Let me be yours [20+]
Let me be yours : Part 14 [100%]
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Let me be yours : Part 14 [100%]

Let me be yours 14 

 

โจเซฟชะงักค้างไปกับภาพเพียงเสี้ยววินาทีที่เขาได้เห็น เจ้าเม่นแคระร้องไห้?!ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเสียใจ กำแพงหนาที่ซุกซ่อนอารมณ์ต่างๆ นานาไว้พังทลายลงดังครืน หัวใจพลันบีบรัดด้วยความเจ็บปวด นึกอยากตบปากตัวเองที่พ่นคำพูดออกไปโดยไม่ยั้งคิด แม้จะผิดหวังและเสียใจมากแค่ไหนเขาก็ควรให้โอกาสเด็กแสบได้อธิบาย 

แต่เขาไม่ทำ 

ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบไล้ประตูปิดตายเบาๆ ที่ทำลงไปเพราะหวังให้เด็กดื้อรู้จักคิดมากกว่านี้ การเล่นซนครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว แต่เกี่ยวพันกับอันตรายถึงชีวิต หากอยากสั่งสอนเขาก็จำเป็นต้องแข็งใจดุ แต่เกรงว่าครั้งนี้อาจจะมากไป หวังให้ระยะห่างช่วยบรรเทารอยร้าวที่เกิดขึ้น หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างใจเย็นลงแล้ว ค่อยหาทางลงให้กับเรื่องนี้ 

และเขาต้องดึงเด็กแสบของเขากลับมาให้ได้ 

โยลันดาอยู่ชั้นล่างได้ยินเสียงดังของลูกชายจึงรีบเดินขึ้นมาดูด้วยความตกใจ เห็นเพียงโจเซฟยืนขมวดคิ้วมุ่นสีหน้าเคร่งเครียดเพียงลำพังอยู่หน้าประตูปิดสนิท 

"โจ เกิดอะไรขึ้น เสียงนาธานดังลงไปถึงข้างล่าง ทะเลาะกันเหรอ" 

"ครับ" โจเซฟรับเพียงคำเดียว ทว่าสีหน้าอมทุกข์กลับอธิบายความหนักหนาของเรื่องทั้งหมดแล้ว 

"เรื่องอะไรกัน" 

ร่างสูงยิ้มบางกลบเกลื่อน "เรื่องเดิมๆ แหละครับ ผมเข้มงวดกับเขามากเกินไปหน่อย ฝากดูเขาด้วยนะครับ น่าจะโกรธผมมากเลย" 

โยลันดาถอนใจด้วยความโล่งอก นึกว่ามีเรื่องร้ายแรงอะไรเสียอีก "เจ้าลูกคนนี้นี่น้า แสนงอนจริงๆ เชียว" 

"ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนแล้วกันนะครับ" 

"จ้ะ" 

ไม่มีใครพูดถึงเรื่องสำคัญที่โจเซฟตั้งใจจะพูดก่อนหน้านี้ ดังนั้นมันจึงค่อยๆ ถูกลืมไป 

 

นาธานเดินตาบวมปูดแดงก่ำลงมาจากห้องนอน เมื่อวานนี้โยลันดาพยายามเคาะห้องเขาถามด้วยความเป็นห่วงอยู่หลายครั้ง เพราะนาธานไม่ได้ลงมากินข้าวเย็น เป็นปรากฏการณ์ที่หากโลกถล่มดินทลายก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น เพราะฉะนั้นเรื่องที่ทั้งสองคนทะเลาะกันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างที่เธอเข้าใจ แต่นาธานยังไม่พร้อมจะพบใคร ใบหน้าเฉยชาของคนใจร้ายยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ หลอกหลอนทำให้ข่มตานอนไม่หลับ เจ้าเม่นแสบที่สภาพไม่ดีอยู่แล้วยิ่งย่ำแย่ลงกว่าเดิม ขมับบีบรัดกระบอกตาปวดร้าว เกรงว่าเขาคงต้องเลิกทำงานกะกลางคืนเสียที ทรมานตัวเองเกินไปแล้ว 

นาธานคลำทางลงมายังห้องนั่งเล่น สายตาปกคลุมด้วยม่านน้ำเหลือบไปเห็นเงาร่างบนโซฟา กะพริบตาไล่ความพร่าเลือนออกไป 

....!! 

ขาที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก นึกอยากหมุนตัวกลับวิ่งขึ้นห้องและล็อกประตูให้แน่นหนาขึ้นมาเสียเฉยๆ 

คนพวกนี้มาอยู่ในบ้านเขาได้อย่างไร!! 

"ไฮ คุณลูกค้าที่น่ารัก" 

"พวกนายเป็นใคร" ทั้งที่รู้อยู่ตำตาว่าชายที่นั่งอยู่บนโซฟาบ้านเขาคือเจ้านายใหญ่ของจอห์น แต่หมอนั่นไม่ได้อยู่ที่นี่เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้จักได้ กลิ่นอายอย่างคนมีอำนาจแผ่รังสีกดดันให้นาธานรู้สึกอึดอัด แรงกดทับมากกว่าลูกน้องไม่รู้กี่เท่าตัว หัวที่ปวดอยู่แล้วเริ่มบีบรัดมากกว่าเดิม 

"ฉันว่าเราเคยเจอกันแวบหนึ่งนะ หนุ่มน้อยโจเซฟอาจจะคิดว่าฉันมองไม่เห็นนาย แต่เขาไม่รู้หรอกว่าฉันค่อนข้างหูตาไว" คำพูดแต่ละคำไม่ต่างจากอสรพิษที่กำลังขู่ฟ่อ พาขนอ่อนนาธานลุกชัน 

ตอนนั้นเองที่หัวสมองเชื่องช้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้เพียงลำพัง 

แม่!! 

วินเซนต์เห็นนาธานหันรีหันขวางจึงยื่นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กมาให้ตรงหน้าอย่างรู้จังหวะ บนนั้นมีลายมือของหวัดๆ ของโยลันดาเขียนไว้ 

ออกไปซูเปอร์ สองชั่วโมงจะกลับ 

หัวใจหนักอึ้งพลันเบาลง 

วินเซนต์ตบเบาะโซฟาข้างตัวด้วยความเป็นมิตรจอมปลอม "นั่งลงสิ เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย" 

"ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุย" 

อีกฝ่ายแย้มยิ้มด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย ทว่าดวงตาคมกล้าคู่นั้นไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย "แม่นายออกจากบ้านไปตอนสิบโมงเช้า ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆ ไม่ถึงชั่วโมงเธอก็คงกลับมา ฉันว่าเรารีบเจรจากันเร็วหน่อย ก่อนที่คนของฉันที่ตามเธอไปทำจะลงมือทำอะไรโดยที่ฉันห้ามไม่ทัน" 

มือเรียวยาวสองข้างกำเข้าหากันแน่น เลือกโซฟาเดี่ยวที่อยู่ห่างออกมาไม่ไกลนั่งลง วินเซนต์ไม่ถือสาที่เขาไม่นั่งข้างกายตนเอง เดาะลิ้นพลางยักไหล่ เริ่มเข้าสู่การเจรจา 

"ได้ยินจากจอห์นว่านายอยากได้ของ เห็นว่ามีการตกลงเล็กๆ น้อยๆ กัน วันนี้ฉันก็เลยเอาของที่นายอยากได้ติดมือมาด้วย" 

ซองพลาสติกที่มีผงขาวขาวอัดแน่นจนอวบอ้วนถูกวางลงบนโต๊ะรับแขกตัวเตี้ย นาธานคะเนจากปริมาณแล้วคิดว่าคงไม่ต่ำกว่าห้าสิบกรัม นี่มันผันตัวเป็นพ่อค้าเองยังได้เลย! 

"เยอะขนาดนี้ฉันไม่มีเงินจ่าย" 

"ของเล็กน้อยแค่นี้ฉันไม่ต้องการเงินแลก ที่ฉันอยากได้คือข้อมูล" 

คนพวกนี้ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ จริงๆ ขนาดเงินห้าพันเหรียญยังบอกว่าเล็กน้อย ไม่อยากนึกเลยว่าของที่กำลังข้ามแดนมาจะปริมาณมากขนาดไหน นาธานคงนับเลขศูนย์ไม่หวาดไม่ไหว 

"ฉันไม่มี" 

อีกฝ่ายยังคงยิ้ม แต่ดวงตากลับเย็นเยียบลงบ่งบอกว่าใกล้หมดความอดทนเข้าไปทุกทีแล้ว 

"เมื่อวานคนของฉันจับหนูสกปรกตัวหนึ่งได้ เอาให้นายดูหน่อยแล้วกัน" วินเซนต์ส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นชายคนหนึ่งก็ถูกลากเข้ามาด้วยสภาพสะบักสบอม วินเซนต์มองคนของเขาจิกผมชายคนนั้นให้เงยใบหน้าขึ้นชัดๆ ด้วยสีหน้ารื่นรมย์ "รู้จักไหม" 

เลือดในกายนาธานเย็นเฉียบ เขาไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ ไม่เคยพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว แต่เคยเห็นแวบๆ ที่บาร์ ....เป็นคนของดีแลนไม่ผิดแน่ 

ทว่าเขากลับส่ายใบหน้าช้าๆ "ไม่รู้จัก" 

วินเซนต์ยังคงยิ้ม ไม่ได้บ่งบอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่ออย่างไร "หมอนี่เป็นหนูสกปรกของดีแลนที่ส่งมาสอดแนมคนของฉัน นั่นหมายความว่าเองก็กำลังลงมืออย่างเงียบๆ อยู่เช่นกัน หรือไม่เขาก็แค่อาจจะกำลังปกป้องบ้านของเขาอยู่" 

นาธานกัดฟันกรอด "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย" 

"เพราะควินตันเข้าถึงยากเกินไป ดีแลนเก็บหมอนั่นไว้ใกล้ตัวเฝ้าแจเสียจนฉันหาช่องว่างไม่ได้ แจ็คพอตก้อนโตนี้ถึงได้หล่นใส่หัวนายไงล่ะ อีกอย่างนายก็เป็นลูกค้าของฉันด้วยนี่นา การเจรจาไม่ใช่เรื่องยากเลย" 

ควินตันอีกแล้ว 

ดีกว่าไม่ได้ ยังต้องคอยรับขยะจากหมอนั่นอีก 

ให้มันได้อย่างนี้สิ 

"เรื่องนี้ฉันช่วยนายไม่ได้แล้ว เห็นสภาพฉันไหมล่ะ เมื่อวานเราทะเลาะกัน เขาจับได้เรื่องฉันใช้ยา เราเลิกกันแล้ว" 

แม้จะหาเรื่องบอกปัดอีกฝ่ายไปอย่างนั้น แต่พูดเองก็เจ็บเองอยู่ดี ใบหน้าเผยรอยยิ้มเหยียดหยัน ในความเป็นจริงจะเลิกกันได้อย่างไร เพราะตั้งแต่การตกลงเป็นครูนักเรียนกันคราวนั้นความสัมพันธ์ยังคงไม่มีชื่อเรียกชัดเจน 

"ฉันไม่คิดว่างั้นนะ ถ้าเลิกกันแล้วเขาจะส่งคนมาด้อมๆ มองๆ แถวนี้ทำไม แต่เขาพลาดหน่อยที่ส่งหนูฝีมือไม่ได้เรื่องมา คนของฉันเลยเชิญเขาไปนั่งพักบนรถแล้วล่ะ ทีนี้เรากลับมาเรื่องของเราดีกว่า" 

โจเซฟส่งคนมาคอยเฝ้าดูเขา? 

เพราะรู้ว่านาธานถูกลากเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่เพื่อจับผิดกันใช่ไหม 

คนปวดหัวหมดเรี่ยวแรงจะคิดอะไรมากมาย จะอะไรก็ช่างเถอะ ปล่อยเขาไปจากเรื่องวุ่นวายพวกนี้เสียที 

"ฉันบอกนายแล้วว่าฉันช่วยไม่ได้ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย โจเซฟไม่เคยบอก และตอนนี้เขาก็ไม่ยอมคุยกับฉันแล้ว เขาจะส่งคนมาเฝ้าฉันด้วยเรื่องอะไรก็ช่างหัวเขาเถอะ ไปเคลียร์กันเอาเองสิ" 

วินเซนต์ส่ายใบหน้าช้าๆ เผยรอยยิ้มอ่อนใจ "ไร้เดียงสาเกินไปแล้วเด็กน้อย ตอนนี้นายเป็นเครื่องมือชั้นยอดของฉันนะ เรื่องอะไรฉันจะยอมปล่อยนายไปง่ายๆ ล่ะ เอาเป็นว่าวันนี้ฉันจะให้รางวัลนายก่อนใช้งานจริง" 

ชายสะบักสะบอมผู้น่าสงสารถูกนำตัวออกไป และคนที่เดินเข้ามาใหม่กลับกลายเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี 

"จอห์น" นาธานเค้นเสียงเรียกคนผ่านไรฟันเบาๆ 

จอห์นหันมาส่งยิ้มให้ นั่งยองลงข้างโต๊ะรับแขกตัวเตี้ย เปิดซองพลาสติกและเทผงสีขาวลงมาจำนวนหนึ่ง ใช้กระดาษแข็งในมือกวาดต้อนเป็นกองเล็กๆ พร้อมใช้งาน 

ลางสังหรณ์ส่งสัญญาณเตือนเสียงดังให้นาธานรีบหาทางออกให้ตัวเอง แต่ไม่ทันแล้วเมื่อจอห์นลุกขึ้นกะทันหัน จับนาธานลากลงจากโซฟาคุกเข่าลงบนพื้นยื่นใบหน้าไปตรงกับกองโคเคนบนโต๊ะ 

นาธานรีบเงยหน้าซีดเผือดขึ้น ฝืนต้านแรงกดด้วยความไม่เต็มใจ "จะทำบ้าอะไร" 

"ของชอบนายนี่นา ทำไมปฏิเสธล่ะ ขาดมาหลายวันแล้วนี่ ไม่อยากเหรอ" จอห์นกระซิบข้างหูเขาเบาๆ 

"ไม่ใช่ตอนนี้!" 

"อย่าลีลา รีบๆ สูดมันเข้าไปก่อนที่ฉันจะเพิ่มปริมาณมากกว่านี้" 

นาธานกัดฟันกรอด ทว่าใบหน้ายังคงลดระดับลงเรื่อยๆ ตามแรงกด ไม่นานจมูกเขาก็จ่อเข้ากับมัน นาธานรีบกลั้นหายใจก่อนจะเป่าลมออกจากปากสุดแรง โคเคนมูลค่าร้อยเหรียญปลิวหายไปกับสายลม 

วินเซนต์เดาะลิ้นมองการต่อต้านอย่างโง่งมของนาธาน เหมือนกระต่ายน้อยพยายามหลบหนีจากอุ้งมือของเสือร้าย หวังใช้ฟันเล็กๆ คู่หน้าเอาชีวิตรอด 

ช่างไม่เจียมตัว 

"พอแล้ว" เสียงเย็นเยียบสั่งลูกน้อง หมดเวลาสำหรับการละเล่นไร้สาระเสียที 

แรงกดหายวับไป นาธานเงยใบหน้าขาวซีดขึ้นมองชายบนโซฟาสายตาเคียดแค้น ลมหายใจหอบหนักหัวใจเต้นระรัว ....เกือบไปแล้ว การแสดงของเขาเกือบจะกลายเป็นเรื่องจริงแล้ว 

คนชั่วสารเลวพวกนี้คิดจะใช้ประโยชน์จากการอยากยาของเขา! 

ตอนนั้นเองที่เสียงล้อรถบดพื้นถนนดังมาจากหน้าบ้าน โยลันดากลับมาแล้ว 

....ไม่นะ 

นาธานหันมองไปทางประตูหน้าด้วยความตื่นตระหนก หากจวนตัวจริงๆ เขาก็จำต้องตะโกนบอกให้แม่หนีไป แต่โยลันดาไม่มีทางยอมหนีตามคำบอกของเขาแน่ แล้วสุดท้ายทุกอย่างก็จะเลวร้ายมากขึ้นกว่าเดิม ทว่า.... 

"ฉันกลับก่อนดีกว่า ให้เวลานายตัดสินใจอีกหน่อยแล้วกัน วันนี้นายได้เห็นแล้วว่าของตอบแทนของนายคืออะไรหวังว่าจะช่วยให้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น และควรรู้เอาไว้ว่าหูตาฉันไวมาก วันดีคืนดีฉันอาจแวะทักทายแม่นายระหว่างทางไปซูเปอร์ก็ได้ อย่าใช้เวลาคิดนานนักล่ะ ความอดทนฉันมีน้อย" เขาลุกขึ้นพร้อมกับบรรดาลูกน้อง โคเคนบนโต๊ะถูกฉวยหยิบคืนกลับไป 

"รางวัลนี้นายจะได้รับตอนที่งานเสร็จ เมื่อครู่นายพลาดเองที่ไม่ยอมตักตวง" 

ขมับนาธานบีบรัด เส้นเลือดพองขึ้นจนเห็นชัดถนัดตา เพ่งมองคนพวกนั้นเดินออกจากบ้านสวนทางกับโยลันดาที่มองตามพวกเขาไปด้วยสายตางุนงงระคนประหลาดใจ ก่อนจะมองเข้ามาในตัวบ้านและเห็นนาธานคุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงตาโตเบิกกว้างรีบผวาเข้ามาหาลูกชายด้วยความเป็นห่วง 

"ลูกเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น แล้วคนพวกนั้นเป็นใครน่ะ" ยิ่งได้เห็นตาบวมช้ำและใบหน้าขาวซีดของลูกชายเธอพลันใจหายวาบ น้ำตาเอ่อคลอ "ลุกขึ้นมานั่งดีๆ บนโซฟาก่อน" 

โยลันดาวางข้าวของพะรุงพะรังบนโต๊ะ ก่อนจะสังเกตเห็นละอองผงสีขาวกระจายอยู่บนเนื้อไม้สีเข้ม เธอลูบมันขึ้นมาติดปลายนิ้วและบี้เบาๆ ตั้งใจจะดมใกล้ๆ "นี่ผงอะไร" 

นาธานผวาไปปัดฝุ่นสีขาวออกจากมือแม่ทันทีด้วยความรวดเร็ว เอ่ยปากห้ามเสียงเข้ม "อย่าไปโดน เดี๋ยวผมเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ด แม่เอาของไปเก็บในครัวก่อนเถอะ" 

"เดี๋ยวนาท คนพวกนั้นเป็นใคร เขาทำอะไรลูกหรือเปล่า" 

นาธานส่ายใบหน้าช้าๆ ด้วยความอ่อนล้า "ไม่ได้ทำ แม่ช่วยฟังผมก่อนเถอะนะ ผมปวดหัว" 

"จ้ะๆ" สภาพย่ำแย่ของลูกชายทำให้เธอไม่เซ้าซี้ถามอีก หิ้วของเขาไปในครัว 

นาธานหยิบผ้าชุบน้ำไปเช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม่ให้ผงโคเคนหลงเหลืออยู่แม้เพียงเศษเสี้ยว ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาช้าๆ หงายใบหน้าไปด้านหลังพิงหัวกับพนักนุ่ม เรื่องนี้มันบ้าบอมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ลากเขาเข้าไปด้วยยังพอทน แต่คนพวกนั้นยังคิดจะลากโยลันดาเข้ามาด้วยอีก 

เขาไม่ยอม 

เจ้าตัวลุกขึ้นจะกลับขึ้นห้อง พอดีกับที่โยลันดาเดินออกมา 

"ผมขอขึ้นไปนอนก่อนสักสองชั่วโมง แล้วจะลงมาเล่าให้ฟัง อย่าเพิ่งออกจากบ้านไปไหนนะ ล็อกประตูหน้าต่างให้แน่นหนาด้วย" 

"นี่มันเรื่องอะไร" 

นาธานส่ายใบหน้าช้าๆ เพื่อบอกว่ายังไม่ใช่ตอนนี้ โยลันดายกฝ่ามือขึ้นปิดปากกลั้นน้ำตาเอ่อคลอพลางพยักใบหน้ารับ "ดื่มนมอุ่นๆ สักแก้วก่อนไหม" 

"ไม่เป็นไรครับ" 

"จ้ะ จ้ะ ขึ้นไปนอนเถอะ แม่จะไม่ออกไปไหน จะปิดบ้านให้ดี" 

นาธานเดินกลับขึ้นห้องนอนได้อย่างวางใจ วินเซนต์บอกว่าให้เวลาเขานั่นหมายความว่าจะยังไม่ทำอะไรเร็วๆ นี้แน่ 

ดังนั้นหากเขาอยากสู้กลับเขาก็ต้องมีแรง 

และพานาธานคนเดิมกลับมา 

 

 

 

TBC. 

>>>> 

อันตรายมาถึงบ้านน้องแล้ววว 

นายใหญ่ออกโรงเองเสียด้วย 

เจ้าเม่นจะไหวไหมมมม อย่ายอมแพ้เขาละลูกกก 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจจากทุกท่านค่า 

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316511097.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316734995.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ 

www.hermitbookshop.com

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938705895.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938213556.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ

http://deerbookshop.lnwshop.com

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น