ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ไม่ทิ้ง

วงแขนเล็กโอบคอคนเป็นพ่อแน่นเมื่อล้มตัวลงนอนข้างๆ เด็กชายตัวน้อยรู้จักกล่อมพ่อให้นอนหลับ กล่อมไปกล่อมมากลายเป็นตัวเองที่หลับไปก่อนซะอีก พลอยทำให้คนเป็นพ่อที่เศร้าอยู่อดยกยิ้มๆน้อยเอ็นลูกชายตัวเองไม่ไหว แต่ถึงเขาจะถูกลูกกล่อมแค่ไหนตาของเขาก็ไม่สามารถหลับได้ลง ในหัวมันคิดไปสารพัด กลัวแม่ของลูกจะทิ้งเขาไป กลัวลูกของเขาจะทิ้งเขาไป กลัวเธอบอกเลิก กลัวเธอไม่รัก ความกลัวมากมายวิ่งปนเปเข้ามาในใจของเขา ถึงร่างกายจะอุ่นที่ได้นอนข้างๆลูกๆแต่ใจเขากลับเหน็บหนาว อยากจะไปหาเมีย อยากเห็นหน้า อยากคุยให้รู้เรื่อง อยากให้เธอบอกเขาว่าเธอไม่โกรธแล้วก็ให้อภัยเขาแล้ว แต่ดูท่าทีของเธอที่ทำกับเขา เขาคงคิดว่าเขาคงจะขอมากไป

ใครมันจะให้อภัยง่ายๆกับคนเลวๆแบบเขาหล่ะ

รุ่งเช้าชวินทร์ที่ยังไม่ได้นอนทั้งคืนก็ลุกของจากเตียงของลูกๆ เขาจูบเบาๆที่หน้าผากของแก้วตาดวงใจของเขาทั้งสอง ใจมันจะหอมแก้วตาดวงใจของเขาอีกคนที่อยู่ไกลออกไปแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ทุกอย่างมันเป็นเพราะตัวเขาเอง

สองขาของเขาเดินออกจากห้องลูกแล้วกลับไปยังห้องของตัวเอง น้ำตามันก็พาลตื้นออกมาทันทีที่เห็นเตียงใหญ่ว่างเปล่า เตียงใหญ่ที่เคยมีแก้วขวัญนอนอยู่ทุกเช้า ทุกเช้าและทุกคืนที่เขาต้องตื่นพร้อมเธอและนอนพร้อมเธอ ทุกเช้าที่เขาต้องจูบรับอรุณเมียเขาด้วยรสจูบหวานๆ ทุกเช้าที่เขามักจะเตรียมชุดในเธอในแต่ละวัน แต่เช้านี้มันไม่มีอีกแล้ว เขาพาตัวเองเดินไปยังที่เตียงนอนทิ้งตัวเองลงบนฝั่งที่แก้วขวัญมักจะนอนเป็นประจำ กลิ่นกายหอมๆของเมียเขายังติดอยู่บนหมอนและที่นอนไม่หายไป

“วิน...ขอโทษคนดี วินขอโทษ”

เสียงพึมพัมของเขาดังอยู่แบบนั้นในห้อง เขาซบลงบนหมอนเธออย่างหมดแรง มือหนากำหมอนเขาไว้แน่นราวกับเจ็บใจที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้

“เอ้า ตาวิน! ทำไมขอบตาคล้ำแบบนั้นละ” คุณหญิงของบ้านเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นของตาลูกชายคนเล็กของเธอมีสภาพอย่างคนไม่ได้นอน “แล้วนี่หนูขวัญไปไหน”

ที่เธอถามก็เพราะว่าปกติจะเห็นลูกชายของเธอมักจะเกาะติดลูกสะใภ้คนนี้ของเธอตลอดเวลา ไม่เคยมีหรอกที่ลูกชายของเธอจะยอมลงมาข้างล่างคนเดียวโดยไม่มีลูกสะใภ้ของเธอด้วย ยังไม่ได้ทันที่ชวินทร์จะได้ตอบอะไรออกไป ชลธรที่กำลังจะไปทำงานเดินลงมาจากข้างบน พอเจอหน้าน้องชายตัวดีที่ก่อเรื่องไว้เขาก็ตีหน้านิ่ง มองเลยคนก่อเรื่องเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศ

“เอ้า เจ้าธรก็อีกคน แล้วหนูดาวละ”

“น้องนอนอยู่บนห้องครับแม่ เมื่อคืนกลับมาดึกไปหน่อย พอดีมีเรื่องครับ” ชลธรตอบมารดาของตัวเองกลับไป

“มีเรื่อง..มีเรื่องอะไร”

“แม่ก็ลองถามลูกชายตัวดีของแม่สิครับว่าก่ออะไรไว้ ผมขอตัวนะครับจะรีบไปเคลียร์งานแล้วกลับมาหาน้องดาวต่อ” ชลธรทิ้งระเบิดไว้แค่นั้นเขาก็เดินออกจากบ้านไป

คุณหญิงหันมามองหน้าลูกชายคนเล็กที่เศร้ามากๆ หรือว่าจะทะเลาะกับหนูขวัญ แต่มันเรื่องอะไรหล่ะ ปกติลูกชายเธอยอมคนรักของตัวเองจะตายไป ยอมมากกว่าเธอที่เป็นแม่เขาสะอีก

“มีเรื่องอะไรตาวิน เล่าให้แม่ฟัง นี่มันเกี่ยวกับที่หนูขวัญไม่ลงมาพร้อมแกด้วยใช่ไหม”

ชวินทร์ถอนหายใจแล้วพยักหน้า เขานั่งลงข้างๆแม่ตัวเองก่อนจะเล่าทุกอย่างออกมาตั้งแต่ต้น

“ตายจริง..หลานย่า..นี่แกรู้มั้ยว่าแกทำอะไรลงไปห่ะตาวิน” ทั้งดีใจที่ตัวเองกำลังจะมีหลานอีกคน แต่ก็อดโกรธพ่อของหลานเธอไม่ได้

“ผมรู้ครับแม่”

“รู้แล้วยังจะมานั่งอยู่แบบนี้อีก ทำไมไม่ไปรีบง้อเมียแกห่ะ ถ้าแม่เสียลูกสะใภ้คนนี้ไปแล้วเสียหลานไปด้วยอีกนะแม่จะไม่มีวันให้อภัยแกเลย”

“...ผมก็อยากไปหาเขา อยากไปหาใจจะขาดอยู่แล้วครับ”

“แล้วทำไมไม่ไป”

“....”

“แม่ถามว่าทำไมถึงไม่ไป”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไรมารดาออกมา เสียงเล็กที่คุ้นเคยและชวินทร์จำได้ดีก็ดังขึ้น

“ไม่ต้องไปหรอกค่ะคุณแม่” แก้วขวัญที่ยืนอยู่หน้าประตูเอ่ย ชวินทร์ตาโตรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหา แต่พอเขาจะจับแขนเธอเอาไว้เธอก็ถอยหลังออกไปนิดจนเขาใจเสีย

“คนดี...”

แก้วขวัญมองเลยเขาไปเหมือนไม่มีตัวตนอีกคน เธอเดินเข้าไปหาผู้ใหญ่ของบ้าน

“ขวัญขอโทษนะคะ ที่เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน เมื่อคืนขวัญไปนอนที่บ้านพี่กรมาค่ะคุณแม่”

“แบบนั้นเองหรอจ๊ะ” คุณหญิงของบ้านรับคำ เธอกำลังจะเอ่ยถามเรื่องทั้งหมดจากลูกสะใภ้แต่เสียงหลานชายตัวแสบก็ดังขึ้นมาซะก่อน

“แม่ฝันนน แม่ฝันกลับมาแย้ววหยอค้าบ” เด็กแฝดคนโตเอ่ยเรียกแม่มาแต่ไกล เมื่อเช้าพี่เลี้ยงขึ้นไปปลุกจับอาบน้ำแต่งตัวหล่อเหลาทั้งคู่ พอจะเดินลงมากินข้าวเช้าก็เจอแม่ตัวเองนั่งอยู่ก่อนแล้วเลยรีบวิ่งเข้ามาหา

แก้วขวัญรับเจ้าสองแสบไว้ในอ้อมแขน

“พ่อวินบอกว่าแม่ฝันปายนอนบ้านลูมกรค้าบ เมื่อคืนพ่อวินเลยต้อมนอนคนเดียวเยย ภีมเยยโอ๋ๆพ่อวินโด้ยค้าบ”

“หรอครับลูก อืมแต่ตอนนี้มันจะสายแล้วนะ ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่านะครับลูก ให้พี่เขาพาไปเนอะ”

“ค้าบแม่ฝัน” แล้วเด็กแสบก็ถูกพี่เลี้ยงพาออกไปกินข้าว

คุณหญิงพยักหน้าเบาๆเมื่อเห็นสายตาร้องขอของลูกชาย ดูเหมือนลูกชายของเธอมีอะไรอยากจะคุยกับลูกสะใภ้มากจนแทบจะเก็บอาการของตัวเองไม่มิด เธอจึงเอ่ยขอตัว “เดี๋ยวแม่ขอตัวไปดูหลานหน่อยดีกว่า ไม่รู้ว่าอาหารวันนี้ที่แม่ทำเจ้าสองแสบนั้นจะถูกใจหรือเปล่า หนูกับตาวินคุยกันไปก่อนนะจ๊ะ”

หวังว่าทั้งคู่จะเคลียร์กันได้นะ

พอทุกคนหายไปห้องรับแขกก็เหลือแค่ชวินทร์และแก้วขวัญ

“ขวัญ..”

ร่างของแก้วขวัญลุกขึ้นทันทีเมื่อเขาเริ่มจะเอ่ยพูด เธอไม่สนใจเขาแล้วเดินขึ้นไปบนห้องตัวเองโดยมีชวินทร์เดินตามไม่ห่าง เธอไม่สนใจว่าเขาจะอยู่ตรงไหนของเขา เขาจะเดินตามเธอหรือไม่เธอก็ไม่สนใจ ร่างเล็กของเธอเดินเข้ามาในห้องเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมออกมา เพียงแค่นี้ชวินทร์ก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว เขาเลยไปแย่งกระเป๋าเดินทางออกมาจากมือของเธอ

“เอาของฉันคืนมานะ!”

“ไม่..ขวัญจะไปไหน ขวัญจะทิ้งวินไปหรอ”

“ใครกันแน่ที่ทิ้งใครก่อน” เธอพูดเบาๆแล้วเข้าไปแย่งกระเป๋าตัวเองอีกครั้ง “เอามานะ”

“วินไม่ให้ วินไม่ให้ขวัญไปไหนทั้งนั้น แล้ววินก็ไม่ได้ทิ้งขวัญด้วย” เขากัดปากตัวเองแน่น “ใครมัน..จะไปทิ้งหัวใจของตัวเองได้ลงคอ”

“ขวัญอย่าไปเลยนะ ขวัญจะทิ้งวินจะทิ้งลูกหรอ ไม่เอา..วินไม่ยอม ขวัญจะให้วินทำอะไรก็ได้ วินขอแค่ขวัญอย่าทิ้งวินไปเลยนะ วินขอร้อง..” ทั้งแววตาและน้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเจ็บปวด แค่เห็นว่าเธอกำลังจะหนีเขาไปเขาก็ทนไม่ได้แล้ว เขาจะไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้น ทั้งเมียและลูกของเขาก็ต้องอยู่กับเขาสิ

“เอามา...อย่าให้ฉันทนไม่ไหวนะ”

พรึ่บ...ร่างของชวินทร์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอทันที แก้วขวัญชะงักไปนิดเมื่อเห็นเขาทำแบบนั้น สองแขนของเขาเข้ามาโอบเอวเธอไว้แน่นราวกับไม่ให้เธอไปไหน ลูกครับช่วยพูดกับแม่ให้พ่อที ว่าไม่ให้แม่ของหนูไปไหน พ่อขอร้อง...

“ไม่ไป ไม่ไปนะ อยู่กับวินนะ วินขอโทษ วินผิดไปแล้ว”

“ปะ..ปล่อยนะ ฉันอึดอัด”

“ขวัญก็สัญญากับวินมาก่อนสิว่าขวัญจะไม่ไปไหน ที่รักจะไม่ทิ้งผัวไปใช่ไหม” เขากอดเธอเอาไว้แน่นไม่ปล่อย แก้วขวัญมองเขาที่กอดเธออยู่แบบนั้นอย่างอ่อนใจ พูดมาได้ว่าไม่ทิ้งผัวไปใช่ไหม ใครกันแน่

ตลอดคืนแก้วขวัญก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ที่พี่ชายของเธอพูดมันก็ถูกทุกอย่าง เรื่องนี้ไม่ใช่เขาคนเดียวที่มีส่วนปิด เธอก็มีส่วนผิดเหมือนกัน หากว่าเธอไม่เอาแต่หงุดหงิดใส่เขาบ่อยๆเขาคงไม่คิดมากแบบนี้ และคงไม่ไปลงทุกอย่างที่เหล้า มีใครบ้างหรอที่อยากจะให้ครอบครัวของตัวเองพังบ้าง ไม่ใช่เลย เธอไม่อยากให้ครอบครัวของเธอพังลงไปสักนิดเดียวถ้าไม่มีเรื่องบ้าๆนี่ทุกอย่างมันก็มีความสุขดีอยู่แล้ว

และเพราะรู้ว่าตัวเองมีส่วนผิด ตลอดคืนที่ผ่านมาเธอคิดทบทวนว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี แต่สุดท้ายใจของเธอมันก็ใจอ่อนให้เขาและยอมกลับมาหา

แต่ถึงเรื่องนี้เธอจะมีส่วนผิดอยู่ด้วย แต่เธอก็ไม่ลืมหรอกนะที่เขากล้าไปโอบกอด หรือเอาตัวเองไปแตะต้องกับผู้หญิงคนอื่น เรื่องแบบนี้มันต้องสั่งสอนให้หลาบจำว่าต่อไปอย่าคิดที่จะไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีก คนอย่างแก้วขวัญไม่ได้ใจกว้างจนขนาดที่เขาจะไปแตะต้องตัวใครก็ได้ มันก็เหมือนเขาที่มักจะไม่ชอบเวลาที่เธอคุยกับผู้ชายคนอื่นเหมือนกัน

“ฉันไม่ไปได้...จะไปไหน”

เขารีบเงยหน้ามองเธออย่างดีใจ

“จริงหรอครับ”

“อืม..”

“แล้วที่รักหยิบกระเป๋าเดินออกมาทำไมกัน” เขาถามเธอทั้งที่ยังกอดเธอเอาไว้แบบนั้น ไม่รู้และเขาจะยังไม่ปล่อยหรอกจนกว่าเธอจะยืนยันกับเขาหนักแน่นอีกครั้งว่าจะไม่ไปไหน เกิดเขาปล่อยแล้วเธอเปลี่ยนใจหรือเธอหลอกเขา เขาจะทำยังไงกัน

“ฉันแพ้ท้อง ฉันมึนหัว เลยนึกได้ว่ายาดมมันอยู่ในกระเป๋าเดินทาง ก็เลยจะหยิบแค่นั้น” พอเธอบอกชวินทร์ก็รีบค้นกระเป๋าเดินทางออกมาแล้วก็พบว่ามียาที่เธอต้องการจริงๆด้วย “เอามานี่ ฉันมึนหัวอยากจะอ้วกจะแย่อยู่แล้ว”

ชวินทร์รีบส่งยาดมให้แก้วขวัญทันที

“ขวัญ...กลับมาอยู่กับวินแล้วใช่ไหม” เขากลั้นใจถามออกไป ถ้าเธอบอกว่าเปล่าเขาจะทำยังไงดี อย่านะ เธอห้ามพูดแบบนั้นเด็ดขาดเขาทำใจไม่ได้

“ทำไม..อยากให้ทิ้งไปมากงั้นหรอ ถามอยู่ได้” แก้วขวัญหันมามองเขาอย่างไม่พอใจ

“เอ่อ...ปะ..เปล่าครับ วินแค่อยากมั่นใจว่าขวัญจะไม่ทิ้งวินไปไหน”

“ไม่ทิ้ง! หรืออยากจะให้ทิ้งก็บอกมาก็ได้นะ ฉันพร้อมเสมอ แล้วก็ออกไปห่างๆเลยด้วยมันจะอ้วก” แก้วขวัญโบกมือไล่เขา “บอกให้ออกไปไง”

“เอ่อ...วินขออยู่ดูแลขวัญห่างๆได้มั้ย”

แก้วขวัญนิ่งไปแปปนึงก่อนจะตอบเขาไป

“....ตามใจ”

เธอไม่อยากจะอยู่ในห้องนอนหรอกเพราะมันอึดอัด เธอเลยต้องเดินออกมาโดยที่มีเขาเดินตามมาไม่ห่าง แล้วสองเท้าของแก้วขวัญก็ชะงักก่อนจะหันหลังกลับมาหาเขา

“ครับ..” เขายืนเจี๋ยมเจี๊ยมไม่ว่าตอนนี้เมียจะว่าอะไรเขาเขาก็ยอมทั้งนั้นแหละ

“ฉันขอโทษนะ..”

“ครับ?”

“ฉันขอโทษที่พักหลังนี้ฉํนเอาแต่โมโห หงุดหงิดใส่คุณ ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าฉันทำแบบนั้น ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมต้องหงุดหงิด แต่ยัยดาวบอกว่าเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้อง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหงุดหงิดใส่”

เธอพูดแค่นั้นก็หันหลังกลับเดินลงไปข้างล่างต่อทันที

“ที่รัก...”

เธอทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่แบบนั้น ที่แท้เธอก็แพ้ท้อง ฮอร์โมนไม่คงที่เองหรอเธอถึงชอบหงุดหงิดใส่เขาบ่อยๆ บ้าเอ้ย..นี่เขาทำอะไรลงไปวะ แค่เมียหงุดหงิดใส่เบาๆทำเป็นน้อยใจรับไม่ได้ แถมยังทำให้เรื่องมันใหญ่โต แล้วมึงยังจะทำตัวเลวประชดเมียแบบนั้นอีก ต่อไปเขาจะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว เข็ดแล้วจริงๆ ชวินทร์คิดในใจ

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น