ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
สำนึก

“ถ้าขวัญไม่ไหวขวัญบอกพี่เลยนะ” กรวัฒน์เดินเข้ามาหาน้องสาวแต่ก็ยังไม่วายหันไปมองชวินทร์อย่างไม่พอใจ

“ค่ะ ขวัญคุยแค่แปปเดียวค่ะ” เธอหันมาบอกพี่ชายว่าไม่ต้องเป็นกังวล พอกรวัฒน์เห็นดังนั้นเขาก็พยักหน้าแล้วเดินขึ้นบ้านไป

พอได้อยู่กันสองคนเหมือนเดิมแก้วขวัญก็เชิดหน้าขึ้น มือของชวินทร์ทำท่าจะเอื้อมมาจับมือเล็กๆของเมียที่เขามักจะชอบจับอยู่ตลอด ทั้งชอบจับ ชอบเอามาดม แต่พอเขากำลังจะเอื้อมมือไปถึงเธอก็เดินหนีเขาเข้าบ้านไป สีหน้าท่าทางของเธอเฉยชาจนเขาใจเสีย

แก้วขวัญเดินเข้าไปในห้องรับแขกที่เปิดไฟสว่างจ้า เธอนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ ท่าทีเหินห่างและรู้ว่าตัวเองทำผิดทำให้เขาไม่กล้าเขาไปนั่งโซฟาตัวเดียวกับเธอ

“มีอะไรคุณก็พูดมา ฉันไม่มีเวลาว่างมากหรอกนะ นี่มันก็ดึกมากแล้วฉันง่วง” ปลายเสียงสั่นนิดๆ แผลของเธอมันยังสดใหม่มากๆเพราะเพิ่งจะเกิดมาเมื่อไม่กี้ชม.นี้เอง

คำพูดคำจาของเธอมันช่างเหินห่างยิ่งกว่าเมื่อก่อนซะอีก เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะพูดออกไปอย่างยากลำบาก

“...วินไม่ได้ตั้งใจจะให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้นะ”

เธอหันกลับมาหาเขาทันที

“ไม่ได้ตั้งใจ? หมายความว่าถ้าคุณตั้งใจคุณคงทำมากกว่านี้ใช่ไหม หรือว่าคุณจะไปต่อกับผู้หญิงคนนั้น”

“มะ..ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นคนดี วินหมายถึงว่าวินไม่ได้ตั้งใจจะไปกับผู้หญิงคนไหนเลย วินก็ผิดที่คิดประชดขวัญด้วยการดึงผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเกี่ยว แต่ที่รักครับ วินสาบานให้ตายเลยก็ได้ว่าถึงที่รักจะไม่มาวินก็ไม่เคยคิดจะนอกใจหรือนอกกายเลย”

“....”

“วินก็แค่เสียใจ เสียใจที่คนดีเข้าข้างมัน วินเสียใจที่คนดีไล่วิน เห็นว่าวินไม่สำคัญ แต่วินไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างมันจะเป็นแบบนี้”

“แต่พอฉันถามคุณว่าคุณคิดจะเลิกกับฉันจริงๆใช่มั้ยคุณตอบว่าใช่ นั่นมันไม่ใช่คำที่มาจากใจของคุณหรอ” ปลายเสียงที่สั่นอยู่ในตอนแรกตอนนี้มันกลับแหบพร่า น้ำตาใสๆไหลออกมาจากหางตา ความรู้สึกเจ็บมันวิ่งเข้าในหัวใจของเธออีกครั้ง แม้ว่าเขาจะเอ่ยคำอธิบายหรือขอโทษมันก็ไม่สามารถมาลบความเสียใจภายในใจของเธอได้

“ไม่เลยคนดี วินเสียใจที่ประชดไปแบบนั้น วินขอโทษนะครับ”

ยิ่งเขาเห็นเธอร้องไห้เพราะการกระทำของเขาชวินทร์ก็ยิ่งเจ็บยิ่งกว่า เขามันแย่ ที่ทำให้เมียตัวเองต้องร้องไห้อีกแล้ว เขาทำให้คนที่เขารักมากที่สุดเสียใจอีกแล้ว..

“อย่าร้องเลยนะ ใจของวินมันเจ็บกว่าที่เห็นคนที่วินรักที่สุดร้องไห้ คนดีอย่าร้องเลยนะ” เขาเอาฝ่ามือไปไล่น้ำตาของเธอเบาๆ

“คุณเคยรักฉันจริงๆบ้างมั้ย..”

“ทำไมขวัญถามวินแบบนี้ครับ ขวัญก็รู้ดีว่าวินรักขวัญที่สุด”

“อึก...รักมากจนต้องไปกับคนอื่นเลยหรือเปล่า เราทะเลาะกันแต่คุณกับนั่งหัวเราะอยู่กันคนอื่น ถ้าฉันไม่ไปเจอถึงคุณจะบอกว่าไม่มีทางไปต่อกับเธอแล้วฉันจะเชื่อคำพูดของคุณได้แค่ไหน ฉัน! ที่เป็นเมียคุณยืนอยู่ตรงนั้น ถ้าคุณกลัวฉันเสียใจสักนิด คุณจะไม่ทำแบบนั้น คุณจะไม่โอบเอวผู้หญิงคนนั้นแบบที่ทำกับฉัน ฮึก คุณทำแบบนี้ได้ยังไง ฮึก” แก้วขวัญสะอื้นตัวโยนจนเขาทนไม่ไหวต้องลุกไปกอดเธอไว้แน่น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะไปถึงตัวเธอ เสียงเล็กของเธอก็แผดออกมาเสียงดัง

“อย่าเข้ามานะ! อย่าเอาเนื้อตัวของคุณที่กอดผู้หญิงคนอื่นมาเข้าใกล้ฉัน อึก” แก้วขวัญขยับหนี ชวินทร์ที่เห็นท่าทางของเธอแบบนั้นเขาก็ยิ่งเจ็บปวดใจขึ้นไปอีก

ฝืดดด

“ที่รัก...”

“ฉันต้องการให้เราต่างคนต่างอยู่”

“ไม่นะ วินไม่ยอม”

“ทำไมจะไม่ยอมคุณเป็นคนเลือกเองคุณจำไม่ได้หรอ ฉันไม่ถือว่าคุณเป็นสามีของฉันตั้งแต่คุณเอามือไปโอบเอวผู้หญิงคนนั้นแล้ว!” แก้วขวัญตวาดเสียงดัง เธออดคิดไม่ได้ว่าที่เขาตามมาง้อเธอแบบนี้เพราะว่าเธอท้องหรือเปล่า เขาจะเห็นแก่ลูกแล้วหันกลับมาสนใจเธออย่างนั้นหรอ น่าสมเพสสิ้นดี!

“มะ..ไม่ วินไม่ได้ต้องการแบบนี้ อย่าทิ้งวินไปเลยนะ วินผิดไปแล้วคนดี ฮึก วินผิดไปแล้ว” เขาทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วเขามากอดขาเธอเอาไว้ จะให้เขาทำยังไงเขาก็ยอมเพียงแค่เธอไม่ทิ้งเขาไป “อย่าทิ้งวินเลยนะ วินอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีขวัญ ฮึก วินอยู่ไม่ได้”

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้ปล่อยไง!” แก้วขวัญพยายามแกะมือของเขาที่เกาะขาเธอออก แล้วดูเหมือนเสียงร้องของเธอมันจะดังมากจนพี่ชายรีบลงมาแล้วดันเขาออกไปห่างๆจากเธอ

พลั่ก...

“อย่ามายุ่งกับน้องกู มึงมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ไป๊!” เสียงตะวาดของกรวัฒน์ดังลั่นบ้าน เขาแอบฟังมันกับน้องสาวเขามาตั้งนานละ เหอะ...พวกผู้ชายมันก็แบบนี้แหละตอนทำไม่คิด คิดแต่จะเอาความสะใจของตัวเองเป็นที่ตั้ง แล้วพอเกิดเรื่องแบบนี้แล้วเป็นไง

“ผมไม่กลับจนกว่าผมจะได้เมียผมคืน” ชวินทร์ยืนขึ้นแล้วมองหน้ากรวัฒน์อย่างไม่ยอมเหมือนกัน “ผมรู้ว่าเรื่องนี้ผมผิด ผิดที่ประชดเมียตัวเอง ผิดที่เอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่น พี่จะทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้นแต่ขอเถอะนะครับ อย่าเอาขวัญไปจากผม ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา จะให้ผมไปสาบานที่ไหนก็ได้ว่าผมไม่เคยคิดนอกใจเมียหรือจะนอกกายเลยสักครั้ง วันนี้ผมก็ได้รับข่าวดีว่าเมียผมกำลังท้องลูกที่ผมเฝ้ารอมาตลอด พี่คิดว่าผมจะรู้สึกยังไง ผมทำร้ายเมียในขณะที่เขากำลังจะบอกว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน พี่คิดว่าผมจะเสียใจมากแค่ไหนกับสิ่งที่ผมทำ ผมแค่ขอ..ขอให้ผมได้ชดใช้ ได้แก้ไขในสิ่งที่ผมทำได้ไหม”

“กูไม่สนใจหรอกว่ามึงจะสำนึกผิดแค่ไหน มันเป็นเรื่องของมึง! แต่กูสนอย่างเดียวว่ามึงทำน้องกูเสียใจ มึงทำน้องกู มึงทำร้ายหลานกูที่อยู่ในท้อง ถึงมึงไม่ได้ทำร้ายร่างกายแต่มึงก็ทำร้ายจิตใจเขา กูขอถามมึงอย่าง แค่มึงเห็นว่าเมียมึงเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นหรือแค่พูดคุยมึงก็แทบบ้าแล้ว แล้วดูสิ่งที่มึงทำ! มันไม่หนักกว่าอีกหรอ แล้วมึงยังจะกล้ามาขอให้น้องกูเห็นใจมึงอย่างนั้นหรอ มึงมาทางไหนมึงกลับไปทางนั้นเลยไม่อย่างนั้นกูจะเรียกตำรวจมาลากคอมึงออกจากบ้านกูไป แล้วถ้ามึงยังไม่ออกไปอีกพรุ่งนี้ใบหย่าของน้องสาวกูจะไปถึงหน้าบ้านมึงแน่ๆ มึงเลือกเอาเองแล้วว่าอยากได้แบบนั้นมั้ย ไปยัยขวัญ! ขึ้นบ้านไปพักซะ หลานพี่ต้องการพักผ่อน ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังไม่ยอมนอนเดี๋ยวหลานพี่ก็ไม่โตพอดี ส่วนพ่อมันก็ช่างหัวแม่ง!”

พอเจอเขาขู่แบบนี้ชวินทร์ก็ไม่กล้าจะทำอะไรต่อ เขากลัวว่าพี่ของเมียจะทำแบบนั้นจริงๆ หย่าหรอ..ในความคิดเขาไม่เคยมีสักครั้งที่คิดจะหย่ากับเมีย เขารักเธอ รักเธอมากเกินกว่าที่จะได้รับใบหย่าของเมียในวันพรุ่งนี้ เขาได้แต่มองร่างบางของเธอเดินขึ้นชั้นสองของบ้านไป

“ส่วนมึง กลับบ้านไปซะ ไม่อย่างนั้นมึงได้เจอใบหย่าแน่ๆ”

“พี่กรณ์”

“กลับไปทบทวนความรู้สึกของมึงดีกว่า ถ้ามึงอยากสำนึกผิดก็สำนึกให้มันได้จริงๆ ก่อนที่มึงจะเสียลูกเมียของมึงตลอดไป” เขาพูดทิ้งทวนแค่นั้นก็ขึ้นบ้านตามแก้วขวัญไปเพราะยังไงเขาก็มั่นใจว่ามันต้องกลับบ้านไปแน่ๆ ดูก็รู้ว่ามันกลัวเมียจะหย่ากับมันแค่ไหน

“ไม่ต้องเป็นห่วงมันหรอกหน่ะ” เขาพูดกับน้องสาว

“ขวัญไม่ได้เป็นห่วงเขาสักหน่อย” เหอะ..ยัยเด็กปากแข็ง ถึงขนาดโกรธมันแค่ไหนแต่ก็ยังมีสายตาห่วงมันเนี่ยนะ

“ไม่ได้ห่วงมันก็ดี แล้วต่อไปขวัญจะเอายังไง”

“ขวัญไม่รู้...ขวัญไม่รู้ว่าขวัญต้องทำยังไง ขวัญลบภาพที่เขากอดกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ขวัญลบไม่ได้”

“งั้นหย่ากับมันไปเลยมั้ย”

“.....”

“ว่าไงล่ะ หย่ากับมันไปเลยมั้ย พี่จะจัดการให้” หน่ะเงียบไม่ตอบ ดูก็รู้ว่าน้องสาวเขาก็รักมันมาก ไม่อย่างนั้นจะมาเสียใจขนาดนี้หรอ

“ขวัญไม่รู้”

“โว๊ะ ไอ้นั่นก็ไม่รู้ไอ้นี่ก็ไม่รู้ แล้วจะเอายังไงกันแน่ฮึ ถ้าไม่คิดจะหย่ากับมันก็ฟังมันอธิบายหน่อย เมื่อกี้พี่ก็ฟังมันหมดทุกอย่างนั่นแหละที่มันพูด ขวัญก็รู้ว่ามันเป็นคนหึงแรง หวงแรง มันคงจะหึงขวัญมากๆเลยหล่ะถึงได้ประชดขวัญแบบนั้นได้”

“แล้วทำไมตอนขวัญถามว่าเขาอยากเลิกกับขวัญใช่ไหม ทำไมเขาตอบว่าใช่หล่ะ”

“ก็มันประชดไง”

“หรอ...ถ้าขวัญไม่บอกเขาเรื่องลูก พี่กรณ์ว่าเขาจะไปต่อกับผู้หญิงคนนั้นมั้ย”

“พี่จะไปรู้หรอ พี่ไม่ใช่มันนิ แต่ที่พี่รู้อย่างนึงคือมันรักขวัญมาก ที่ผ่านมามันก็พิสูจน์หลายอย่างให้พี่ดูว่ามันรักขวัญมากจริงๆ เรื่องแค่นี้มันก็แค่เรื่องผัวเมียทะเลาะกันแล้วก็ประชดกันไปมาไม่ใช่หรอ ขวัญก็ไล่มัน มันก็ไล่ขวัญ ต่างคนก็ต่างไล่ ทำไมอารมณ์ร้อนกันทั้งคู่แบบนี้ก็ไม่รู้ แล้วแบบนี้จะไปกันรอดหรอ”

“นั่นสิ...เราจะไปกันรอดหรอ”

“เฮ้ยๆ พี่ไม่ได้พูดว่าให้เลิกกันนะ มีลูกกันมาขนาดนี้แถมขวัญก็กำลังจะมีคนที่สามด้วย อีกอย่างเจ้าสองแสบนั้นก็เพิ่งได้เจอพ่อตัวเอง นี่ถ้าหลานๆรู้ว่าขวัญกับวินเลิกกันได้พากันร้องไห้ขี้มูกโป่งๆแน่ๆ จะทำอะไรคิดถึงลูกเสียบ้าง ขวัญไม่ใช่ตัวคนเดียวนะที่จะทำอะไรโดยไม่คิด คืนนี้ก็นอนคิดซะนะว่าจะเอายังไงแล้วพรุ่งนี้พี่จะมาเอาคำตอบ” เขาลูบหัวเธอเบาๆแล้วเดินออกจากห้องไปให้แก้วขวัญได้คิดอะไรอยู่คนเดียว

ชวินทร์ที่กลับบ้านมาเขาก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ไม่อยากกลับแต่ก็ต้องกลับเพราะคำขู่ของพี่ชายเมีย ร่างสูงไม่ได้เดินไปที่ห้องของตัวเองแต่เขากับเลี้ยวไปยังห้องลูกชายแฝดของเขา

แอ๊ด...

ร่างสูงเดินเข้าไปมองเด็กแฝดที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่แบบนั้น เขานั่งลงที่ข้างๆเตียงแล้วลูบหัวของลูกเบาๆ เขามีครอบครัวที่อบอุ่นขนาดนี้ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นกันนะ เขาเอาตัวเองไปที่เสี่ยงแบบนั้นทำไมกัน...ถ้าเขาต้องเสียลูกและเมียไปเขาจะอยู่ยังไง

“ฮึก..พ่อขอโทษนะครับ” เสียงแผ่วเบาของเขาเอ่ย น้ำตาใสๆของเขามันไหลออกมาจากหางตาหยดลงบนแก้มใสๆของลูกชาย จนแฝดคนโตลืมตาขึ้น

“พ่อวินร้อนไห้ทำไมค้าบ โอ๋ๆ ไม่ร้อนน้า” แขนเล็กป้อมๆเอื้อมมาโอบคอคนเป็นพ่อเอาไว้แน่นจนเขาต้องโน้มตัวลงไปใกล้ลูกชายมากขึ้น

“พ่อ...พ่อ ไม่เป็นไรครับ แค่คิดถึงหนูกับน้องมาเกินไปหน่อย” เขาโกหกคำโตออกไป

“โอ๋ๆ คิดถึมจนต้อมร้อนไห้ออกมาเยยหย๋อค้าบ แล้วแม่ฝันไปหนายค้าบพ่อวิน” เด็กแฝดคนโตถามขึ้น เมื่อเขาเห็นแต่พ่อที่เข้ามาในห้องนอน ปกติหากจะเข้ามาในห้องเขาก็มักจะมาพร้อมกันนี่น่า

“วันนี้คุณแม่นอนบ้านลุมกรณ์ครับลูก”

“เอ๋..หย๋อคับ”

“ใช่ครับลูก”

“งั้นวันนี้พ่อวินก็ต้อมนอนคนเดียวเยยสิค้าบ มาๆมานอนกับผมกับน้อนดีกว่าค้าบ นอนๆเยย” มือเล็กป้อมๆตบที่ว่างข้างๆตัวเองให้คนเป็นพ่อนอนลง จากที่น้ำตาแห้งไปเมื่อกี้พากันไหลลงมาอีกรอบ

นี่เขาทำอะไรลงไปกัน....

 

 

Talk// แอบมากระซิบว่างอนไม่นานนะคะ เพราะน้องกำลังท้อง โฮะๆๆ

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น