|END| ก็แค่คนใช้... [6p]
Special : ครอบครัว -END-
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Special : ครอบครัว -END-

Special : ครอบครัว 

 

 

2เดือนผ่านไป

 

เป็นวันที่น่าเบื่อ ไม่มีใครอยู่กับผม! ใช่ครับพวกพี่ๆไปทำงานและทิ้งผมให้อยู่บ้าน เหตุที่เพราะว่ากลัวผมออกไปโดนฝุ่นข้างนอกแล้วเป็นภูมิแพ้ เหตุผลน่าตีมั้ยละครับ 

 

"อ้าวว นายหญิงลงมาทำไมคะ?"

"ป้าวา ผมจะงอนแล้วนะครับ" 

"คิกๆ ป้าหยอกก"ป้าวาเป็นแบบนี้ทุกที ผมได้แต่ยิ้มแล้วเดินไปกอด คุยกันต่างๆนาๆเกี่ยวกับเรื่องราวที่ผ่านมา 

"นี่ก็เที่ยงแล้ว หนูอยากกินอะไรรึเปล่าลูก"

"อยากกินแกงเขียวหวานครับป้าวา งั้นเดี๋ยวผม..."

"ไม่ค่ะ หนูไม่ต้องช่วย ไปเดินเล่นเถอะ" ผมทำหน้าบึ้งกอดอกหันหน้าหนี ผมอยากช่วย แต่ทุกคนก็ไม่ยอมให้ผมทำอะไรเลย ผมก็น้อยใจนะ

 

ผมได้แต่เดินไปกอดอีกทีจะอ้อนแต่เดี๋ยวนี้ป้าวาใจแข็งครับ ไม่ค่อยแพ้ลูกอ้อนผมแล้ว ผมเลยจำใจเดินออกมาหลังบ้าน 

 

"เฮ้อออ เบื่อจังง" ผมลากเสียงนิดหน่อยเดินเล่นบริเวณหลัง

"อื้ออ!! สดชื่นสุดๆ"ผมบิดขี้เกียจแล้วนั่งเล่นใต้ต้นไม้ วันนี้แดดไม่ค่อยออก มีลมเย็นๆพัดมา ทำให้บรรยากาศชวนให้นอน

"ขอสักงีบจะเป็นอะไรมั้ยนะ"

 

ผมยิ้มน้อยๆแล้วเอนหลังพิงต้นไม้ แดดที่ไม่ค่อยมีทำให้ผมเห็นเมฆที่ค่อยๆเคลื่อนตัว จนตาผมก็หลี่ลงและผมก็หลับไป

 

.

.

 

"จ๋า....แม่จ๋า....ตื่นได้แล้วครับ!"

 ผมค่อยๆลืมตาและเห็นเด็กผู้ชายตัวน้อยอยู่ตรงหน้า มือป้อมๆจับที่แก้มผมทั้งสองข้าง 

 

"แม่จ๋าตื่นแล้ว!" เด็กตรงหน้าทำหน้าดีใจแล้วลุกกระโดนโลดเต้น ทำเอาผมยิ้มน้อยๆ 

"หนูชื่ออะไรครับ มาอยู่นี่ได้ยังไง?"ผมนั่งดีๆแล้วถามเด็กน้อย

"ผมไม่มีชื่อฮะแม่จ๋า แม่จ๋ากับพ่อจ๋ายังไม่ตั้งให้ผมเลย" แม่จ๋าหรอ? ผมเนี่ยนะ?

"แม่จ๋า?"ผมชี้ที่ตัวเองอย่างงงๆ เด็กน้อยพยักหน้าแล้วเดินมานั่งตรงหน้าผม

"ตรงนี้ไงแม่จ๋า ผมอยู่ตรงนี้"สิ่งที่ทำให้ผมตกใจ เด็กน้อยตรงหน้าจับที่ท้องผม แล้วเงยหน้ามามองผม

"...." ผมเงียบและเริ่มขมวดคิ้ว เด็กคนนี้น่าจะอายุ3-4ขวบ ใบหน้าที่ดูก็รู้ว่าโตไปหล่อสุดๆ ผมสีดำสนิท ตาคมนิดๆ ปากกระจับ ให้ตายเถอะ เด็กคนนี้คือลูกพระเจ้าชัดๆ

"แม่จ๋า แม่จ๋าไม่เชื่อผมหรอ" ผมส่ายหน้าเบาๆ

"ฮึก! ทำไมแม่จ๋าไม่เชื่อผม"

"ย..อย่าร้องไห้ โอ๋ๆๆ มากอดมา แม่เชื่อแล้วครับ ไม่ร้องนะคนเก่ง"ผมรีบดึงร่างเล็กตรงหน้ามากอด ลูบหลังเบาๆ 

"แม่จ๋า พ่อจ๋ามาๆๆ ผมต้องไปแล้ว"

 

อยู่ๆเด็กน้อยตรงหน้าก็ขยับตัวออกจากผม แล้วทำท่าจะวิ่งหันหลังไป แต่ก็หยุดแล้วเอามือมาจับแก้มผมอีกครั้ง

 

"ผมรักแม่จ๋านะ จุ๊บๆ"เด็กน้อยจุ๊บที่หน้าผากผม ผมยิ้มแล้วดึงมากอดแล้วหอมแก้มเด็กน้อยแรงๆ

"แม่ก็รักหนูนะครับ"เด็กน้อยยิ้มโชว์ฟันแล้ววิ่งออกไป

 

.

 

"ตัวเล็ก..ตัวเล็ก!"ผมสะดุ้งแล้ว มองพวกพี่ๆที่นั่งเรียงตรงหน้าครบเช็ต

 

"ขนาดนอนยังยิ้มได้นะยัยหนู"แด๊ดพูดแล้วค่อยๆยิ้มมาให้ผม

"ฝันดีหรอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"เสี่ยว่าอีกคน

"พอก่อนๆ ปะ เข้าบ้านเถอะ"เฮียพูดขัดแล้วค่อยๆพยุงตัวผมขึ้น 

"เฮียคะ"

"ว่าไงคะตัวเล็ก"เฮียค่อยๆย่อตัวแล้วช้อนผมขึ้นมาอุ้ม

"หนูฝันเห็นเด็กด้วย"พอพูดแล้วคิดถึงแหะ ดูเป็นเด็กตรงๆน่าจะแสบน่าดู

"เด็กคนไหน!"เสียงพี่คินดังมาจากข้างหลัง ทำไมต้องตะคอกด้วย! 

"เด็กคนไหนอะไรของพี่?"

"ฝันถึงชู้ละสิ!"พี่คินพูดอีกรอบ ผมถึงกับขมวดคิ้ว

"เหอะ! หาเรื่องทะเลาะแบบนี้ทำผิดมาละสิ!"ผมมองพี่คินที่ตอนนี้ยืนนิ่งทำตาเลิ่กลั่ก

"ทำผิดอะไรมาคะ?" เมื่อเฮียวางผมลงที่เก้าอี้ ผมเลยหันไปถาม

"น..หนู อย่าสนใจไอคินเลย"

"ป๋าก็ทำด้วยหรอถึงปกป้องกัน!"ผมตวัดตามองไปที่ป๋า 

"ป..ป่าว"

"ป่าวแล้วเสียงสั่นทำไม"

"ป..ป๋าหิวข้าวไง ปากมันเลยสั่น"ป๋ารีบพูด พี่คินก็พยักหน้ารัวๆ 

"ไม่บอกใช่มั้ย"ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วก้มหน้าเงียบ เชอะ! ได้เลย

"เฮียจ๋า หนูไปปรึกษาพี่หมอมา เขาบอกว่าคนที่ท้อง3เดือนสามารถมีเพศสัมพันธ์ได้" จากที่ว่าก้มจนคางชิดอกตอนนี้เงยหน้าแล้วมองมาที่ผม หึ ถ้าไม่บอกก็อดไปนะ 

"หนูอยากทำหรอ"แด๊ดพูดแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆผมตามด้วยเสี่ย

"ก็อยากค่ะ เพราะมีคนไม่ทำตั้ง2คน"ผมมองไปที่2คนตัวปัญหาที่อ้าปากพะงาบๆจะพูดอะไรสักอย่าง

"งั้นคืนนี้ละกันเนาะ"เฮียว่าแล้วจุ๊บมาที่ขมับผม ผมเลยยิ้มให้ 

"ถ้าไม่มานั่งกินข้าวก็ออกไป ขวางทางป้าวา"

 

ผมพูดแล้วมองทั้ง2ยิ้มๆ คนที่โดนผมหมายถึงก็รีบมานั่งทันที ป้าวาก็ทำหน้าที่นำอาหารและตักข้าวให้พวกผม หลังจากกินข้าวไปสักพักทั้งสองก็เริ่มพูดกับผม ตักไก่มาให้บ้างแต่ผมไม่ตอบครับ ตักไก่ที่ทั้งสองให้ใส่จานเฮีย เมินครับ งอนด้วยทำอะไรผิดไม่ยอมบอก มีความลับกับผมอีก เป็นแบบนี้จนกินข้าวเสร็จ แด๊ดก็อาสาอุ้มผมขึ้นห้อง

 

"หนูจ๋า ผัวยอมแล้ว"พี่คินว่าแล้วเดินมากอดผมด้านขวา

"ป๋าก็ยอมแล้ว"ป๋าก็มากอดผมด้านซ้าย

"...."ผมมองทั้งสองนิ่ง

"ก..ก็วันนี้ป๋าไปทำงานแต่งานป๋าเสร็จเร็วเลยไปหาไอคินที่บ้านเล็ก เพราะใกล้ๆกัน ล..แล้วทีนี้..เอ่ออ.."ป๋ามองไปทางพี่คิน

"ค..คือว่า ม..มีแฟนเก่ามาหาผัวที่บ้านเล็ก แถมเธอยังมากับแฟนเก่าไอเทมส์ ต..ตอนแรกเธอมาคุยแต่ผัวไล่แล้วจนเธอไม่ยอม ต..ตอนนั้นไอเทมส์ก็เดินเข้ามาพอดี เธอสองคนนั้นเลยพุ่งมาจูบพวกผัว...อึก! โอ้ย!!"

"ไอผัวบ้า!"ผมหยิกแขนแกร่งทั้งสองคน 

"ป..ป๋าไม่รู้ โอ้ยๆ อยู่ๆมันก็มาจูบ ป๋าไล่แล้วค้าบบ"ผมหยิกจนเจ็บมือเลยปล่อยแล้วกอดอก

"โอ๋ๆ เมียจ๋า ผัวไล่แล้ว ตบจนเลือดกบปากเลย"

"ป๋าด้วย ดีกันนะคะ" 

 

ทั้งสองคนอ้อนผม ท่าทางพวกเขาน่ารักมากๆจนผมเผลอยิ้ม แพ้ให้กับอาการแบบนี้ของพวกพี่ๆอีกแล้ว

 

"เย้! ยิ้มแบบนี้แสดงว่าไม่โกรธแล้ว"ป๋าว่าแล้วมากอดผม

"ก็ใช่ว่าจะหายโกรธ ถ้าหนูไม่ทำแบบนี้พวกป๋าก็จะไม่บอกหนูหรอ เรามีลูกกันแล้วนะ อะไรควรบอกก็บอกสิคะ"ผมลูบหัวทั้งสองคน ทั้งสองก็ยิ้มแล้วเอาหน้าถูไถกับตัวผม

"เฮ้ออ อดทำเลย"ผมหัวเราะ แล้วยักไหล่แบบกวนๆ 

"แล้วเด็กที่เมียพูดถึงคือใคร?"

"อ่อๆ หนูฝันแหละแล้วพอลืมตาก็เหมือนหนูอยู่อีกโลกเลย มีเด็กผู้ชายอายุประมาณ3-4ขวบมาคุยกับหนู เขาเรียกหนูว่าแม่จ๋าด้วย"พอเล่าจนถึงตรงนี้พวกพี่ๆก็ขยับมาใกล้ผม

"รู้มั้ยหนูตกใจมากเลยเด็กคนนั้นบอกว่าเขาอยู่ตรงนี้ของหนู"ผมจับที่ท้องผมแล้วยิ้ม

"พอตอนที่พวกเฮียมาปลุก เด็กคนนั้นก็บอกพ่อจ๋ามาแล้ว ก่อนจะไปก็บอกรักหนูด้วย"

"หึหึ ลูกมาทักทายสินะ ฟังดูท่าจะดื้อซะด้วย"ผมพยักหน้าเพราะผมก็คิดแบบนั้น 

"แต่เมื่อกี้เมียบอกว่าคนท้อง3เดือนมีเซ็กได้ถูกมั้ย งั้นเรามาทำกัน"พี่คินไม่ว่าเปล่า ในเมื่ออยู่ใกล้ผมสุดก็เลยดันผมให้นอนราบกับเตียง ตามด้วยพี่ๆที่เริ่มถอดเสื้อกัน อ่าาา ผมเลือกทางผิดสินะครับทุกคน จบกัน ╥﹏╥

 

.

.

.

 

5 ปีผ่านไป

 

"แม่จ๋าาา! เมฆแย่งขนมพอสกิน!" เสียงเจ้าตัวแสบทำให้ผมที่ยืนทำกับข้าวถึงกับถอนหายใจ แต่ก็ยิ้มกับครอบครัว เมฆเป็นลูกบุญธรรมของโนอากับริว ไม่อยากจะเชื่อว่าริวกำราบโนอาได้ แถมเมฆก็อายุ6ขวบ พอสอายุแค่4ขวบ

"ไม่ได้แย่งนะ!!! พอสนั้นแหละเดินมาถีบพี่แล้วแย่งขนมพี่! เอามา!"

"พอสถีบเบาๆเองนะแม่จ๋า!" พอสรีบพูดทำเอาผมส่ายหัวเบาๆกับลูก พอสเป็นเด็กดื้อ ห้าว นิสัยคล้ายๆแด๊ด ชอบเอาชนะเหมือนพี่คิน ฉลาดเหมือนเสี่ย มีความเป็นผู้นำเหมือนพี่คิงและม่อสาวแต่เด็กเหมือนป๋า บอกได้เลยว่าครบรส ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนผมเลย เอาง่ายๆก็คือโดนยีนส์เด่นกลบหมด มีแต่ชื่อนี้แหละที่มีพ.พานเหมือนผม

 

"แล้วพอสถีบพี่เมฆทำไมครับ"ผมหยิบผ้าแล้วเดินมาเช็ดแก้มให้เมฆที่เลอะคราบขนม เห็นรอยรองเท้าที่หลังของเมฆด้วย

"แม่จ๋าเช็ดให้ผมบ้าง!" พอสเขย่าแขนผม อีกมือก็กำถุงขนม

"ครับๆ"ผมขานรับแล้วหันมาเช็ดหน้าให้พอส พอเช็ดเสร็จพอสก็หันไปแลบลิ้นใส่เมฆจนผมต้องตีปากพอสเบาๆเชิงเตือน

"วันนี้พอสนอนกับพ่อจ๋านะครับ แม่จ๋าจะนอนกับพี่เมฆ"ผมเรียกเมฆว่าพี่เพราะพอสจะได้เรียกตาม

"ไม่!!! อะเมฆ เอาขนมคืนไป พอสไม่กินแล้ว แม่จ๋าเห็นมั้ยๆ พอสคืนแล้ว นอนกับพอสนะ"พอสรีบเดินไปคืนถุงขนมให้เมฆ เมฆก็พยักหน้าแล้วนั่งกินขนม

"ค้าบๆ ทีหลังห้ามถีบพี่เมฆนะครับ เข้าใจมั้ย?" พอสรีบตอบเข้าใจผมเลยหอมแก้มไป1ทีพอสก็รีบหอมแก้มผมกลับ1ที ผมเลยปล่อยให้เด็กๆนั่งเล่นกันไปแล้วเดินมาทำกับข้าวสำหรับมื้อเย็นต่อ

 

"พอส!!!! ถีบพี่ทำไม!!!!"

 

ผมส่ายหัวแล้วหันมามอง2หนุ่ม พอสที่หัวเราะแล้วนั่งข้างๆปัดตรงรอยที่ตัวเองถีบ แล้วเล่นกับเมฆไม่วายแย่งขนมกินอีก แสบจริงๆ

 

หมับ!

 

"ฟอดด! คิดถึงจังที่รัก"

"คิดถึงเหมือนกัน"ผมยิ้มให้กับสามีของผมที่ค่อยๆเดินมากอดผมทีละคน  

"ลูกแกะ~ เมฆดื้อมั้ย"โนอาก็วิ่งมากอดผมแต่ก็โดนริวดึงให้แยกกันจนโนอาจิ๊ปาก

"ไม่หรอก แต่พอสน่ะสิ"

"555 ไอแสบถีบเมฆหรอ เห็นรอยอยู่"แด๊ดว่าแล้วมองไปทางลูก

"หัวเราะทำไม เมฆโดนแสบถีบนะ"ผมตีแขนแด๊ดไปทีนึง แด๊ดก็ยิ้มแล้วเดินไปหาลูก

"คิดถึงพ่อจ๋ามั้ยครับ"

"พ่อจ๋า! / ลุงบาสส์!"

 

2หนุ่มเมื่อเห็นแด๊ดก็โผล่เข้ากอดจนเหล่าสามีของผมก็เดินไปเล่นกับลูกด้วยไม่เว้นแม้กระทั่งโนอากับริว

 

"น่ารักกันจริงๆเลย" ผมยิ้มเมื่อเห็นสามีผมหัวเราะแล้วยิ้มมาทางผม ผมเลยยิ้มกลับแล้วหันหลังทำมื้อเย็นสำหรับครอบครัวผมต่อ จนถึงตอนนี้ผมคงต้องไปแล้วละครับ บ๊ายบายนะทุกคน

 

 

.

.

.

 

จบ 

กลับหน้าเรื่อง
จบแล้วนะคะสำหรับเรื่องนี้ คำผิดเยอะมากๆไรท์ไปอ่านตั้งแต่แรกมา เดี๋ยวจะแก้คำผิดทั้งหมดค่ะ ส่วนเรื่องต่อไป อยากให้แต่งเรื่องอะไร แนวไหนก็สามารถบอกได้นะคะ ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ไรท์มาตลอด รักทุกคนนะคะ❤
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น