ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ดาวยั่ว

ชวินทร์ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินแก้วขวัญบอกแบบนั้น

“นี่วินกำลังจะได้ขวัญกลับมาแล้วใช่ไหม”

“...ขวัญก็ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย” แก้วขวัญบอกแค่นั้นร่างของเธอก็ถูกเขาดึงเข้าไปกอดไว้แน่น

“ขอบคุณนะครับคนดี ขอบคุณจริงๆ”

“อื้อ แต่ตอนนี้ปล่อยก่อนได้ไหม นี่มันกลางห้างเลยนะ”

“ก็คนมันดีใจนี่ ที่ขวัญยกโทษให้วินแล้ว วินไม่ได้เข้าใจผิดไปเองหรอกใช่ไหม” เขาผละออกจากเธอเบาๆแล้วเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ แต่เธอพูดดีๆกับเขาแล้วนี่น่า เธอก็ต้องหายโกรธแล้วสิ

“หรืออยากให้ขวัญโกรธอีกละ”

“ไม่เอา ไม่อยากให้โกรธอีกแล้ว รู้สึกห่างเหินเป็นบ้าเลยเวลาที่ขวัญโกรธวิน”

“งั้นอย่าทำให้โกรธอีกแล้วกัน แล้วถ้ามีเรื่องเดิมๆอีกละก็...”

“ไม่มีแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว วินไม่กล้าประชดขวัญแบบนั้นอีกแล้วด้วย กลัวแล้วครับเมียจ๋า”

“พ่อวินค้าบ อู้มๆ อู้มโหน่ย”

ดูเหมือนว่าพ่อและแม่ของพวกเขาจะลืมไปนะว่ามีพวกเขาอยู่ตรงนี้ เขาและน้องยืนมองพ่อดึงแม่ขวัญเข้าไปกอดอยู่นานสองนาน เด็กที่รักทั้งพ่อและแม่ก็ต้องเรียกร้องความสนใจกันหน่อย

“แม่ขวัญโด้ย อู้มๆ”

“เดี๋ยวพ่อวินอุ้มเองครับ แม่ขวัญกำลังมีน้องใช้กำลังเยอะไม่ได้นะครับลูก”

“หยอค้าบ” เด็กแฝดคนพี่ดูจะหงอยไปนิดเมื่อแม่อุ้มตัวเองไม่ได้ แก้วขวัญเห็นสีหน้าหงอยๆของลูกก็จะก้มลงไปอุ้มลูกชายขึ้นมา แต่ร่างของเด็กอ้วนก็ถูกคนเป็นพ่ออุ้มไปเสียก่อน

“วิน เอาลูกมาให้ขวัญอุ้มเถอะ วินอุ้มสองคนไม่ไหวหรอกค่ะ”

เจ้าแสบไม่ใช่ตัวเล็กๆนะ กินเก่งมาแล้วน้ำหนักก็พุ่งทะยานด้วยเพราะมีแต่คนตามใจ จะกินอะไรก็มีคนหามาให้ทุกอย่างเลยกลายเป็นเด็กอ้วนแก้มยุ้ยป่องๆน่าหยิกหมดแล้ว พอเธอจะเอามาไปอ้าแขนรับลูกเขาก็อุ้มลูกหนีจนเธอต้องเดินตาม เขาก็พูดเบาๆให้เธอหน้าแดงแล้วมันก็ทำให้เธอหยุดขอลูกจากเขาด้วย

“ขนาดขวัญวินยังอุ้มได้ทั้งคืนเลย แถมพาเดินไปรอบห้องด้วยนะ แค่สองแสบไม่กี่โลไม่เป็นไรหรอกครับ”

คนบ้า....

สองแสบอยู่ในอ้อมอกพ่อก็พากันดิ้นๆไปมาอย่างสนุกสนาน ตอนแรกเขาคิดว่าไม่น่าจะเป็นปัญหาก็ต้องคิดใหม่ซะแล้ว ตอนอุ้มเมียเมียไม่ดิ้นดุ๊กดิ๊กแบบลูกเขานี่ พอพากันดิ้นๆเขาเลยต้องระวังเป็นพิเศษเพราะกลัวลูกจะตก เขาเลยต้องเร่งฝีเท้าเดินถึงรถไวๆก่อนที่เด็กแสบจะคึกไปมากกว่านี้

ทั้งหมดกลับมาถึงบ้านก็คล้อยจะเย็นแล้ว ของทุกอย่างที่ซื้อจากที่ร้านก็ถูกส่งมาที่บ้านเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน เด็กๆถูกคนเป็นแม่สั่งให้ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมรอกินอาหารเย็น

“วินไปดูลูกเถอะค่ะ ส่วนอาหารนี่เดี๋ยวขวัญทำเอง”

“อ้าว...ไหนขวัญบอกว่าอยากกินไข่ฝีมือวินไงครับ”

แก้วขวัญหันหน้าไปมองหน้าเขา

“จะกินได้หรอคะ เมื่อเช้าก็ทำเสียไปตั้งหลายฟองเลยนะ”

“แต่วินอยากทำให้นี้น่า”

“งั้นเอาไว้วันหลังดีกว่านะคะ เดี๋ยวขวัญสอนให้ดีมั้ย”

“งั้นก็ได้ แต่ขวัญต้องสอนวินนะ อย่างน้อยวินก็อยากจะทำอะไรให้ลูกให้เมียกินบ้าง”

“ค่ะ..งั้นวินไปดูเด็กๆเถอะค่ะ ถึงจะอาบน้ำกันเองได้แต่ถ้าไม่มีคนคอยดูละก็รับรองไม่ยอมขึ้นจากน้ำกันแน่ๆ” เพราะว่าชอบเล่นน้ำกันมากเลยต้องมีคนคอยดูเวลาอาบน้ำด้วย ไม่อย่างนั้นละตัวเปื่อยแล้วเดี๋ยวก็ไม่สบายกันอีก

“ครับ เดี๋ยววินลงมาหานะ” เขาก้มลงมาหอมแก้มเธอเบาๆอย่างแสนรัก ตาคมสบสายตากับดวงตาสวย “ขอบคุณนะครับที่ให้อภัยวิน วินจะไม่มีวันทำให้ขวัญเสียใจอีกเลย รักขวัญมากนะคนดี”

ดีใจที่เธอยอมกลับมาเป็นคนเดิมของเขา ช่วงที่เมียโกรธชีวิตเขามันเหี่ยวเฉามากๆ ถึงจะได้เห็นหน้าเมียหน้าลูกแต่ก็รู้สึกว่าพวกเขาห่างออกไปจน ไม่เอาอีกแล้วความรู้สึกแบบนี้เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว ที่ผ่านมามันก็เหมือนว่าเขาจะแย่เอามากๆ ถูกเมียเมินใส่ ดีไม่ถูกลูกเมินใส่อีก ไม่อย่างนั้นตาย ตายอย่างเดียวเลย

“งั้นก็ต้องทำตัวดีๆนะคะ ห้ามเกเรอีก เรื่องนี้ขวัญก็มีส่วนผิดด้วยที่ชอบหงุดหงิดใส่วินบ่อยๆจนวินคิดมาก ขวัญก็ขอโทษด้วยนะคะ”

“คนดีหงุดหงิดใส่วินก็เพราะคนดีท้องลูกของเรา แต่วินเนี่ยสิไม่มีเหตุผลเอาซะเลย”

“ไม่เอาค่ะ ไม่คิดมากแล้วนะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว แล้วตอนนี้เราก็ดีกันแล้วด้วย” เธอลูบแขนเขาเบาๆ เขาเลยดึงเธอเข้าไปกอดแนบอกเขาไว้อีกครั้ง แนบชิดให้เขารู้สึกว่าเธอเป็นของเขา เธอกลับมาเป็นของเขาแล้วจริงๆ

กว่าเขาจะยอมขึ้นไปดูเด็กๆก็กินเวลาไปประมาณหลายนาที ถ้าเธอไม่ไล่เขาไปเขาคงจะกอดเธออยู่อย่างนั้นแหละ พอเขาขึ้นไปดูลูกๆแก้วขวัญก็ยืนยิ้มอยู่คนเดียว เธอคิดถูกแล้วแหละที่ให้อภัยเขา ไม่ใช่เขาคนเดียวที่เสียใจเธอก็เสียใจเหมือนกัน ที่ผ่านมาเธอก็รู้สึกเหมือนกันว่าระหว่างเรามันมีกำแพงบางอย่างสร้างขึ้นมา มันเป็นกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาจนมันสูงมาก แต่สิ่งที่เธอสร้างขึ้นมามันทำให้เธอไม่มีความสุขเลยสักวัน แล้ววันนี้เธอเลือกที่จะให้อภัยเขาและทำลายกำแพงนั่นไป เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกไปเลยละ

อาหารเย็นถูกเสิร์ฟเต็มบนโต๊ะอาหารล้วนแต่เป็นฝีมือของแก้วขวัญทั้งนั้น ส่วนอาหารบนโต๊ะก็ส่วนแต่เป็นของโปรดของสองแสบรวมไปถึงสามีของเธอด้วย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาเป็นปกติแล้วเขาก็ยิ่งดีใจหนักเข้าไปอีก

“พ่อวินค้าบ เอาอันโน้นโด้ยย” มือป้อมๆของเจ้าแสบชี้พร้อมกันไปที่น่องไก่ทอด อะไรมันจะชอบทุกอย่างเหมือนกันขนาดนี้นะ เขาเลยเอื้อมมือไปหยิบน่องไก่แล้วป้อนสองแสบ

“งั่มๆ อาย่อยม้าดม้าดเยยค้าบ”

สองแสบพากันเคี้ยวตุ้ยๆ พาพ่อป้อนเข้าปากให้มือป้อมๆก็ยกขึ้นมาจับน่องไก่แล้วแทะกันเอง

“ระวังกระดูกด้วยนะครับ” มือหนาเช็ดมุมปากให้เด็กๆเมื่อเห็นว่ากินกันเลอะไปหมด เด็กหนอเด็ก ไร้เดียงสาแบบนี้สินะพ่อแม่ ปู่ย่า ลุงน้าถึงได้หลงกันไปหมด

“ค้าบ..งั่มๆ”

ดูแลลูกแล้วเขาก็ไม่ลืมที่จะดูแลเมียตัวเองด้วย เรียกได้ว่าสุขใจสุดๆไปเลยเย็นนี้ กว่าจะอิ่มกันท้องก็ตึงกันไปหมด ทั้งสามเอ่ยชมไม่ขาดปากว่าฝีมือของแม่ขวัญเยี่ยมๆ งี้เลย

“ดึกแล้วไม่เล่นกับพี่หมอกแล้วนะครับลูก เดี๋ยวเหงื่อออก”

“ค้าบแม่ขวัญ” เด็กๆตาละห้อย เพราะคิดกันไว้ว่าถ้ากินข้าวเสร็จจะมาเล่นกับพี่หมอกต่อ วันนี้ทั้งวันไม่ได้อยู่กับพี่หมอกเลยนี่น่า

“ไปนอนกันดีว่า เดี๋ยวพ่อเล่านิทานให้ฟังดีมั้ย”

“เย้ ปายๆ ปายนอน” พอเอานิทานมาล่อแน่นอนว่าเด็กแสบก็หลงกลกันหมด พากันวิ่งขึ้นห้องไป แต่ก่อนขึ้นก็ไม่ลืมมาจุ๊บหัวพี่หมอกกันคนละที ดูท่าแล้วกลับกรุงเทพคราวนี้เธอน่าจะต้องเอาพี่หมอกกลับไปด้วยซะแล้วสิ

ชวินทร์เข้ามาในห้องหลังจากที่กล่อมลูกๆเสร็จก็เห็นแก้วขวัญอยู่ในห้องก่อนแล้ว เห็นหยิบผ้าขนหนูออกมาแบบนี้ก็รู้เลยว่าเมียเขากำลังจะอาบน้ำ แต่เขาก็คว้าแขนเธอเอาไว้ก่อนแล้วอุ้มเธอมานั่งบนตักที่ปลายเตียง

“อื้อ ปล่อยขวัญนะ”

“ไม่เอา ไม่ปล่อย” เขารัดแน่นขึ้น

“ไม่ปล่อยแล้วขวัญจะไปอาบน้ำได้ยังไงกันเล่า”

“ก็ยังไม่อยากปล่อยนี่น่า อยากกอดคนดีไปนานๆ ให้ชดเชยสองสามวันที่ผ่านมาเลย” เขาไม่ว่าปล่อยซุกใบหน้าตัวเองเกยที่ไหล่ของเธอเอาไว้ด้วย เธอเลยเลือกดิ้นแล้วยอมให้เขากอดอยู่แบบนั้น

“ดีจัง ได้กอดขวัญแล้วคิดถึงตัวนิ่มๆนี้จะแย่อยู่แล้ว”

“อีกหน่อยขวัญก็จะอ้วนแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนั้นวินจะรักขวัญมั้ย” เธอถามขึ้น เขายังไม่เคยเห็นเธออ้วนนี่น่า ตอนเธอท้องแฝดนั่นก็ขึ้นมาตั้งหลายโล แต่โชคดีที่เวลาคลอดแล้วน้ำหนักมันก็หายไปหมดเลยอาจจะเพราะเลี้ยงลูกเองด้วยมั้ง “เดี๋ยวพุงของขวัญก็จะป่อง แล้วก็ใหญ่กว่านี้”

“แล้วยังไงหื้ม”

“ขวัญก็จะอ้วนไง”

“อ้วนแล้วยังไง วินก็รักอยู่ดี แล้วอีกอย่างในท้องของขวัญมีลูกของเราที่เรารอเขามาตั้งนาน ถึงขวัญจะอ้วนกว่านี้สิบโล ยี่สิบโลวินก็รัก”

“ตอนนี้วินก็พูดได้สิ ขวัญยังไม่อ้วนนี่ รอตอนท้องโตก่อนเถอะ ถ้าขวัญอ้วนแล้ววินไม่รักละก็”

“ไม่มีทางครับ รอดูได้เลยคนดี” ก็มันรักไปแล้วจะเป็นยังไงเขาก็รัก เขาไม่ได้รักแต่ภายนอกของเธอซะหน่อยแต่เขารักที่ภายในของเธอด้วยต่างหาก “ยิ่งขวัญท้องโตวินจะยิ่งดีใจมากขึ้นอีกต่างหาก โตไวๆนะครับลูกพ่อ อยากเจอหนูแล้ว”

เขาลูบที่หน้าท้องแบนราบ ดูไม่ออกเลยว่าเธอท้องลูกของเขาอยู่

“วินอาบน้ำด้วยสิ”

“ไม่เอาหรอก เดี๋ยวไม่ได้อาบน้ำ” แก้วขวัญพูดอ้อมแอ้ม เขาเลยหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่ออีกคนรู้ทัน

“แต่วินคิดถึงขวัญนะ คิดถึงลูกด้วย อยากเข้าไปทักทายอ่ะ” ไม่พูดเปล่าแต่มือเขาเริ่มไล้ตามตัวเธอไม่หยุดแล้ว

“ไม่เอา...ตอนนี้มันยังอยู่ในช่วงอันตรายนะ ขวัญไม่อยากเสี่ยง” แก้วขวัญพูดแกล้งๆเขา แต่เขาไม่รู้หรอกว่าหมอเคยบอกเธอไว้หมดแล้วตั้งแต่ท้องแรกว่าสามารถมีอะไรกับสามีตัวเองได้ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจหมดสักเท่าไหร่ ก็ตอนนั้นพ่อเด็กยังไม่รู้นี่

พอได้ฟังที่เมียพูดเขาก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดี แม้จะอยากกินเมียให้สมใจอยาก เพราะปกติเขามักจะกินเมียก่อนนอนเป็นอาหารทุกคืน แต่พอมีเรื่องเลยทำให้ห่างไป พอกลับมาดีกันแล้วเขาก็อยากจะแนบชิดกับเธออีกครั้งในสมกับความคิดถึง แต่เพื่อลูกน้อยของเขา เขาต้องทนให้ได้

“ก็ได้ แล้วเมื่อไหร่ถึงจะมีได้ละคนดี”

“อืม..หมอเคยบอกไว้ว่าหลังคลอดโน้นเลยค่ะ” เธอแกล้งเขาอีกรอบ

“ห่ะ...จริงหรอที่รัก” ตายๆ เขาตายแน่ๆ

“จริงค่ะ แต่ถ้าวินทนไม่ไหวจะไปหา...”

“ไม่ๆ วินไม่ได้หมายถึงว่าวินจะไปหาใครนะ ที่รักอย่าเพิ่งเข้าใจผิด หลังคลอดก็หลังคลอด วินรอได้ แต่ถึงเวลานั้นวินจะทบต้นทบดอกเลยคอยดู” เขารีบอธิบายให้เธอฟังเพราะกลัวเธอจะเข้าใจผิดอีก แล้วขวัญละเอ็นดูเขาหนัก ดูท่าจะกลัวเธอโกรธมากเลย ถึงได้รีบพูดออกมาแบบนั้น เธอเชื่อเขาแล้วละว่าเขาจะไม่ทำอย่างนั้นอีก

แต่ใครว่าเธอจะให้เขาทนไปถึงหลังคลอดกัน รอดูหลังอาบน้ำแล้วกันเธอจะแกล้งให้เขาตบะแตกแล้วพอตอนนั้นค่อยเฉลย ถือว่าเอาคืนตอนที่เขาทำเธอเสียใจเล็กๆน้อยแล้วกันนะ

“ปล่อยให้ขวัญไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ วันนี้ออกไปข้างนอกทั้งวันง่วงแล้วด้วย”

พอเมียบอกว่าง่วงเขาก็ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระแม้จะอ้อยอิ่งมากก็ตาม พอเมียเดินเข้าห้องน้ำไปก็มองตาละห้อยก่อนจะหันมาพูดกับน้องชายตัวเอง

“ทนหน่อยนะ อดทนไว้”

เขาไม่รู้หรอกว่าเธอซ่อนชุดนอนที่แสนสยิวเอาไว้ในห้องน้ำ พอเธออาบน้ำเสร็จแก้วขวัญก็อยู่ในชุดนอนแสนบางลูกไม้สีขาวที่เธอไม่เคยใส่ ชุดนี้เพื่อนของเธอหน่ะสิเป็นคนซื้อให้ ยัยดาว...ของขวัญวันแต่งงานเล็กๆน้อยๆบอกว่าเอาไว้ยั่วสามี ตอนเธอเห็นนี่แทบกรี๊ดเพราะมันปิดอะไรไม่ได้เลยแล้วเธอก็ไม่กล้าใส่ด้วย

แต่ตอนนี้ชุดนั้นมันมาอยู่บนตัวเธอมันบางมากจนเห็นเนื้อข้างในของเธอหมด เพราะว่าเธอไม่ได้ใส่บราและแพนตี้ เธอสุดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาคลุมตัวเอาไว้แล้วเดินออกไป

“ขวัญอาบเสร็จแล้ว วินเข้าไปอาบสิคะ จะได้มานอนกัน” แก้วขวัญเอ่ยพอเธอออกมาก็เห็นเขายังนั่งอยู่ปลายเตียงมองเธออยู่

“ครับ..เดี๋ยววินมานอนกอดนะ” เขาลุกขึ้นจะไปหยิบของใช้ตัวเองบ้าง แต่เสียงของแก้วขวัญก็ดังขึ้นก่อน

ร่างเล็กเดินมาตรงหน้าของเขา กลิ่นหอมๆของสบู่แตะจมูกของเขาอย่างจัง

“ขวัญวานวินเอาชุดคลุมไปแขวนไว้ให้ทีนะคะ”

“ครับคนดี” เขารับคำเพราะปกติเขาก็มีหน้าที่เอาชุดคลุมไปแขวนให้เธออยู่แล้ว แต่แล้วตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มือเล็กปลดชุมคลุมตัวเองออกเผยให้เห็นร่างนวลเซ็กซี่อยู่ในชุดลูกไม้ที่ปิดอะไรแทบไม่มิดเลยสักอย่างทำเอาเขาหายใจติดขัด เธอแต่งออกมาแบบนี้แล้วจะให้เขาทนอย่างนั้นหรอ

“วิน..วินคะ” เธอเรียกเขาเมื่อเขาเอาแต่มองเธอ

“ค..ครับที่รัก”

“เอาผ้าไปแขวนให้หน่อยค่ะ” เธอยื่นชุดคลุมให้เขา

“ครับๆ” ชวินทร์รับมาด้วยท่าทีเหม่อลอย พอเมียเดินผ่านเขาไปเขาก็มองตาม อื้อหือ...บั้นท้ายกลมเนียน เอวบางร่างน้อยแต่หน้าอกหน้าใจที่เขาชอบซุกอยุ่ทุกคืนมันใหญ่เกินตัว จุกสีชมพูก็เห็นเต็มสองตา ขนบางๆด้านล่างเขาก็เห็น นี่เมียจงใจยั่วเขาใช่ไหม ชุดบ้านี่เรียกอารมณ์เขาชะมัด

“รีบเอาไปแขวนสิคะวิน ยืนเหม่ออะไรอยู่”

แก้วขวัญแกล้งเอ่ยเร่งเขา แต่นอกจากเขาจะไม่เดินเอาชุดไปแขวนแล้วเขายังทิ้งชุดลงพื้นอย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอ ดึงเธอเข้าไปแนบชิดเขาแล้วพูดออกมาด้วยเสียงแหบพร่า

“ที่รัก...วินไม่ไหว”

 

Talk // หุหุ

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น