[จบ] พร้อมรัก [Yaoi/ดราม่า 18+]
ตอนที่ 1 การกลับมา 100%
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 1 การกลับมา 100%

ร่างบางหลบสายตากำลังจะเดินหนีออกไปจากที่ตรงนี้

 

"โดนจับได้ ถึงกลับต้องวิ่งหนีเลยรึไง" อคินทร์กระชากข้อมือขาวเอาไว้ได้ทัน

 

"รบกวนปล่อยผมด้วยครับ"

 

"ทำไม เมื่อก่อนนายก็อยากให้ฉันสัมผัสหนิ ไม่ใช่แค่ตรงนี้ด้วย ใช่มั้ย?" ร่างสูงใช้สายตามองเขา ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เรียวปากกระจับได้รูป ใบหน้าขาวเนียน ยกเว้นแค่ดวงตาแสนเย่อหยิ่งต่างจากพร้อมรักเมื่อหลายปีก่อน

 

"คุณต้องการอะไร"

 

"ฉันต้องถามนายมากกว่าว่ามาที่นี่ทำไม?"

 

"ที่นี่เป็นบาร์ ผมก็ต้องมาดื่มมันแปลกตรงไหน"

 

"แปลกก็ตรงที่นี่มันเป็นห้างของฉัน และบาร์นี้ก็ของฉัน"

 

พร้อมรักเบิกตากว้างอย่างตกใจ เขาให้เลขาหาบาร์ที่สงบและเห็นวิวกรุงเทพ แต่ไม่ได้ใส่ใจว่าเป็นของใคร

 

"หรือว่านายต้องการฉัน" อคินทร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ปลายจมูกโด่งเฉียดแก้มไปนิดเดียว เพราะร่างบางสะบัดหน้าหนี   "เหมือนกันกับตอนนั้นที่" 

 

"คุณพร้อมอยู่นี่นี่เอง ผมเห็นมาเข้าห้องน้ำนาน เลยตามมาดู เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" ร่างสูงยังพูดไม่จบชายหนุ่มที่มาสานสัมพันธ์ก่อนหน้าก็เข้ามาพอดี

 

ทั้งสองผละออกจากกัน ก่อนที่พร้อมรักจะหันไปพูดกับเซฟ 

 

"คุณเซฟคิดถึงผมถึงขนาดต้องตามมาในนี้เลยหรอครับ เรากลับกันเถอะผมง่วงแล้ว" สองแขนเรียวเดินไปคล้องแขนเซฟราวกับสนิทกันมานาน

 

เซฟยิ้มกรุ้มกริ้มพาพร้อมรักเดินออกไปข้างนอกทันที

 

"หึ" อคินทร์แค่นเสียงหัวเราะแล้วจึงเดินออกจากห้องน้ำเพื่อกลับไปยังห้องทำงาน

 

 

 

"เอ่อ.. ขอโทษนะครับคุณเซฟ" พร้อมรักปล่อยมือจากการเกาะแขนชายหนุ่มทันทีหลังจากเดินออกมาหน้าร้าน "พอดีผมมีธุระต่อ ขอตัวนะครับ"

 

"เดี๋ยวสิ" ชายหนุ่มรั้งไว้

 

ร่างบางคิดว่าชายหนุ่มคงไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่ เขาจึงยื่นมือไปสัมผัสที่หน้าชายหนุ่มและเกลี่ยเบาๆอย่างออดอ้อน "ไว้เราเจอกันใหม่นะครับ วันนี้ผมต้องไปแล้ว" พูดจบขาเรียวก็รีบก้าวออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

 

 

 

ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่พร้อมรักเข้ามาดูแลโรงแรม ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เขาจดจ่ออยู่กับการทำงานจนเลิกสนใจเรื่องอื่น

 

"คุณพร้อมคะบ่ายนี้มีนัดกับ มิสเตอร์K เกี่ยวกับการรีโนเวทคาสิโนในโรงแรมของเรานะคะ" 

 

"อืม งั้นเดี๋ยวผมจะลงไปคาสิโนตอนนี้เลย"

 

"ค่ะ ริต้าจะโทรแจ้งคุณสมภพให้นะคะ"

 

 

 

พร้อมรักพยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปคาสิโนที่อยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรม จริงๆคาสิโนมีไว้แค่ให้ลูกค้าโดยเฉพาะชาวต่างชาติ ได้เข้าไปเล่นแก้เบื่อเท่านั้น

 

"ช่วงนี้บังเอิญบ่อยจังเลยนะพร้อมรัก" เสียงคุ้นหูทักทายจากทางด้านหลัง แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่าเสียงใคร    อคินทร์ ฉัตรเมฆา

 

เหอะ! ปากร้ายทุกทีสินะ

 

"เป็นไปได้ผมไม่อยากให้บังเอิญซักนิด" ร่างบางสวนกลับพร้อมกับยิ้มมุมปาก "ที่นี่คงไม่ใช่ที่ของคุณอีกนะครับ คุณอคินทร์"

 

"ก็ไม่เชิง" อคินทร์ยักไหล่แล้วหันไปหมุนสล็อต ผลปรากฎว่าแจ็คพ็อตติดกันสามครั้ง ราวกับว่ารู้ใจไอ้เจ้าเครื่องเล่นนี้เป็นอย่างดี 

 

คงไม่ใช่อย่างที่คิดนะ พร้อมรักนึกอยู่ในใจ

 

"สวัสดีครับคุณพร้อม สวัสดีครับมิสเตอร์ K มาเร็วกว่าเวลานัดนะครับ" สุดท้ายก็เป็นอย่างที่เขาคิด เพราะผู้จัดการคาสิโนเรียกร่างสูงตรงหน้าว่า มิสเตอร์ K

 

"คุณพร้อมครับนี่มิสเตอร์K หุ้นส่วนคาสิโนใน Strom Hilton ของเรา" 

 

"สวัสดี" อคินทร์ยื่นมือมาด้านหน้า

 

"สวัสดีครับ" ร่างบางไม่ยื่นมือกลับไปจับแต่เปลี่ยนเป็นการไหว้แบบไทยแทน "ยังไงเชิญคุณที่ห้องประชุมตามเวลานัดนะครับ ผมขอตัวไปทำงาน" ร่างบางค้อมหัวแล้วเดินจากไป

 

ร่างบางทิ้งตัวลงบนโต๊ะทำงานทันทีที่กลับเข้ามาให้ห้อง หลับตาลงแล้วนวดขมับ 

 

ความบังเอิญงั้นหรอ เมื่อสิบปีก่อนก็เรื่องบังเอิญ...

 

พร้อมรัก เด็กใหม่ grade7 ที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่โรงเรียนนานาชาติได้เพียงหนึ่งเทอม ด้วยความที่เป็นเด็กเรียนพร้อมรักจึงเกลียดวิชาพละศึกษา เขาไม่ชอบเล่นกีฬา แต่ดีที่โรงเรียนให้อิสระกับเด็ก ให้ใช้เวลา2ชั่วโมงในคาบพละทำตามใจชอบแต่ต้องอยู่ในโรงยิมเท่านั้น เขาจึงเอาเวลาว่างนี้ไปนั่งอ่านหนังสือแทน

 

"เพียงเราไปอ่านหนังสือนะ" เด็กหนุ่มร่างบางหันไปบอกเพื่อนสนิทที่กำลังเตรียมตัวไปเล่นเทนนิสกับเพื่อนคนอื่น

 

"อื้ม ใกล้ถึงเวลามาหาเพียงที่เดิมนะ" เพียงขวัญไม่เซ้าซี้เพราะเคยชวนพร้อมรักมาเล่นด้วยกันหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์คือเขาสายหน้าพรืด เพื่อนชายของเขาคงจะไม่ชอบจริงๆ

 

สถานที่อ่านหนังสือของพร้อมรักคือห้องล็อคเกอร์ของนักกีฬาที่อยู่ด้านในสุดของโรงยิม เพราะตอนนี้ชั่วโมงเรียนห้องล็อคเกอร์เลยว่างไม่มีคนมาใช้งาน

 

"อาาา เร็วกว่านี้ อืมมม ดี"

 

เมื่อผลักประตูเข้าไปเขาก็เห็นรุ่นพี่ผู้หญิงน่าจะอยู่เกรด11 กำลังใช้ปากปรนเปรอให้กับรุ่นพี่เกรด12 พี่คนนั้น พี่คินทร์ ไม่ว่าใครก็รู้จักเพราะพี่คินทร์คือรุ่นพี่ที่สาวๆในโรงเรียนต่างคลั่งไคล้รวมถึงเขาด้วย

 

ใช่เขาแอบชอบพี่คินทร์

 

ร่างบางตกใจกับสิ่งที่เห็นจนเผลอทำหนังสือหล่นลงพื้น 

 

"ว๊าย" รุ่นพี่สาวสวยตกใจเมื่อเห็นเขา เธอจึงเอามือปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไป

 

ร่างบางหันมามองพี่คินทร์อีกครั้ง ใบหน้าขึ้นรีแดงระเรื่อเพราะพี่คินทร์ก้าวเท้าเข้ามาหาเขาทั้งที่...ไม่ได้ใส่กางเกง

 

ตึก ! ตึก! ตึก! เสียงรอบข้างเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของเขา

 

"อะ เอ่อผมขอโทษครับ" พร้อมรักรีบค่อมหัวขอโทษรุ่นพี่ ที่เข้ามาขัดจังหวะ

 

"นายจะชดใช้ยังไง หืมม" 

 

"ผมมมมม พี่อยากให้ผมไถ่โทษให้ผมทำอะไรก็ได้ครับ"

 

"ทำให้มันสงบสิ" รุ่นพี่ร่างสูงชี้ไปที่กลางกายของตัวเองที่ขยายขนาดและใหญ่จนน่ากลัว

 

"อ่ะเอ่อ ผม"

 

"เป็นเพราะนาย จะไม่รับผิดชอบงั้นหรอ" 

 

"คะ..ครับ"

 

"เด็กดี นั่งคุกเข่าลงสิ" รุ่นพี่หนุ่มใช้หลังมือค่อยๆเกลี่ยแก้มใสของเด็กหนุ่ม ร่างบางเคลิบเคลิ้มไปกับการสัมผัสนั้น ยอมคุกเข่าลงแต่โดยดี

 

อึกกกก พร้อมรักเผลอกลืนน้ำลายเมื่อเห็นกลางกายใหญ่โตแบบใกล้ๆ

 

"อ้าปากสิครับ"

 

"อืมมมมม อาาา" รุ่นพี่ใช้มือความคุมจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ หยาดน้ำตาปริ่มที่หางตาของเด็กหนุ่มจนแพรขนตางอนเปียกชื้นไปหมด

 

"อาาาาาาา"  ไม่นานลาวาสีขาวข้นก็พ่นออกมาใส่ปากเด็กหนุ่มรางบาง บ้างก็เปรอะเปื้อนที่ข้างแก้มใส

 

"แค่ก ก ก " 

 

"เก่งเหมือนกันนะเราหนะ" รุ่นพี่บรรจงค่อยๆเช็ดคราบที่เปรอะตามแก้มใสให้เด็กหนุ่มอย่างเบามือ "นายมาที่นี่ทำไม"

 

"ผมมาอ่านหนังสือครับ" เด็กหนุ่มหลบสายตาโลมเลียด้วยความเขินอาย

 

"มาที่นี่ตลอดเลยหรอ"

 

"คะ ครับ"

 

"งั้นคราวหน้ามาอีกสิ พี่จะรอนายที่นี่"

 

เด็กหนุ่มร่างบางพยักหน้าตกลง ไม่ว่าใครก็ยอมพี่คินทร์ทั้งนั้น เขาก็คือหนึ่งในนั้น

 

ทุกครั้งที่มีคาบเรียนพละ พร้อมรักจะมาช่วยปรนเปรออคินทร์เสมอ เขาหลงไหลในคำหวานของเด็กหนุ่มรุ่นพี่

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาต้องจำให้ขึ้นใจ...

 

"นายห้ามบอกใครนะว่าเรารู้จักกัน"

 

"ทำไมครับ" พร้อมรักเลิกคิ้วอย่างสงสัย

 

"พี่เป็นห่วงนายไง นายก็รู้ว่าสาวๆในโรงเรียนหวงพี่แค่ไหน ถ้าเกิดพวกนั้นรู้นายแย่แน่" พร้อมรักพยักหน้ายินยอมแต่โดยดี

 

เวลาอยู่ข้างนอกอคินทร์มักมองผ่านเขา ราวกับว่าเขาเป็นอากาศเสมอ แต่พอเข้ามาอยู่ในห้องล็อคเกอร์สองต่อสองรุ่นพี่มักจะหลงไหลในตัวเด็กหนุ่ม พร้อมรักช่วยให้เขาสำเร็จความใคร่ได้ดีเสมอ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้เกินเลยถึงขั้นสอดใส่เข้าไป

 

เวลาผ่านไปจนเกือบจะสิ้นเทอม เทอมสุดท้ายของอคินทร์ในโรงเรียนเพราะเขากำลังจะจบชั้นปีที่6

 

หลังสอบเสร็จพร้อมรักมารออคินทร์ที่ห้องเรียนเหมือนเดิม แต่วันนี้เขาไม่เห็นเด็กหนุ่มรุ่นพี่ จนผ่านไป 20 นาที ก็มีเสียงคนพูดคุยและกำลังเดินมาในห้อง

 

"เมื่อกี้โคตรค้างเลยหว่ะ สมรแมร่งเข้ามาขัดจังหว่ะ"

 

"มึงรีบเปิดคลิปเลย"

 

"เชี่ย เด็กเกรดเจ็ดมาทำไรในห้องล็อคเกอร์วะ"

 

เด็กหนุ่มร่างบางเตรียมเก็บของหนีไปให้เร็วที่สุด แต่ก็ไม่ทันพวกรุ่นพี่ พวกนั้นคว้าหมับที่แขนของเขา ก่อนเหวี่ยงไปที่ม้านั่งตัวยาวในห้อง

 

"ของดีซะด้วย" รุ่นพี่ทั้ง4คนมองเขาด้วยสายตาโลมเลีย

 

"ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผมแค่เข้ามาอ่านหนังสือ"

 

"ปล่อยก็โง่สิ อยู่เฉยๆหน่า"

 

"ฮึก ฮืออ ช่วยด้วย พี่คินทร์" 

 

"เฮ้ยมันเรียกชื่อเฮียหว่ะ อยากได้งั้นหรอ พวกมึงไลน์ตามเฮียคินทร์บอกว่า มีเด็กมาอ่อยพวกเราเฮียสนใจก็ตามมา"

 

เสื้อพละของพร้อมรักถูกถอดออกไป พร้อมกับสัมผัสที่น่าขยะแขยง เขาดิ้นไม่หยุด ไม่นานนักเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออก

 

"ออกไป นายมันน่าขยะแขยง!!" คนมาใหม่ตะคอกเสียงดังลั่น แล้วกระชากมือของเขาลุกขึ้นมาจากกลุ่มรุ่นพี่

 

"ฮึก ฮือพี่คินทร์ พวกนั้น"

 

"ร่านนักนะ ไสหัวไปแล้วอย่ามาให้เห็นหน้าอีก" พร้อมรักทั้งกลัวและเสียใจที่ถูกคนที่ตัวเองรักต่อว่าอย่างรุนแรง เขาจึงวิ่งหนีออกไปโดยที่ไม่หันมามองห้องนั้นอีก

 

หลังจากวันนั้นเขาไม่เจออคินทร์อีกเลยเพราะรุ่นพี่ใจร้ายคนนั้นจบการศึกษาเกรดสิบสองแล้ว ส่วนเขาหลังจากจบเกรดเจ็ดหรือเทียบเท่ามอสาม แด๊ดกับแม่ก็ชวนเขาไปอยู่ที่อเมริกา เขาตอบตกลงแทบจะทันที

 

พร้อมรักไปเริ่มต้นที่อเมริกาและไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีก...

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น