ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ 8

 

 

Blue Sea Wind ลิขิตรักใต้ฟ้า บทที่ 8  

 

 

 

" อุบัติเหตุรถชน!! " น้ำเสียงของเกรย์ทั้งดุดันและร้อนรนตอนที่พชรโทรไปเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง " มันเกิดอะไรขึ้นครับ คุณพชร -- แล้วทุกคนล่ะครับเป็นยังไงบ้าง มีใครได้รับบาดเจ็บร้ายแรงหรือเปล่า บลูล่ะครับ "  

" คุณบลู -- " พชรหันไปเพราะถูกเจ้าของขื่อสะกิดเรียก พชรเลยยื่นมือถือให้บลูไปคุยต่อ 

" ฮัลโหล "  

" เธอเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหน ร้ายแรงมั้ย " 

" ฉันไม่เป็นอะไร แค่หัวโนนิดหน่อย แต่คุณพชรกับคุณแมงมุมเจ็บเอาเรื่อง คุณแมงมุมคิ้วแตกกับข้อเท้าเคล็ด ส่วนคุณพชรก็หัวแตกเพราะกระแทกกับกระจก " บลูรายงานให้พี่ชายฟัง เกรย์ครางกรอดออกมา  

" ขับรถเร็วเหรอถึงได้ประสบอุบัติเหตุแบบนี้ "  

" ขับรถเร็วเหรอ!? อย่างคุณพขรเนี่ยนะ!? " บลูร้องใส่ เธอหันไปมองพชรที่ส่งยิ้มแห้งให้เธอ " คุณพชรขับรถเหมือนเด็กหัดขี่จักรยานด้วยซ้ำ ความเร็วขนาดนั้นทำให้เกิดอุบัติเหตุไม่ได้หรอกเกรย์ "  

คนฟังอยู่ปลายสายถอนหายใจเฮือกใหญ่ พอฟังเสียงน้องสาวเกรี้ยวกราดได้แบบนี้ คนเป็นพี่ชายก็โล่งอก "  แล้วมันเกิดอะไรขึ้น "  

" เรากำลังจะไปกินข้าวกันที่ตลาด ระหว่างทางลงสะพานมา คุณพชรบอกว่ารถเหยียบเบรคไม่ได้รถเลยไหลลงมาตามถนน และทางข้างหน้าเราก็มีรถจอดติดไฟแดงอยู่ ลูกน้องพี่เองก็สติดีมากพยายามบังคับรถไม่ให้ไปกวาดรถคนอื่นก็เลยเอารถเราพุ่งขึ้นเกาะกลางถนนแทน " บลูเล่าเหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานให้กลับกลายเป็นเรื่องชวนหัวที่ทำเอาคนได้ฟังถึงกับหลุดยิ้ม  

บลูหันไปมองตาขวางใส่คนที่เดินมาถึงตอนที่เธอกำลังเล่าเรื่องให้พี่ชายฟัง " โอเค เรื่องค่ารักษาพยาบาลของทั้งคุณพชรกับคุณแมงมุม เธอช่วยจัดการให้ก่อนแล้วเดี๋ยวฉันคืนให้ " เกรย์ว่า 

" ไม่ต้องหรอก มันเป็นความรับผิดชอบของฉันด้วย " บลูว่า " เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ฉันขอคุยกับคนช่วยฉันก่อน " บลูวางสายเกรย์แล้วหันมาถามศิลา " คุณโอเคหรือเปล่าคะ หมอว่ายังไงบ้าง ต้องนอนโรงบาลหรือเปล่า "  

ศิลายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งกับคำถามร่ายยาวของบลู " ผมโอเคครับ คุณหมอไม่ได้ว่าอะไร แค่รอยถลอกที่ข้อศอกไกลหัวใจไม่ต้องนอนโรงบาลครับ "  

บลูขึงตาใส่รอยยิ้มของศิลา " ก็ดีแล้วค่ะที่ไม่เป็นอะไร ยังไงก็ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยฉัน " บลูขยับตัวยุกยิกเล็กน้อยรู้สึกไม่เป็นสุข ศิลาลอบมองที่เท้าของบลูอดไม่ได้ที่จะต้องยิ้มออกมาด้วยความขบขัน " ยิ้มอะไรของคุณ " บลูก้มลงมองตามสายตาของศิลา รองเท้าสลิปเปอร์ของโรงพยาบาลแทนที่รองเท้าชาแนลรุ่นใหม่ 

" ชาแนลรุ่นใหม่นี่สวยนะครับ ผมไม่ยักรู้ว่าเขามีรุ่นนี้ด้วย "  

" นี่คุณ!! " บลูกัดปากแน่น 

" เอาล่ะครับ " ศิลายกมือขึ้นห้ามตัดบท " คุณปลอดภัยก็ดีแค่ไหนแล้ว เรื่องรองเท้าช่างมันเถอะครับ เป็นซินเดอเรลล่าที่ยังได้ใส่สลิปเปอร์ยังดีกว่าเป็นศพใส่ชาแนลอัดก๊อปปี้อยู่ในนั้นนะครับ " 

" สาบานนะว่านั่นปากคุณ " บลูจ้องตาเขียวใส่ พชรที่ยืนอยู่ใกล้กันเห็นท่าไม่ดีรีบเข้าห้าม  

" คุณบลูครับ ผมว่าเราอย่าทะเลาะกันเลยนะครับ ยังไงเขาก็ช่วยคุณบลูไว้นะครับ " พชรบอกกับบลูแล้วหันไปพูดกับศิลา " ขอบคุณมากเลยนะครับที่เข้ามาช่วยพวกเราไว้ "  

" ยินดีมากครับ " ศิลาว่า " แต่ครั้งหน้าก็อย่าขับรถเร็วนะครับ เข้าเขตชุมชนแบบนี้อาจไม่ใช่พวกคุณที่จะบาดเจ็บแต่คนอื่นจะบาดเจ็บด้วย " ศิลามองพชรที่ยิ้มจืดเจื่อนด้วยสายตาเรียบนิ่ง 

" อุบัติเหตุแบบนั้นฉันไม่ได้อยากให้มันเกิดหรอกนะ แต่รถฉันเบรคแตกต่างหาก " บลูสวนกลับ ศิลายกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างก็มองหน้ากันคนนึงแสดงอาการขุ่นเคือง ส่วนอีกคนกลับมองด้วยสายตาเยือกเย็น จังหวะนั้นเองที่บุรุษพยาบาลเข็นแมงมุมออกมาจากห้องฉุกเฉิน  

" คุณแมงมุมออกมาแล้ว " พชรกับบลูเข้าไปหาถามไถ่อาการ 

" อาการของคุณแมงมุมโอเคหรือเปล่าคะ "  

" เจ็บตามเนื้อตามตัวนิดหน่อยค่ะ คุณบลู " 

" ถ้าอย่างนั้นทั้งสองคนแอดมิทอยู่ที่นี่ไปเลยค่ะ แล้วก็ให้คุณหมอเอ็กซเรย์ด้วยว่ามีตรงไหนผิดปกติหรือเปล่า " บลูว่าทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วส่ายหัว 

" ไม่ได้หรอกครับ ถ้าผมกับคุณแมงมุมแอดมิทแล้วใครจะช่วยคุณบลูทำงาน " พชรท้วง  

" ก็แค่คุยกับผู้นำชุมชนเองไม่ใช่หรือไงคะ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องให้พวกคุณช่วยหรอก " บลูพูดอย่างถือดี  

" แล้วคุณบลูจะเข้าไปในชุมชนคนเดียวเหรอคะ " แมงมุมถามกลับทำเอาบลูอึกอัก ตอนพูดออกไปแบบนั้นก็ลืมคิดไปว่าจะต้องเข้าไปในชุมชนด้วย และเธอก็ไม่ค่อยนัดเรื่องแบบนี้ซะเท่าไหร่ 

" ให้คนที่โรงงานไปเป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ แค่นี้ก็หมดเรื่องแล้ว "  

" คุณบลูคะ!? มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณบลูคิดนะคะ " แมงมุมว่า 

" นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ " บลูโวยใส่ลูกน้องพี่ชายสองคน เธอยืนกอดอกจ้องเขม็ง " ตกลงจะให้บลูทำยังไงคะ คุณสองคนเจ็บแบบนี้ บลูไม่ใจไม้ไส้ระกำให้พวกคุณลากสังขารไปทำงานด้วยหรอกนะถ้าหาทางแก้ไม่ได้ก็ยกเลิกนัดไปเลยค่ะ " บลูพ่นลมฮึ พชรและแมงมุมได้แต่อ้าปากค้าง  

" ไม่รู้ล่ะค่ะ ให้คนที่ไว้ใจที่โรงงานพาบลูไปส่งที่ชุมชนแหลมสะเก็ดก็แล้วกันค่ะ ที่เหลือบลูจัดการเอง เข้าใจตรงกันนะคะ " บลูส่งสายตาดุดันมองทั้งพชรและแมงมุมที่ไม่มีโอกาสได้โต้แย้ง จากนั้นบลูก็เดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลปล่อยให้ทั้งพชรและแมงมุมนั่งซุบซิบ 

" เอาไงดีล่ะ คุณพชร จะหาใครพาคุณบลูไปที่ชุมชนแหลมสะเก็ด คงต้องเอาที่เข้าใจคุณบลูหน่อยเพราะบทจะดีก็ดีใจหาย บทจะร้ายก็เอาเรื่องเชียว เดี๋ยวถ้าไม่ถูกใจขึ้นมาคุณบลูฟาดงวงฟาดงาใส่พนักงานได้ขวัญกระเจิงกันพอดี "  

" ผมว่าผมโทรหาท่านประธานดีกว่า " พชรเปรยออกมาหยิบมือถือขึ้นมาจะกดเบอร์โทรออก ศิลาเดินเข้ามา 

" พวกคุณจะไปที่ชุมชนแหลมสะเก็ดเหรอครับ " พชรและแมงมุมต่างก็พยักหน้ารับคำถามของศิลา " มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ -- ผมเป็นคนที่นี่รู้ที่รู้ทางอยู่บ้างและก็รู้จักชุมชนนั้นดี ที่สำคัญผมรู้จักเจ้านายของพวกคุณด้วย " ศิลาเสริมตามสายตาของพชรและแมงมุมที่มองไปทางบลู " ทั้งคุณบลูและพี่ชายของเธอ คุณเกรย์ ประธานเพอร์เฟค ยู "  

ทั้งคู่พร้อมใจกันขานรับอ่อเสียงยาว ศิลาแนะนำตัวคร่าวๆกับพวกเขาสองคน " ถ้าพวกคุณไม่รังเกียจ ผมอาสาพาคุณบลูไปที่ชุมชนนั่นได้นะครับ "  

" พวกเราไม่ได้รังเกียจหรอกค่ะ เรื่องที่คุณศิลาอาสาเป็นคนพาคุณบลูไปที่ชุมชนนั่น ยังไงคุณก็เป็นคนในพื้นที่แถมยังรู้จักกับประธานของเราด้วยคงช่วยคุณบลูได้ " แมงมุมพูด " แต่ว่าทั้งหมดนี้ก็ขึ้นอยู่กับคุณบลูคนเดียวน่ะค่ะว่าจะยอมให้คุณศิลาพาไปหรือเปล่า " แมงมุมมองเลยศิลาไปที่บลู เจ้าตัวกำลังเดินกลับมา ศิลาพยักหน้ารับคำแมงมุม 

" ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะคะ คุณพชรกับคุณแมงมุมนอนพักรักษาก่อนนะคะ ส่วนนี่ยาของคุณ " บลูยื่นถุงยาให้ศิลาสายตาจับความผิดปกติได้ " มีอะไรกันหรือเปล่าคะ " บลูถามมองทั้งศิลา พชร และแมงมุม 

" คุณศิลาบอกว่าจะพาคุณบลูไปที่ขุมชนแหลมสะเก็ดครับ " พชรเอ่ยออกมา บลูยกคิ้วเล็กน้อยหันไปมองศิลา 

" ผมจะอาสาพาคุณไปที่ชุมชนแหลมสะเก็ดครับ " ศิลาว่า " ผมรู้จักที่นั่นและก็รู้จักผู้นำชุมชนแหลมสะเก็ดด้วยเหมือนกัน "  

" แล้วทำไมต้องเป็นคุณด้วย พนักงานในโรงงานฉันก็ออกจะเยอะแยะให้พวกเขาพาฉันไปก็ได้ " บลูโต้ ศิลายกไหล่  

" แต่พวกเขาคงพาคุณออกมาให้รอดปลอดภัยไม่ได้หรอกนะ "  

" หมายความว่ายังไง " บลูขมวดคิ้วเรียวสวยของตัวเอง เธอหันไปมองพชรราวกับจะถามว่ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า พชรส่ายหน้า  

" ก็หมายความอย่างที่พูด " ศิลาตอบปัดๆพลางมองตาบลู " เชื่อผมเถอะ คุณบลู ผมไว้ใจได้และผมก็เป็นคนเดียวที่จะพาคุณเข้าออกที่นั่นได้โดยไม่เป็นอะไร "  

" ทำอย่างกับว่าจะเข้าซ่องโจรอย่างนั้นแหละ " บลูทำเสียงฮึไม่หลบสายตาของศิลา  

" ก็ถ้าเป็นสมัยหัวหน้าดุ๊กก็คงเหมือนสนามเด็กเล่นแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว ตกลงคุณจะให้ผมพาไปชุมชนนั่นมั้ย " ศิลายกยิ้มที่มุมปาก " คุณไว้ใจผมได้ ยังไงผมก็ช่วยชีวิตคุณไว้ถึงสองครั้งเลยนะ " นัยน์ตาของบลูจ้องเขาตาแทบถลนออกมานอกเบ้า " หรือถ้าจะไม่ไว้ใจกัน จะโทรหาพี่ชายคุณก็ได้ "  

" ไม่ต้องหรอก! " บลูปัดคำพูดศิลาทิ้ง " คุณอยากจะไปก็ไป แต่ถ้าคุณคิดจะหลอกฉันล่ะก็ ฉันเล่นงานคุณแน่ คุณศิลา "  

" วางใจผมได้ครับคุณบลู -- เชิญครับ "  

บลูเดินนำศิลาออกไป มีพชรและแมงมุมมองตาม " แบบนี้เราควรจะแจ้งประธานมั้ย คุณพชร " แมงมุมหันมามองพชรที่กดมือถือโทรออกโทรหาเกรย์  

" แล้วเราจะไปที่นั่นยังไง ไหนรถคุณ " บลูถามศิลาตอนที่ทั้งคู่มาถึงลานจอดรถ เธอมองไปรอบๆ แสงแดดแรงจัดทำเอาบลูต้องยกมือมาบังแดด " จอดอยู่ไหนอะคุณ ร้อนจะแย่แล้วนะ "  

" ทางนี้ครับ " ศิลาบุ้ยใบ้ไปที่ลานจอดรถอีกด้านให้บลูเดินตามไป พอเดินไปถึงบลูก็ยืนงันพลางมองกวาดไปทั่วอย่างรวดเร็วมอเตอร์ไซค์หลากหลายยี่ห้อ หลากรุ่น และหลากสีจอดเรียงรายเป็นระเบียบ แต่ไม่มีสักคันที่เป็นรถเก๋งเลยศิลาขึ้นนั่งบนมอเตอร์ไซค์ฮ่างของตัวเอง เขาเรียกให้บลูขึ้นนั่งที่ข้างหลัง 

" ขึ้นมาสิครับ "  

" ล้อฉันเล่นเหรอคุณ " บลูถาม เธอชี้ที่มอเตอร์ไซค์ของเขา " คุณคงจะไม่พาฉันไปที่ชุมชนนั่นด้วยมอเตอร์ไซค์นี่หรอกนะ! "  

ศิลาพยักหน้าเขากำลังสวมหมวกกันน็อค " ผมไม่มีรถคันอื่นแล้วครับมีแค่เจ้าแก่นี่ ถึงมันจะเก่าแต่มันก็อึดมากเลยนะรับรองพาไปถึงที่แน่นอน ขึ้นมาเถอะครับ " ศิลายื่นหมวกกันน็อคให้บลู  

" คุณจะบ้าเหรอคุณศิลา!! ให้ฉันนั่งซ้อนท้ายคุณไปชุมชนนั่นทั้งๆที่แดดเปรี้ยงแบบนี้เนี่ยนะ ผิวฉันก็ไหม้พอดีน่ะสิ!! " บลูแหวใส่ ศิลาเลิกคิ้วสูงมองบลูอย่างเข้าใจก็นี่น่ะน้องสาวคนสวยประธานเพอร์เฟค ยูเลยนินะ ผิวขาวๆของบลูเวลาที่ต้องแสงแดดก็เหมือนกับเธอจะเรืองแสงได้ยังไงอย่างนั้น " ไม่เอาด้วยหรอกนะ ฉันจะจ้างรถไป " บลูหันหลังจะเดินกลับ ศิลาลงจากรถตามไปคว้ามือของบลูไว้  

" โทษทีครับ " ศิลาปล่อยมือออกจากแขนบลูทันที " แถวนี้ไม่มีรถรับจ้างอย่างที่คุณว่าหรอกนะ อย่าเสียเวลาหาเลย นั่งซ้อนท้ายผมไปนั่นแหละ " ศิลาว่า เขาเปิดเบาะรถขึ้นหยิบเอาแจ๊คเก็ตหนังออกมาให้บลู " ถ้าคุณกลัวผิวเสียก็สวมนี่ครับ " บลูยืนนิ่ง ศิลาถอนหายใจ " จะไม่ไปก็เรื่องของคุณนะ ผมได้ฟังปัญหาของเพอร์เฟค ยูจากคุณพชรกับคุณแมงมุมแล้ว เรื่องน้ำเสียที่ปล่อยลงชุมชนแหลมสะเก็ดไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่จะคอยได้เลยนะครับ คุณบลู "  

บลูเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นบาง สายตามองมองคนตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจ สุดท้ายแล้วบลูก็ครางกรอดออกมา " โอ๊ย! นี่มันวันซวยของฉันหรือไงนะ " บลูเดินกระแทกส้นเท้าสลิปเปอร์ดึงแจ๊คเกตมาจากมือศิลา เธอคลี่เสื้อออกสีหน้าดูไม่แน่ใจ 

" ซักหรือยังเนี่ย "  

" ซักแล้วครับ เมื่อสองอาทิตย์ก่อน " ศิลาตอบยิ้มๆ  

" อี๋! สกปรก สองอาทิตย์ที่แล้วเนี่ยนะ!! " บลูโยนกลับคืนไป ศิลาหัวเราะชอบใจ 

" ผมล้อคุณเล่น เสื้อพึ่งซักเมื่อวานผมยังไม่ได้ใส่ รับรองสะอาดไม่มีกลิ่น " เขาดมเสื้อตัวเองโชว์ให้บลูดูแล้วยื่นให้บลู" คุณบลูจะลองดมดูก็ได้นะครับ หอมเชียว "  

" คุณศิลา!! " บลูร้องเสียงขุ่น  

" ขึ้นรถได้แล้วครับคุณบลู " ศิลาขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับบลู เลยเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงราบเรียบท่าทีของเขาดูจริงจังขึ้นด้วย เขายื่นหมวกกันน็อคส่งให้บลูอีกครั้ง เธอจ้องตาเขียวใส่แล้วดึงหมวกกันน็อคมามองอย่างลังเลก่อนจะจำยอมสวมมันด้วยความกระอักกระอ่วน ศิลาพ่นลมฮึพลางส่ายหน้าก่อนจะช่วยรัดสายใต้คางให้เธอ ระหว่างนั้นสายตาก็แอบมองใบหน้าฉุนเฉียวที่แก้มกำลังแดงเปล่งปลั่งเพราะอากาศที่ร้อนจัด จากนั้นเธอก็สวมเสื้อแจ๊คเก็ตก่อนจะขึ้นนั่งที่เบาะหลัง 

" ทำไมนั่งแบบนี้ล่ะคุณ ทำไมไม่นั่งคร่อม " ศิลาดุใส่บลูที่ออกอาการงงงวย  

" นั่งคร่อม!? นั่งยังไง!? "  

คำถามของบลูทำเอาศิลาหันกลับมาขึงตาใส่ " คุณไม่เคยนั่งมอเตอร์ไซค์เหรอ!? " บลูส่ายหน้า 

" ฉันมีรถขับจะนั่งมอเตอร์ไซค์ทำไม "  

ศิลาครางกรอดในคอมองสาวน้อยบนดาวศุกร์ของเขาที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ไม่เป็นแถมยังยวนเค้าด้วยคำถามนั่นอีกตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใครกันแน่ที่ซวยกว่ากันระหว่างเขาหรือเธอ ศิลาถึงกับกุมขมับและเสียเวลานานหลายนาทีกว่าจะจับให้บลูนั่งคร่อมบนเบาะได้สำเร็จ  

" หาที่จับไว้ แล้วเดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน " ศิลาพูดกึ่งสั่ง บลูทำเมินไม่ฟังเพราะโกรธที่เขาฉวยโอกาสจับขาเธอแยกออกในตอนที่ทั้งสองคนทุ่มเถียงกันเรื่องท่านั่ง ศิลายิ้มฮึบิดแฮนด์เร่งเครื่องจนมอเตอร์ไซค์ฮ่างพุ่งไปด้านหน้า แรงเหวี่ยงทำเอาคนที่ซ้อนท้ายร้องกรี๊ดรีบคว้าหมับจับเอวของศิลากอดแน่น " ผมบอกแล้วไงว่าให้จับดีๆ " 

" คุณแกล้งฉัน!! "  

" ถ้าจะแกล้งคุณ ผมทำให้คุณตกรถไปแล้วครับ "อ 

" คุณศิลา!! "  

ศิลาไม่ตอบรับแต่กลับยกยิ้มแล้วขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปยังชุมชนแหลมสะเก็ดชุมชนเจ้าปัญหาตลอดทางบลูต้องซ่อนศีรษะอยู่ในแผ่นหลังของศิลาเพราะแสงแดดที่ดูจะไม่ปรานีเธอเลย ส่วนศิลาเองก็รู้สึกได้ถึงอาการยุกยิกของคนซ้อนท้าย 

" นั่งดีๆสิคุณ อย่ายุกยิก "  

" มันร้อนนะคุณศิลา " บลูส่งเสียงงอแงมาจากด้านหลัง " ฉันขอใช้หลังคุณหลบแดดหน่อย ที่ภูเก็ตนี่ร้อนกว่ากรุงเทพอีกแดดก็แรงกว่าด้วย " แล้วเจ้าตัวก็เริ่มบ่นร่ายยาว " ทำไมฉันต้องมาลำบากลำบนแบบนี้ด้วยนะ แล้วนี่อีกนานมั้ยกว่าเราจะถึง ฉันจะสุกอยู่แล้วนะคุณศิลา " 

" ฮึ! คุณนี่ขี้บ่นจังเลยนะ " ศิลาว่าเอี้ยวใบหน้าไปด้านหลังมองคิ้วสวยๆขมวดกันกับดวงตากลมๆมองค้อนเขา " อีกแป๊บเดี๋ยวก็ถึงแล้ว ก็อยู่ไม่ไกลจากโรงงานคุณนั่นแหละ ทนเอาหน่อย แดดแรงแบบนี้เดี๋ยวพอตกเย็นฝนเทห่าใหญ่แน่"  

" โอ๊ย! ฉันจะเจอทั้งแดดทั้งฝนเลยเหรอเนี่ย "  

ศิลาอดส่ายหน้ากับความขี้บ่นของสาวน้อยบนดาวศุกร์คนนี้ไม่ได้เลย หลังจากนั้นอีกไม่นานทั้งเขาและบลูก็มาถึงชุมชนแหลมสะเก็ดที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงงานของเพอร์เฟค ยู -- บลูลงจากมอเตอร์ไซค์ฮ่างของศิลาอย่างทุกลักทุเลและเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้าให้โชคดีที่ศิลาลงจากรถมาคว้าแขนไว้แล้วดึงเธอขึ้นมาได้ทัน  

" ไหวมั้ยครับ คุณบลู " ศิลาถาม เขามองใบหน้าเง้างอดของบลูที่โทรมไปด้วยเหงื่อไม่ต่างจากเนื้อตัวของเธอเลย เห็นแบบนั้นแล้วศิลาก็อดสงสารสาวน้อยบนดาวศุกร์ไม่ได้เลย  

" คุณคิดว่าฉันมีตัวเลือกมั้ยล่ะ " บลูถามกลับ เธอถอดหมวกกันน็อคออกพร้อมกับถอดเสื้อแจ๊คเก็ตส่งคืนให้ศิลา " ยิ้มอะไรอีก " บลูแหวใส่รอยยิ้มของศิลา 

" เอ้ยนี่คุณ ใจคอจะคุยกับผมดีๆไม่ได้เหรอครับ " ศิลาถาม บลูไม่ตอบ ศิลาพินิจมอง " คุณโกรธอะไรผมอยู่ หรือว่าคุณโกรธเรื่องที่ผมเอาคุณซ้อนมอเตอร์ไซค์มาตากแดดแบบนี้ " 

" เรื่องนี้ก็ส่วนนึง แต่ฉัน -- " บลูพูดไม่ออก จู่ๆหน้าก็แดงวาบ ศิลายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งไม่เข้าใจอาการของบลู " ช่างมันเถอะ เราจะเข้าไปได้หรือยังล่ะ " ศิลาพยักหน้าแล้วเดินนำเข้าไปในถนนเส้นเล็กสองเลนที่พอให้รถเก๋งได้วิ่งสวนกันไปมา บลูเดินตามหลังศิลาไปไม่ห่างสายตาก็มองไปรอบๆ ชาวชุมชนแหลมสะเก็ดเองก็มองคนแปลกหน้าที่มาเยือนชุมชนของพวกเขาด้วยเหมือนกัน 

" ดูสภาพเป็นแบบนี้คุณจะเข้ามากับคนในโรงงานเนี่ยนะ พนันเลยว่าคุณคงถอยทัพกลับตั้งแต่ก้าวแรกเลย " ศิลาว่ามองอาการกล้าๆกลัวๆของบลู 

" อย่ามาดูถูกฉันนะ คุณศิลา "  

" เดี๋ยวก็รู้ว่าดูถูกหรือดูผิด " ศิลาหันกลับมาพูดกับบลูด้วยสีหน้าจริงจัง " คุณมาที่นี่เพราะเรื่องน้ำเสียจากโรงงานคุณมีแผนจะคุยกับพวกนั้นยังไง "  

" ไม่มีแผน " บลูตอบ " โรงงานฉันไม่ได้ปล่อยน้ำเสียเพราะอย่างนั้นฉันจะไม่เจรจาอะไร " ศิลามองสีหน้าดุดันของบลู  

" ดี -- ถ้างั้นอย่าอยู่ห่างจากผมก็แล้วกัน " ศิลาว่า ส่งสายตาให้บลูมองไปที่ด้านหลังกลุ่มชายฉกรรจ์สามถึงสี่คนกำลังตรงมาหาทั้งคู่  

" พวกมึงเป็นใครมาที่นี่ทำไม " หนึ่งในนั้นตะคอกใส่ ศิลาแค่นยิ้ม สายตาดูท้าทาย 

" ก่อนมึงจะถามใคร มึงหันไปถามหัวหน้าฝูงพวกมึงก่อนจะดีกว่านะ " ศิลาว่า " เอ้า! จะหลบหน้าหลบตาไม่ทักทายเพื่อนเก่าหน่อยเหรอวะ!? " น้ำเสียงหยามหยันเอ่ยถามคนในกลุ่ม แล้วคนถูกพาดพิงก็ก้าวออกมาจากด้านหลังกลุ่มชายพวกนั้น 

ชายรูปร่างสันทัด ผิวกร้านแดด กับใบหน้าเหลี่ยมกรามสูง ศิลาจำได้ไม่เคยลืม -- อีกฝ่ายแสยะยิ้ม  

" ไม่เจอกันเลยนะมึง ไอ้ซี "  

" ก็คิดว่ามึงคงลงนรกไปแล้ว ไม่คิดว่ามึงจะหนีตายจากเกาะมาหลบอยู่หลังไอ้เสี่ยโก๊ะแบบนี้ " ศิลายิ้มหยัน " สมเป็นมึงดีว่ะ ไอ้ปอดะ!! "  

 

 

 

***************** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ไรท์กลับมาแล้วค่า กลับมาอัป bsw ลิขิตรักใต้ฟ้าให้แล้วน้า เรื่องราวในอีพีก็จะเป็นความชวนหัวของบลูที่ทำเอาลุงเต่า(นามแฝง) ของเราปวดหัวไปเลย ^^ อ่านแล้วน่าจะพอยิ้มได้บ้างและก็พอจะเดาออกว่าศิลา/พี่ซี/ลุงเต่า จะเจออะไร  

แล้วถ้าอ่านกันดีๆจะเริ่มรู้สึกว่าทำไมน้า ~ บลูถึงได้ดูไม่ค่อยชอบขี้หน้าศิลาเท่าไหร่ เราจะค่อยๆเฉลยกันไปนะคะ 

ฝากเป็นกำลังใจให้คู่นี้กันด้วยนะคะ  

กลับหน้าเรื่อง
ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย ทุกการสนับสนุน และทุกข้อความของทุกคนมากนะคะ ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ แล้วเจอกัน
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น