No Kissing ห้ามจูบ ห้ามรัก
บทที่ 1 กฎสามข้อ
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ 1 กฎสามข้อ

 

 

หลายสัปดาห์ก่อน…

เสียงตวาดดังลั่นบ้านขนาดกลางในซอยหนึ่งของหมู่บ้านจัดสรร ตามมาด้วยเสียงตบตีที่ทำให้เพื่อนบ้านต่างพากันส่ายหน้า ทว่าก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วย เพราะนั่นจะทำให้เหยื่ออารมณ์ของสตรีวัยกลางคน ซวยหนักยิ่งกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

ปัทมา วัชรโยธิน ยิ้มเหยียดให้กับสายเลือดของตนที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาดในอดีต ดวงหน้าสวยหวานเตือนให้นางนึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบสามปีก่อน 

บิดาของปัณณิกาหายตัวไปหลังจากเห็นว่าที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอันขึ้นสองขีด ปัทมาเพียรเขาตามหาอย่างหนัก และพบว่าผู้ชายที่เธอรักมีครอบครัวอยู่แล้ว เขายืนกรานว่าหากต้องการคบหากันต่อ เธอจะเอาเด็กในท้องออก และสัญญาว่าจะไม่เรียกร้องสถานะอะไร

“ฉันจะเอาเงินไปทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน!” ปัทมาอารมณ์เสียทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกสาว ปัณณิกาคือตัวซวย เพราะตั้งแต่เรียนจบและกลับเข้ามาในชีวิตของนางอีก อะไร ๆ ก็ดูติดขัดไปหมด เงินที่ลงทุนไปก็ถูกโกง เจ้าหนี้ตามติดจนทำอะไรได้ไม่คล่องตัว

“แต่นั่นมันเงินที่โปรดฝากไว้จ่ายค่าบ้านกับค่าเทอมนะแม่” ปัณณิกาเถียงเสียงแผ่ว พลางลูบแก้มที่เพิ่งจะถูกตบไปหมาด ๆ หากน้องชายต่างบิดาไม่อยู่บ้าน เธอก็จะมักถูกมารดาทำร้ายร่างกายโดยไม่ยั้งมือ

“อีอกตัญญู! มึงก็รู้ว่ากูต้องใช้เงิน เรียนจบแล้วทำไมไม่รู้จักช่วยหาเงินเข้าบ้าน ช่วยใช้หนี้ใช้สินที่มันเกิดขึ้นเพราะตัวซวยอย่างมึงบ้าง!” ก่อนหน้านี้ปัทมามีความสุขดี ธุรกิจที่ลงทุนไปนั้นราบรื่น จนกระทั่งตัวซวยเรียนจบและย้ายกลับมาบ้าน เรื่องร้าย ๆ ก็ประดังประเดเข้ามาทันที

“แก้มไม่ได้สร้างหนี้ให้แม่นะคะ” ปัณณิกาเถียงอย่างไม่เต็มเสียง เธอทราบดีว่ามารดาไม่มีทางยอมเรื่องความผิดพลาดด้านการลงทุน แต่เลือกที่จะโยนทุกอย่างมาให้ลูกที่ถูกเรียกว่าตัวซวยมาตลอดยี่สิบสองปีแทน

“อีแก้มหวาน นี่มึงกล้าเถียงกูเหรอ!” มือเรียวของปัทมาสะบัดฟาดแก้มนิ่ม ๆ ของลูกสาวที่นางไม่เคยคิดจะรัก ก่อนจะจิกหัวขึ้นมาตบซ้ำโดยไม่รอช้า

“แม่ แก้มเจ็บ…” 

“กูตั้งใจทำให้มึงเจ็บ แล้วถ้ามึงบอกโปรด มึงจะโดนหนักกว่านี้อีกเยอะ!” ปัทมาเตือนด้วยน้ำเสียงอาฆาต เธอรักลูกชายอย่างมากและทนไม่ได้ที่เขามองกันด้วยสายตาผิดหวัง ยามรู้ว่าคนเป็นแม่ลงไม้ลงมือกับลูกอีกคน

ลูกที่ปัทมาไม่อยากมี ลูกที่เธอไม่ยอมรับ

เมื่อหมดหวังกับการทวงเงินจากมารดา ปัณณิกาจึงต้องหาเงินก้อนใหญ่เพื่อจ่ายค่าหนี้ค่าบ้านที่มารดาที่เอาไปจำนำ รวมถึงค่าเทอมมหาวิทยาลัยที่น้องชายเรียนอยู่

ปาณัฐ วัชรโยธิน หรือ โปรด ลูกชายคนโปรดของปัทมาหาเงินเก่งและเป็นตัวนำโชค เขาทำงานและเรียนไปด้วย และในช่วงปิดเทอมสามเดือนนี้ ปาณัฐต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด เพื่อนำเงินที่ได้มาช่วยเหลือจุนเจือครอบครัว

ก่อนที่ปัณณิกาจะจับได้ว่าเงินที่น้องชายฝากไว้หายไป เธอไปส่งเขาที่สนามบินพร้อมกับสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี ปาณัฐย้ำแล้วย้ำอีกว่าหากเธอทนอยู่กับมารดาไม่ไหว หรือถูกทำร้ายร่างกายก็ให้รีบหาที่อยู่ใหม่เป็นการชั่วคราว และเขาจะเป็นคนจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เอง

ปัณณิกาไม่เพียงถูกทุบตีอย่างหนัก เงินที่ต้องนำไปจ่ายค่าบ้านและค่าเทอมของน้องชายก็หายไปด้วย และนั่นทำให้เธอต้องเลือกทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ

“แก้มหวานเป็นยังไงบ้างจ๊ะ ตายแล้ว! ต้องเปลี่ยนชื่อเป็นแก้มแดงแล้วมั้งเนี่ย!” ลิตาทักทายน้องสาขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบายใจนัก เธอทราบดีว่าปัณณิกาไม่ค่อยถูกกับมารดา แต่ก็ไม่นึกจะถูกลงไม้ลงมือหนักขนาดนี้

“เรื่องเจ็บตัวนี่ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะพี่ลิตา” 

ปัณณิกาเล่าปัญหาใหญ่ให้ลิตาได้รับฟัง พร้อมกับขอความช่วยเหลือ ขอทำงานที่เธอไม่คิดอยากจะทำมาก่อน

“แก้มมั่นใจแล้วนะว่าจะรับงาน”

“แก้มไม่มีทางเลือกแล้วค่ะพี่ลิตา ลำพังงานแปลกับสอนพิเศษไม่มีทางหาเงินไปจ่ายธนาคารทันแน่ ๆ” ปัณณิกาเพิ่งจะเรียนจบมาหมาด ๆ และยังไม่ได้รับปริญญาเสียด้วยซ้ำ เรื่องจะมีเงินเก็บนับแสนนี่ลืมไปได้เลย

“ถ้าอย่างงั้นพี่มีลูกค้าอยู่คนหนึ่งพอดี เห็นเขาว่าไม่ค่อยเรื่องมาก แต่ว่าชอบทำสัญญาทีละสามเดือน ถ้าแก้มยอมรับงานเขา แก้มก็จะได้ไม่ต้องรับลูกค้าหลายคน แล้วเท่าที่พี่ฟังมาคุณคนนี้ก็ค่อนข้างจะใจดี แต่ว่ามีกฎเยอะหน่อย” ลิตารู้ดีว่าสาวน้อยตรงหน้าคงอดทนรับแขกหลาย ๆ คนไม่ไหว และเธอก็ไม่อยากให้เด็กนิสัยดีอย่างปัณณิกาต้องเจออะไรที่หนักจนเกินไป

“แล้วแก้มจะได้เท่าไหร่คะพี่ดาว”

“สามแสน” ลิตาถอนหายใจยาว สำหรับเธอแล้ว เดือนละแสนจะว่ามากก็มาก แต่ถ้าสวยหวานระดับปัณณิกา เงินเดือนละแสนต้น ๆ ไม่ได้คุ้มค่าตัวเลยสักนิด

“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอพี่ดาว” 

“จะว่าเยอะมันก็ไม่เยอะหรอกนะแก้ม เพราะคุณเขามีกฎให้ทำตามด้วย แต่คุณเขาก็แฟร์ดีนะ จ่ายล่วงหน้าให้ครบหมดเลย แล้วก็รับรองได้ว่าไม่มีอะไรแปลก ๆ เพราะเพื่อนพี่ที่เคยรับงานบอกว่าคุณเขาไม่ค่อยแวะไปหา หลายครั้งเมาหลับเสียด้วยซ้ำ” ลิตารีบพูด เพราะเห็นอีกฝ่ายเริ่มจะไม่สบายใจ

“แปลกแค่ไหนแก้มก็ทนได้ค่ะ ขอแค่ได้เงินไปจ่ายธนาคาร จ่ายค่าเทอมให้โปรด แก้มทำได้ค่ะ” ปัณณิกายืนยันหนักแน่น ปาณัฐเหนื่อยมามากแล้ว และเธอไม่ควรที่จะรบกวนเขา โดยเฉพาะเรื่องเงินที่แม่เอาไปจนหมด

“กฎมีสามข้อ ห้ามจูบ ห้ามรัก ห้ามนอกกาย ถ้ายังอยู่ในสัญญา แก้มห้ามไปนอนกับใคร เข้าใจไหม”

“โธ่ พี่ลิตา แก้มจะไปนอนกับใครได้ แฟนยังไม่มีเลย”

“เออ นั่นก็อีกเรื่อง แก้มอาจจะต้องศึกษาเรื่องอย่างว่าเยอะหน่อย คุณเขาชอบคนเป็นงาน ไม่ใช่พวกไม่ประสาเรื่องบนเตียง” ปัณณิกาก้มหน้าเพราะความชำนาญในเรื่องบนเตียงของเธอเป็นศูนย์ ปัญหาครอบครัวทำให้เธอกลายเป็นคนเงียบ ๆ เก็บเนื้อเก็บตัวไม่ชอบคบหากับใคร 

คำกล่าวหาของมารดาให้ปัณณิกากลายเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเอง เธอส่ายหน้ายามมีคนชมว่าสวยบาดใจ ยิ่งเป็นคำชมจากเพศตรงข้าม เธอยิ่งปิดกั้นไม่ยอมรับฟัง เพราะกลัวว่าจะเป็นตามคำที่ผู้ให้กำเนิดปรามาสตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ปัณณิกาจะต้องเลวเหมือนบิดา ชอบหลอกลวงผู้อื่นและสร้างความเจ็บปวดให้กับคนรอบข้าง ปัทมากล่าวเสมอว่าลูกสาวตัวซวยของเธอจะไม่มีวันประสบความสำเร็จในเรื่องของความรัก เพราะกรรมที่บิดาผู้ให้กำเนิดได้ก่อนเอาไว้

“แก้มทำได้ค่ะพี่ลิตา แก้มยอมศึกษาเรียนรู้ทุกอย่าง ขอแค่ให้แก้มได้ช่วยโปรดกับแม่บ้าง” 

“ความจริงของพวกนี้มันไม่ใช่เรื่องยาก ขอแค่แก้มไม่ตกใจกลัว เรียนรู้ทฤษฎีเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย และปล่อยตัวเองไปตามธรรมชาติ พี่ว่าแก้มน่าจะไม่มีปัญหาอะไร อีกอย่างคือแก้มเป็นคนสวย อัธยาศัยดี พี่ว่าคุณเขาจะต้องชอบแก้มมากแน่ ๆ ถ้าโชคดีก็อาจจะได้ต่อสัญญาอีกสามเดือนเลยนะ”

“แก้มคงไม่ต่อสัญญาหรอกค่ะพี่ลิตา แก้มอยากได้แค่สองแสนเป็นค่าไถ่บ้านงวดสุดท้ายกับค่าเทอมของโปรด แก้มไม่ได้อยากทำเพื่อตัวเอง”

“ดีแล้ว แก้มหวานของพี่เป็นเด็กดี เรียนเก่งแถมขยันอีกต่างหาก นี่ถ้าแม่พี่ไม่ได้ป่วยหนักจนต้องผ่าตัดด่วน พี่ก็คงจะมีเงินเหลือพอช่วยได้บ้าง บอกตรง ๆ เลยว่าพี่ไม่อยากให้แก้มต้องมาลำบากใจ พี่ไม่อยากให้แก้มทำงานแบบพี่” ลิตาสนิทกับสาวหวานมากพอที่จะรู้สึกผิดที่เสนองานสบายให้กับน้อง

“พี่ลิตาอย่างพูดแบบนั้นเลยค่ะ แก้มทำเพื่อน้องกับแม่ได้สบายมากค่ะ” ปัณณิกาไม่ใช่คนรักสบาย เธอทำงานส่งเสียตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรี 

เวลาว่างของเธอหมดไปกับการสอนพิเศษและรับงานแปลภาษาอังกฤษตามโอกาส ในระหว่างรอรับปริญญา เธอก็หว่านใบสมัครไปทั่ว แต่ก็ยังไม่ถูกเรียกไปสัมภาษณ์สักที

“พี่ไม่เห็นรับงานคุณเขานะ แต่เท่าที่ฟังมาคืออายุราวสามสิบปลาย ๆ และก็หล่ออย่างกับนายแบบ อ่อ แล้วแก้มต้องไปพักที่คอนโดของเขาด้วยนะ เพราะคุณเขาไม่ชอบนอนโรงแรม และโดยมากจะแวะไปหาเฉพาะคืนวันศุกร์ แต่อยู่ด้วยไม่เกินสามชั่วโมงก็กลับแล้วล่ะ”

“ดีเลยพี่ลิตา แก้มจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องสอนพิเศษ อีกสองเดือนเด็ก ๆ ก็จะถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วด้วย บอกตรง ๆ เลยว่าแก้มไม่กล้าทิ้งน้อง” ปัณณิกาห่วงนักเรียนของเธอมาก หลายคนสามารถยกเลิกได้ไม่ลำบาก แต่สำหรับเด็กที่เธอสอนมาปีกว่าแล้ว ปัณณิกาทำใจจากกันไม่ได้จริง ๆ

“ช่วงกลางวันอยากทำอะไรก็ตามใจเลยนะ เพราะยังไงแก้มก็สอนพิเศษแค่จันทร์ถึงศุกร์อยู่แล้ว แต่อย่าลืมนะว่าต้องกลับมาให้ทันสองทุ่ม เพราะคุณเขาจะแวะไปพักผ่อนช่วงนั้นพอดี” ทว่าปัณณิกากลับเลือกที่จะตัดปัญหาด้วยการยกเลิกการเรียนการสอนในวันศุกร์ เพราะต้องการเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับดูแลคนที่จ่ายค่าตัวเธอในราคาแพง แถมยังให้ที่อยู่อาศัยระหว่างนั้นอีกต่างหาก

ปัณณิกายังไม่อยากกลับไปเจอแม่ เธอไม่อยากถูกตีอีก

“แก้มจำไว้ให้ขึ้นใจเลยนะว่า ห้ามจูบ ห้ามรัก” ลิตาไม่ได้เน้นเรื่องห้ามนอกกายอีก เพราะรู้แล้วว่าสาวสวยตรงหน้ายังไม่มีใคร

“ค่ะ แก้มจะทำตามข้อตกลง”

สาวน้อยผู้ไม่ประสาเรื่องความสัมพันธ์มั่นใจเหลือเกินว่าเธอจะผ่านช่วงเวลาสามเดือนไปได้ โดยที่หัวใจไม่บุบสลายไปเสียก่อน และ ‘คุณ’ ก็เป็นอย่างที่ลิตาพูดจริง ๆ 

เขาไม่ได้แวะมาพักผ่อนบ่อย ๆ กว่าเธอจะได้เจอตัวจริงก็สัปดาห์ที่สามแล้ว และพอได้เจอก็สัมผัสแตะต้องกันท่ามกลางความมืด เห็นเพียงภาพเลือนรางผ่านแสงสว่างของโคมไฟที่อยู่ห่างออกไปค่อนข้างมาก

หลังจากทราบว่าปัณณิการับงานเป็นครั้งแรก คุณคนนั้นก็ใจเย็นกับเธอขึ้นมาก แต่อีกเรื่องสำคัญที่เขายังไม่รู้ นั่นคือเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง กระทั่งจูบใครก็ยังไม่เคยมาก่อน

พอเขาใจดีให้โอกาสได้เรียนรู้ และปล่อยให้ลงมือทำตามศึกษามา ปัณณิกาก็นึกโล่งใจนี่เธอไม่ได้เจอพวกโรคจิตอย่างที่เพื่อนรุ่นพี่เคยเล่า เขาปล่อยให้เธอ ‘ดูแล’ อย่างใจเย็น ทั้งยังชมว่าทำได้ดี 

ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาตีตราเธอดุเดือดจนทั่วอกอิ่ม นับรอยดูดและรอยกัดรวมกันแล้วได้มากกว่าสิบจุด และหากไม่มีเสียงโทรศัพท์ขัดขึ้นในคืนนั้น ปัณณิกาก็คงจะถูกจับได้แล้วว่าไม่ได้แค่ขึ้นงานเป็นครั้งแรก

หลายอย่างที่ทำในคืนนั้นล้วนเป็นครั้งแรก...

แต่ ‘คุณ’ ไม่จำเป็นต้องรู้ และปัณณิกาก็สาบานกับตัวเองครั้งหน้าจะทำให้ดีที่สุด

ค่าจ้างสามแสนที่ได้รับมา เธอจะตอบแทนให้คุ้มค่าอย่างแน่นอน

 

************

 

สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ 

นิยายเรื่อง No Kissing ห้ามจูบ ห้ามรัก วางจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะคะ

สามารถดาวน์โหลดจาก Meb เลยค่ะ

ไรท์ขอขอบคุณทุกยอดโหลดล่วงหน้าเลยนะคะ

ขอบคุณมากค่ะ ^^

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น