|END| ก็แค่คนใช้... [6p]
คนใช้ 1. พบเจอ
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
คนใช้ 1. พบเจอ

พบเจอ 

 

สวััสดีครับ ผมชื่อเพนหรือเพนกวิน ผมอายุ20ปี ผมไม่ได้เรียนต่อหลอกครับ ผมจบม.3และไม่ได้เรียนต่อ เนื่องจากวันที่ผมจบม.3 พ่อและแม่ต่างดีใจไปกับผม เขาพาผมไปสวนสนุกบ้าง ไปทะเลบ้างช่วงที่จบการศึกษา แต่แล้ววันนึงพ่อแม่ก็ต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัดเพราะเขาหยุดงานมาเพื่อผม ผมก็รู้สึกผิดเช่นเดียวกันแต่้พราะผมรู้สึกผิดจึงไม่ได้ตื้อพ่อให้อยู่ต่อ 

 

"พ่อกับแม่ต้องไปแล้ว เพนกวิน ดูแลตัวเองดีๆนะคะ ใครมากดหน้าบ้านที่ไม่ใช่ป้าพรและลุงสมอย่าออกมาเปิดบ้านนะคะ แม่รักหนูนะ"  

"ครับ ผมจะดูแลบ้านดีๆไม่ให้ใครเข้าบ้านเลย พ่อและแม่เดินทางปลอดภัยนะครับ เพนจะรอ เพนรักพ่อกับแม่นะครับ" 

 

ผมยืนกอดพ่อและแม่จนพวกท่านผละออกก่อนจะขึ้นรถพร้อมรอยยิ้มที่ท่านชอบยิ้มมาให้ผมและรถก็ออกตัวไป ผมอยู่บ้านโดยที่พ่อและแม่ไม่กลับมาเกือบ4เดือนและก็มีข่าวล่าสุดออกมา... 

 

"ค่ะ สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นนักข่าวของช่อง....รายงานค่ะ เหตุการณ์ครั้งยิ่งใหญ่ได้เกิดขึ้นเมื่อคุณณรัชและคุณมีนาได้เสียชีวิตเมื่อคืนเวลา23:20น.รถที่พวกเขาขับเบรกไม่ทันตอนที่หินถล่ม จึงทำให้รถของพวกเขาปะทะเข้ากับหินเต็มๆ ร่างทั้งสองยังคงมีสภาพเละเทะและยังยืนยันได้อีกว่าเบรกรถเสียค่ะ เหตุการณ์ครั้งนี้...." 

 

หลังจากผมฟังข่าว ผมก็ไม่รับรู้โลกภายนอกอีกเลย ผมทั้งเสียใจร้องไห้กับตัวเองตลอด3อาทิตย์ และก็เริ่มที่จะออกจากบ้านเพื่อหางานทำ เอาชีวิตรอดมาจนอายุ19 ประทังชีวิตด้วยเงินที่หามาจากการล้างจานบ้างหรือการทำความสะอาดเสริฟอาหารในร้านอาหาร 

กริ๊งง  

 

"สวัสดีครับ มาที่ท่านครับ"  

"5" 

"ครับ คุณลูกค้าต้องการพื้นที่ส่วนตัวหรือเป็นบริเวณหน้าร้านครับ" 

"ส่วนตัว" 

"ครับ เชิญทางนี้เลยครับ"  

 

ผมที่ตอนนี้ได้ตำแหน่งเพิ่มเป็นพนักต้อนรับ ผมผายมือและเดินนำมายังพื้นที่ส่วนตัวของชั้นบนร้านอาหาร  

 

"จะรับอะไรก่อนไหมครับ" 

"ขอเป็นน้ำเปล่า และอาหารจะสั่งไปทีหลัง" 

"ครับ" 

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 

ตลอดที่ผมต้อนรับมา คุณคนนี้คือคนที่ผมชื่นชมมาก เขาทั้งสูงและตัวใหญ่ เขาใส่สูทสีดำและหน้าที่คมกับทรงผมที่เขาเซ็ท ทำให้ผมอดที่จะมองหน้าเขาอีกครั้งก่อนจะออกไปเตรียมน้ำ 

 

"อ่าา หัวใจผม ทำไมเขาถึงหล่อได้ขนาดนั้นนะ อย่างกับเทพบุตร" 

 

ผมเพ้อออกมาเบาๆและเดินลงมาเสริฟน้ำและเสริฟอาหารต่างๆตามโต๊ะ  

 

กริ๊งง 

 

"สวัสดีครับ มากี่ท่านครับ" 

"โอ้ เด็กน้อยน่ารักเชียว ชั้นมาหาเพื่อนนะ" 

"เอ่ออ ครับ เชิญทางนี้เลยครับ" 

 

ตึกตัก ตึกตัก 

ให้ตายเถอะทำไมพวกเขาถึงหล่อขนาดนี้ พวกเขาทั้ง4คนเดินตามผมมาพร้อมเสียงทะเล้นที่เขาคุยกัน  

 

"ใงไอคิง สั่งไรยังว่ะ หิวสัส" ผู้ชายที่เป็นคนตอบผมในตอนที่เขาเข้าร้านมาถาม 

"ยัง จะแดกไร" 

ตึกตัก 

อ่าาา เสียงเขาทุ่มต่ำ ตาคมแวบมามองผม ทำให้ใจผมเต้นอีกครั้ง 

 

"งั้นเด็กน้อย ชั้นขอเป็นสปาเก็ตตี้คาโบนาร่า2 ไวน์3 สเต็กเนื้อแกะ2 น้ำเปล่า2 ซุปครีม1 ครับผม"  

"ครับ อาหารจะมาในอีกสักครู่นะครับ" ผมว่าแล้วพร้อมโค้งให้  

"เธอนะ...." 

ตึกตัก ตึกตัก  

"มองชั้นหลายรอบแล้วนะ อยากได้ชั้นรึใง" 

 

ผมชงัก แล้วเงยหน้าขึ้นมามอง เขายิ้มมุมปากเอาแขนพาดกับโซฟาที่เขานั่ง 

 

"ครับ?" 

"หึ มานี่ดิ" 

 

อะไร อะไรของเขา เขาตบตักตัวเองมันคงไม่ได้หมายถึง.... 

 

"ไอคิงอยากให้มึงไปนั่งตักมันอ่ะ ไปสิเดียวก็เจ็บตัวหลอก หึ" 

 

อะไรกัน ทำไมผมที่ถึงขนลุกแบบนี้เมื่อพวกเขาทั้ง5 มองมาที่ผมแล้วยิ้มมุมปากกัน 

 

"คะคือว่าทางร้านเราไม่มี...." 

"กูจะไม่พูดซ้ำ" เขาตวัดตามามองผม 

 

ผมที่ยังตกใจดันมีมือของผู้ชายคนนึงที่เงียบตั้งแต่เข้าร้านจับแขนแล้วเหวี่ยงไปหาคุณคนที่ชื่อคิง 

 

"อ่ะ คะคือว่า ผะผม.." 

"ชื่ออะไร"  

 

ผมถูกเหวี่ยงมาและเซไปหาคุณคิงและคุณคิงก็เกี่ยวเอวผมจนผมไปนั่งคร่อมที่ตักเขา 

 

"พะเพนกวิน คะครับ" 

"มึงหอมดีว่ะ กูชักอยากจะลองแล้ว หึหึ" 

. 

. 

. 

--------------------------------------------------------------------------- 

จบแล้วกับตอนที่1 ตอนต่อไปจะเป็นใงน๊าา  

ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น