ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ ๑ กลับบ้าน 100%

“พ่อกับแม่บอกว่าพลอยกลับมาอยู่บ้านแล้ว ไม่เห็นบอกกันเลย” เตชินทร์ว่า พร้อมเชิญตัวเองเข้ามาในห้องนอนเธออย่างถือวิสาสะ  

เขาเรียกเธอว่าพลอยทั้งที่เธอไม่มีชื่อเล่น เธอชื่อพลอยใสชื่อเดียว แต่เขาเรียกพลอยเพื่อจะได้พิเศษกว่าคนอื่น แรก ๆ ก็รู้สึกพิเศษอยู่หรอก แต่ตอนนี้ไม่เห็นชอบเลย แล้วที่บอกว่าไม่เห็นบอกกันเลยก็ไม่ใช่เขาเหรอที่ทำให้เธอไม่มีโอกาสบอก ถ้าเมื่อวานเขาไม่ยืนกอดอยู่กับคนอื่นในตอนที่เธอไปหา ก็คงได้บอกเขาไปแล้ว แต่แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น เธอก็เลือกพูดถึงสถานการณ์เฉพาะหน้าแทน 

“ออกไปจากห้องเราก่อน มันดูไม่ดี” 

“ดูไม่ดียังไง เราเป็นแฟนกัน พูดเหมือนเราไม่เคยเข้ามา” เตชินทร์ว่า ก่อนเดินไปนั่งลงบนเตียงนอนเธออย่างคุ้นเคย 

“เคยเป็น ตอนนี้ไม่ใช่ ออกไป” 

เตชินทร์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ คิ้วขมวด 

“พลอยพูดอะไร เคยเป็นอะไร” 

“เคยเป็นแฟนไง ตอนนี้ไม่เป็นแล้ว ออกไปจากห้องเรา เราไม่อยากให้พ่อแม่เข้าใจผิด” 

เตชินทร์มองตาเธอนิ่ง ๆ แล้วถอนใจยาว เขาลุกขึ้น เดินเข้ามาหา ยื่นมือมาจับมือเธอ แล้วถามเสียงอ่อน 

“โกรธเรื่องเมื่อวานเหรอ ขอโทษนะครับ” 

พลอยใสดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา แล้วเอาไปไพล่หลัง ก่อนจะว่า 

“ถ้าคิดว่าโกรธเรื่องเมื่อวาน ทำไมเพิ่งมาวันนี้ล่ะ หรือว่าเมื่อวานแฟนเตยังอยู่เลยยังมาไม่ได้” พลอยใสถาม  

เธอเดาว่าเมื่อวานเขาไม่ได้มาหาเธอที่บ้าน เพราะหากเขามาพ่อแม่ต้องถามเธอแล้ว แต่นี่เหมือนพวกท่านก็ไม่รู้ว่าเธอกลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อวาน และคิดว่าที่เขายังไม่ตามมาหาเธอที่บ้านก็เพราะผู้หญิงคนนั้นยังอยู่กับเขา ตอนนี้หล่อนคนนั้นคงกลับไปแล้วสินะ ถึงได้มาหาเธอได้ 

พลอยใสอดคิดไม่ได้ว่า ในเวลาที่ผ่านมาที่เธออยู่กรุงเทพฯ เขาอยู่ที่นี่ และวาดฝันอนาคตร่วมกับเธอ จริง ๆ แล้วตลอดเวลาเขายังมีผู้หญิงอีกคนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมาตลอดหรือเปล่านะ 

“เขาไม่ใช่แฟน เราเลิกกันไปแล้ว ไม่งั้นเราจะมาคบกับพลอยได้ไง” 

“เหรอ แต่ที่เห็นเมื่อวานไม่เหมือนคนเลิกกันไปแล้วเลยนะ ถามจริง เตบอกเขาหรือเปล่าว่ามีแฟนใหม่ไปแล้วน่ะ” 

เตชินทร์ไม่ตอบคำถามแต่หลบตาเธอ แค่นี้พลอยใสก็รู้สึกเหมือนจะปรี๊ดแตก เธอเดินไปที่ประตูห้องนอนที่ยังเปิดอยู่แล้วบอกเขาเสียงเรียบ 

“เตกลับไปเถอะ ตอนนี้เราเลิกกับเตแล้ว เราไม่ใช่แฟนกัน เตจะได้กลับไปหาแฟนอย่างสบายใจ” 

“พลอยเป็นแฟนเรา เราไม่เคยคิดจะกลับไปหาคนอื่น” เตชินทร์ว่า ไม่ยอมออกจากห้อง 

“โว้ย ทำไมพูดไม่รู้เรื่องวะ เราไม่ได้ตาบอดนะ ไม่ได้โง่ด้วย เราเห็นกับตาว่านายกับผู้หญิงคนนั้นกำลังจะทำอะไรกัน ถ้ายังรักกันอยู่แล้วมายุ่งกับเราทำไมวะ มาหลอกเราทำไม ฮะ มาหลอกเราทำไม!” พลอยใสโวยวายเสียงดัง ความอัดอั้นตันใจที่ถูกเก็บกักไว้ตั้งแต่เมื่อวานทะลักทลายออกมาราวเขื่อนแตก 

“พลอย เบา ๆ เดี๋ยวพ่อแม่ก็ได้ยินหรอก” เตชินทร์ว่า เดินตรงมายังประตู เธอคิดว่าเขาจะออกไปจากห้อง แต่เขากลับผลักประตูปิดแล้วกดล็อก ก่อนหันกลับมาหาเธอแล้วรวบตัวเธอเข้าไปกอด 

“เฮ้ย! ปล่อยนะ ปล่อย! นายไม่มีสิทธิ์มาแตะตัวเรานะ” 

“ทำไมจะไม่มี เรามีสิทธิ์มากกว่าแตะตัวด้วย” เตชินทร์ว่า แล้วปล้ำจูบเธอทันที 

พลอยใสเอียงหน้าหลบไปมา ในขณะที่เตชินทร์ก็อุ้มเธอขึ้นเมื่อเธอไม่โอนอ่อนผ่อนตามและขัดขืนแบบเอาเป็นเอาตาย เขาเดินไปที่เตียงแล้วโยนเธอลงไปก่อนตามลงมากอดคร่อมเธอไว้อย่างรวดเร็วและเริ่มต้นปลุกปล้ำอีกครั้ง 

พลอยใสพยายามดิ้นรนให้หลุดไปจากเขา แต่แรงหญิงหรือจะสู้แรงชายได้ ในที่สุดเธอก็ต้องหยุดดิ้นเมื่อเห็นว่าไม่เกิดประโยชน์ และคิดหาทางใช้สมองแทนการใช้กำลังเพื่อพาตนเองออกไปจากสถานการณ์อันตรายนี้ 

“เต อย่าทำแบบนี้ นี่บ้านเรานะ พ่อแม่ก็อยู่” เธอบอกเขา ซึ่งดูเหมือนเตชินทร์จะได้สติ เพราะเขาชะงักไป แต่ก็ไม่ยอมคลายอ้อมแขน เขายังคงนอนคร่อมเธออยู่ เพียงแต่ว่ากอดไว้หลวม ๆ เท่านั้น เพราะตอนนี้เธอไม่ต่อสู้ขัดขืนเขาแล้ว 

เขาก้มลงมาทำท่าจะจูบเธอ แต่พลอยใสเม้มปากแน่นและหันหน้าหนี ทำให้ริมฝีปากเขาจรดลงมาบนแก้มเธอแทน เขาจึงจูบที่แก้มเบา ๆ แล้วเอ่ย 

“ขอโทษนะ แต่พลอยอย่าพูดว่าเลิกกันอีกได้ไหม” 

พลอยใสไม่ปฏิเสธคำขอของเขา แต่ก็ไม่ได้ตอบรับ ปล่อยให้เขาคิดเอาเอง ซึ่งหากเขาจะคิดเข้าข้างตนเองก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่สำหรับเธอ เธอเลิกกับเขาไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เดินออกจากบ้านเขาเมื่อวานนี้ และไม่คิดจะกลับไปอีก เพียงแต่ตอนนี้เธออยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรอง พูดหรือทำอะไรอย่างเด็ดขาดออกไปไม่ได้ จึงต้องยอมนอนนิ่งในอ้อมแขนของเขาแบบนี้ แม้จะไม่ต้องการเลยก็ตาม 

“เตปล่อยก่อนได้ไหม อยู่แบบนี้ไม่ดีเลย พ่อแม่ก็อยู่ข้างนอก” เธอพูดเสียงอ่อนกับเขา การทำให้เขาเข้าใจว่าเธอและเขายังเป็นเหมือนเดิมเป็นทางออกของเธอในตอนนี้ 

“ได้ แต่...จูบก่อนได้ไหม” เขาถาม สีหน้าอารมณ์ดีขึ้น 

“ไม่ได้” พลอยใสตอบเร็วจนเธอเองก็แปลกใจ แต่พอคิดว่าหากเธอยังเป็นแฟนกับเขาอยู่ก็ไม่น่าปฏิเสธการจูบกับเขา จึงรีบบอกเหตุผลที่พอจะคิดได้ออกไป “เรา...เรายังไม่หายโกรธเรื่องเมื่อวาน” 

เตชินทร์หัวเราะในลำคอ มองเธอด้วยสายตาเอ็นดู เขายอมคลายอ้อมแขนแล้วลุกขึ้น ก่อนว่า  

“ก็ได้ รอให้พลอยหายโกรธก่อนก็ได้” พลอยใสรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงในทันทีที่เป็นอิสระ เธอลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่หลุดออกมาจากสถานการณ์ล่อแหลมได้ จากนั้นก็เดินนำเขาไปที่ประตู แล้วเปิดออก 

“เตออกไปก่อนนะ เดี๋ยวพ่อแม่สงสัยว่าเข้ามาทำอะไรกันในห้องเป็นนานสองนาน” 

“เราเป็นแฟนกันปะ ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว พ่อแม่เข้าใจหรอก” 

“แต่เราก็ไม่เคยทำอะไรแบบนั้น เราไม่อยากให้พ่อแม่คิดว่าเราทำแบบนั้นไปแล้วอะ” 

“ก็แล้วเมื่อไหร่จะยอมสักทีล่ะ” เขาถามกะลิ้มกะเหลี่ย พลอยใสถึงกับต้องกำมือแน่นเพื่อระงับอารมณ์ ฝันไปเถอะว่าจะมีวันนั้น! พอปรับอารมณ์พอที่จะพูดได้อย่างปกติได้ เธอก็แสร้งว่าพร้อมส่งค้อนไปให้ 

“เรื่องเมื่อวานยังไม่เคลียร์เลยนะ” 

“ไม่เคลียร์อะไร เคลียร์แล้ว นั่นแค่แฟนเก่า นี่แฟนปัจจุบัน” 

พลอยใสไม่พูดอะไรอีก เธอดันหลังเขาให้เดินออกจากห้อง ซึ่งเตชินทร์ก็ยอมเดินออกมาแต่โดยดี สวนกับแม่ที่เดินขึ้นบันไดมา เธอจึงรีบบอก 

“เดี๋ยวเตจะกลับแล้ว พลอยใสออกไปส่งเตก่อนนะคะแม่” 

แม่พยักหน้าให้ เตชินทร์ยกมือไหว้แม่ก่อนเดินจูงมือเธอลงบันไดไป พอถึงห้องโถงชั้นล่าง พ่อที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ก็เอ่ยทัก 

“อ้าว จะกลับแล้วเหรอเต” 

“ครับพ่อ สวัสดีครับ” เตชินทร์ตอบพร้อมยกมือไหว้ พ่อพยักหน้าให้ แล้วหันมาถามเธอ “พลอยใสจะออกไปส่งเตเหรอ ปิดประตูรั้วดี ๆ ด้วยนะลูก” 

“ค่ะพ่อ เดี๋ยวพลอยใสมานะคะ” 

เธอเดินไปส่งเตชินทร์จนถึงประตูรั้ว ก่อนที่จะเปิดประตูออกไปเขาก็หันมาบอกเธอ 

“ส่งแค่นี้แหละ เดี๋ยวเราโทร. หานะ” 

“อือ” พลอยใสพยักหน้าพร้อมทำเสียงตอบรับในลำคอ 

เตชินทร์มองเธอ ก่อนยื่นมือมาดึงตัวเธอเข้าหาตัว ปากก็ว่า 

“มากอดหน่อย” จากนั้นเขาก็ฝังจูบลงบนศีรษะเธอ แล้วบอก “หายโกรธเร็ว ๆ นะ” 

พลอยใสไม่ตอบอะไร เธอขยับตัวออกจากอ้อมกอดเขา ซึ่งเตชินทร์ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี เขาก้าวผ่านประตูออกไปแล้วหันกลับมาบอกเธอ 

“ปิดประตูได้แล้ว” 

พลอยใสทำถาม เธอล็อกกุญแจที่ประตูรั้วแล้วเดินเข้าบ้าน ได้ยินเสียงรถของเตชินทร์แล่นจากไป นึกถึงคำพูดของเขาที่บอกให้เธอหายโกรธเร็ว ๆ แล้วก็ถอนหายใจ เธอไม่ได้โกรธเขาแล้ว เพียงแต่พอรู้ว่าเขายังมีผู้หญิงอีกคนในชีวิตพลอยใสก็ไม่คิดว่าเธอจะต้องไปยื้อแย่งกับใคร หากไม่ได้เป็นคนรักเพียงคนเดียวของเขาเธอก็ขออยู่คนเดียวดีกว่า แต่จากปฏิกิริยาตอบรับของเตชินทร์วันนี้เมื่อเธอบอกว่าเธอเลิกกับเขาแล้วทำให้พลอยใสหนักใจ 

หรือการเลิกกับเขาจะไม่ง่ายอย่างที่คิด... 

กลับหน้าเรื่อง
เตน่ากลัวมาก บอสช่วยน้องด้วยนะคะ
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น