!

 

 

 

“ตื่นได้แล้ว”จินพูดบอก พลางจิ้มนิ้วไปที่แขนแกร่งของเจมส์

 

“...”เงียบไร้เสียงตอบรับ

 

“ตื่นได้แล้ว จะกินไหมข้าวอ่ะห้ะ!”จินพูดเสียงดังกว่าเดิมเล็กน้อย

 

“...”คนบนเตียงยังคงนิ่ง

 

“ตื่นได้ละ อื้อออออออ”จินยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อที่จะตะโกนแต่...

 

 

 

จุ๊บ!

 

 

 

เจมส์ที่เขาคิดว่าหลับอยู่ก็มากระชากท้ายทอยของเขาแล้วประกบปากทันที จินตกใจและกำลังจะถอยหนีแต่เจมส์ก็ยังกดท้ายทอยไว้แน่น เจมส์เริ่มใช้ลิ้นดันเข้ามาแต่จินก็ยังคงเม้มปากแน่นทำให้เจมส์เข้าไปไม่ได้ เจมส์ใช้มืออีกข้างบีบที่คางของจินเพื่อให้จินเปิดปาก แต่จินก็ยังเม้มปากแน่นเจมส์ก็เริ่มบีบแรงขึ้นจนจินทนไม่ไหวก็เปิดปากออก

 

เจมส์สอดลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปากของจินทันที เจมส์สอดลิ้นกวาดไปทั่วโพรงปากก่อนจะตวัดชิมลิ้นเล็กของจินเจมส์ดูดเม้นลิ้นของจินอย่างกับมันเป็นของหวานอย่างหนึ่ง

 

“อื้อออออออ อืมมมมม”จินส่งเสียงในลำคอเพราะเจมส์ยังไม่ปล่อยจากเขาเสียที

 

 

 

ตุบ ตุบ ตุบ !

 

 

 

กำปั้นเล็กของจินทุบไปทั่วแผงอกแกร่งและแขนของเจมส์เพื่อให้เจมส์ถอนปากออก แต่เจมส์ก็ยังคงตวัดชิมไปทั่วโพรงปากของจิน

 

“ทำอะไรของมึงห้ะ!”จินตะโกนด่าทันทีที่เจมส์ผละริมฝีปากออก

 

“จูบ”เจมส์พูดบอกนิ่งๆก่อนจะยกมือเช็ดริมฝีปากเล็กน้อย

 

“มึงจะมาจูบกูทำไม!”จินถามเสียงแข็ง

 

“ลอง”เจมสตอบสั้นๆก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง

 

“มึงก็ลองไปแล้วไม่ใช่หรือไง จะเอาอะไรอีกวะ!”จินพูดบอกอย่างหงุดหงิด

 

เจมส์เงียบไม่พูดอะไร เพราะเขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมตอนที่จินก้มมาใกล้ๆเขา เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของจินมันทำให้เขาอยากชิม เขาจึงดึงจินเขามาจูบทั้งที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

 

“ไปกินข้าว”จินที่เห็นว่าเจมส์ไม่พูดอะไรก็ไม่อยากพูดถึง จินพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้อง

 

เจมส์ไม่พูดอะไรก็ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าเล็กน้อยแล้วเดินตามจินออกมาที่ห้องอาหาร เมื่อมาถึงเจมส์ก็เจอกับคนที่เขารู้จักนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

 

“อ้าว เจมส์มาได้ไงเนี่ย”คุณเจตทักขึ้น

 

“ผมมากับจินน่ะครับ”เจมส์พูดตอบท่ามกลางความสงสัยของคนในบ้านรวมไปถึงจินด้วย

 

“รู้จักจินด้วยหรอเรา”คุณเจตพูดถาม

 

“ครับ จินเป็นรุ่นน้องมหาลัยเดียวกับที่ผมจบมาน่ะครับ”เจมส์พูดบอกคุณเจตก่อนจะนั่งลงข้างๆจินโดยมีคุณเจตนั่งตรงหัวโต๊ะ

 

“งั้นหรอ อาก็คิดว่ารุ่นเดียวกันซะอีก”คุณเจตพูดบอกพร้อมกับหันไปมองหน้าจินที่ตอนนี้ทำหน้าสงสัยเป็นอย่างมาก

 

“นี่เจมส์ลูกชายคุณอนันไง”คุณเจตพูดแก้ข้อสงสัยให้จินฟัง

 

“ห้ะ!มันเนี่ยนะ”จินพูดออกมาอย่างตกใจ เพราะคุณอนันที่พ่อของเขาบอกคืออาหมอเหมือนกัน แล้วคุณอนันก็เป็นคนดีมากซึ่งแตกต่างจากคนข้างๆเขาเป็นอย่างมาก

 

“พูดดีๆหน่อยจิน นั่นเขาเป็นพี่นะต้องเรียกพี่สิจ้ะ”คุณพิมอรที่เดินเข้ามาพร้อมกับเจน้องชายของจินก็พูดบอกขึ้นแล้วนั่งตรงข้ามกับจินและเจมส์

 

“ไม่เอาอ่ะ จินไม่เรียก”จินพูกบอกคุณพิมอร

 

“จินเรียกพี่เขาดีๆ อย่าให้แม่ต้องดุนะ”คุณพิมอรพูดบอกจิน

 

“แม่อ่ะ”จินพูดบอกพร้อมกับหน้าหน้างอนเล็กน้อย เจมส์ที่นั่งมองการสนทนาของแม่ลูกก็ยกยิ้มเล็กน้อย เพราะจินดูจะติดแม่มาก

 

“พูดจิน”คุณพิมอรพูบอกเสียงเข้ม

 

“พี่เจมส์”จินพูดเสียงแผ่วแต่คนที่นั่งข้างๆอย่างเจมส์กลับได้ยินอย่างชัดเจน

 

“ครับ”เจมส์ที่นั่งอยู่ข้างๆก็ขานรับอย่างกวนๆ

 

“มาทานข้าวกันเลยมา แม่พรตักข้าว”คุณพิมอรพูดตัดบทขึ้นมาก่อนที่จินจะว่าอะไรเจมส์

 

ระหว่างทางอาหารเจมส์ก็คุยกับคุณเจตบ้างเพราะรู้จักกันอยู่แล้ว เจมส์เองก็ไม่คิดว่าจินจะเป็นลูกชองคุณเจตเช่นกัน พอคุยกันทำให้จินรู้ว่าเจมส์เป็นคนหัวดีมากเลยเรียนจบเร็วกว่าหนึ่งปี และตอนนี้ก็ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลของที่บ้านซึ่งก็คือโรงพยาบาลที่จินพึ่งจะออกมานั่นเอง แถมเจมส์ยังพูดอีกว่าเขาอยู่คอนโดเดียวกันกับจิน

 

 

 

กว่าจะทานอาหารเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว จินจึงขอตัวกลับคอนโดเพราะว่ายังมีงานที่ต้องทำอยู่และเขาเองก็ไม่มีอะไรติดตัวมาด้วย นอกจากนั้นแม่ยังให้เขากลับกับเจมส์อีกต่างหากซึ่งเขาก็บอกคุณพิมอรแล้วว่าอยากกลับเองแต่คุณพิมอรก็บอกว่ามาทางเดียวกันก็ให้มาด้วยกันเพราะจะได้ไม่เปลืองน้ำมัน จินที่เป็นคนฟังคุณพิมอรอยู่แล้วเลยต้องทำตามอย่าไม่มีข้อแม้

 

“จินไม่นอนบ้านหรอลูก”คุณพิมอรพูดถาม

 

“ไม่อ่ะ จินมีงานต้องทำส่งอีกเยอะเดี่ยวทำไม่ทัน”จินพูดบอกคุณพิมอรตอนนี้จิน เจมส์ และคุณพิมอรยืนอยู่ที่หน้าบ้าน

 

“จ้ะ งั้นไว้ว่างๆกลับมาบ้านบ้างนะ”คุณพิมอรพูดบอกจิน

 

“ครับๆ”จินพูดบอกก่อนจะกอดคุณพิมอรไว้แน่น

 

“ลูกคนนี้โตแล้วนะ”คุณพิมอรพูดว่าจินเล็กน้อย จินเมื่อได้กอดคุณพิมอรก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

 

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”เจมส์พูดบอกอีกคน

 

“งั้นแม่ฝากจินด้วยนะลูก”คุณพิมอรพูดบอกเจมส์

 

“ครับ ผมจะส่งถึงห้องเลยครับ”เจมส์พูดบอกอย่างมีความนัยแฝงแต่คุณพิมอรไม่ได้คิดอะไร ส่วนจินก็หันมามองหน้าเจมส์เล็กน้อยที่พูดจาล่อแหลมออกไป

 

“จ้ะงั้นไปได้แล้วละจ้ะ เดี่ยวมืดค่ำจะลำบาก”คุณพิมอรพูดบอกก่อนจะปล่อยจินออกจากอ้อมแขน

 

“ไปครับ น้องจิน”เจมส์พูดบอกจินยิ้มๆก่อนจะเดินขึ้นรถของตัวเองไป

 

“จินไปแล้วนะ”จินพูดบอกคุณพิมอรก่อนจะเปิดประตูรถขึ้นตามเจมส์ไป

 

 

 

รถคันหรูของเจมส์ขับออกจากบ้านของจินมาอย่างรวดเร็วระหว่างทางจินไม่พูดอะไรเอาแต่มองออกไปนอกรถอย่างเดียว เจมส์ที่ขับรถอยู่ก็หันมามองจินบ้างเป็นระยะๆไม่นานรถของเจมส์ก็มาจอดที่หน้าคอนโด จินเตรียมลงจากรถทันทีที่มาถึงแต่...

 

 

 

 

 

 

 

-แก้ไขเรียบร้อยแล้วนะคะ-

 

 

กลับหน้าเรื่อง

 

 

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนะคะ

ไรท์ชื่อ เบลล์นะคะ เรียนโทอยู่ค้า 

 

ก่อนอื่นต้องขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านเข้ามาเม้นติชมกัน ไรท์เป็นแค่นักเขียนธรรมดาที่ไม่ได้มีดีอะไรมากมาย แต่รีดทุกคนก็ยังเม้นให้กำลังใจกัน บอกเลยว่ากำลังใจจากรีดช่วยได้มากจริงๆ เพราะแค่เห็นว่ามีคนมาเม้นให้ไรท์ก็ดีใจแล้วและมันก็ทำให้มีกำลังใจในการเขียนต่อ ไรท์ดีใจจริงๆที่มีคนติดตามผลของของไรท์ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนชื่นชอบและคอยติดตามผลงานของเรามากขนาดนี้

 

ขอบคุณทุกคนจากใจจริงค่ะ

ARCANA(อาคาน่า)

 

 

-ผลงาน-

 

 

 FINAL LOVE...ไม่ใช่รักแรกแต่เป็นรักสุดท้าย (จบแล้ว)

SECRET DOCTORเมียเก็บคุณหมอ(จบแล้ว)

FALL IN LOVE แย่แล้วดันตกหลุมรักรุ่นพี่(จบแล้ว)

FORGET LOVE ลืมเขาแล้วมารักผมสิ (จบแล้ว)

DANGER MAFIA อันตราย...สามีผมเป็นมาเฟีย  (จบแล้ว)

BECAUSE OF YOU เพราะรักมึงกูถึงร้าย  (จบแล้ว)
MARRY AGAIN แต่งงานกันอีกครั้งได้ไหม (จบแล้ว)
SECRETARY ก็แค่คู่นอนเลขา (ยังไม่จบ)

 

 

 

 

 

 คำแนะนำ
ถ้าอยากอ่านแบบเรียงก็เรียงตามเรื่องที่ไรท์เรียงเลยนะคะ แต่ไม่อ่านเรียงก็ได้เหมือนกันแล้วแต่คนชอบ ในแต่ละเรื่องก็อาจจะมีคู่ของคนนั้นคนนี้โผล่มาบ้างนะคะ ไว้อ่านเจอคู่ไหนในเรื่องไหนก็ค่อยมาอ่านเรื่องของคู่นั้นได้นะค้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 -ฝากติดตามผลงานของไรท์กันด้วยนะคะ-

อยากเม้นอะไรเม้นได้เลย ไรท์อ่านทุกเม้นนะคะ ไรท์ก็อยากรู้ว่ามีอะไรที่ไรท์ต้องแก้ไขหรือปรับปรุงไหม อีกอย่างความเห็นของรีดเดอร์ทุกคนสำคัญหมดนะคะ อยากให้ทุกคนแชร์ความรู้สึกกันเยอะๆ ไรท์เองก็อ่านทุกคอมเม้นและนำคำแนะนำของรีดมาปรับปรุงผลงานของตัวเองอยู่เสมอนะคะ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gif

 

 

 

FANPAGE

Arcana 。◕‿◕。
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น