ชะตารักนางรอ
มิควรหยอกเย้า (1)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
มิควรหยอกเย้า (1)

 

ภาพของแม่ทัพหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีล้มลงในห้องน้ำว่าน่าละอายแล้ว ทว่ากลับต้องละอายหนักกว่าเดิมอีกหลายเท่า เมื่อได้ยินบ่าวตะโกนสอบถามอยู่หน้าห้องอาบน้ำ เสียงข้าวของล้มโครมครามทำให้เสี่ยวเหมยที่ทำงานอยู่ไม่ไกล รีบตรงเข้ามาตรวจสอบเผื่อว่าเจ้านายต้องการความช่วยเหลือ  

ทางด้านเถียนเถียนถือโอกาสที่สามีร่วงหล่นลงไปกองบนพื้น รีบคว้าเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่ทั้ง ๆ ที่เนื้อตัวยังเปียกปอนอยู่ ก่อนจะอนุญาตให้บ่าวเข้ามาประคองช่วยบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ที่ล้มลงไปไม่เป็นท่า 

ปรากฏว่าจางฉวนก็ตามเข้ามาด้วย บ่าวใบ้ส่งภาษามือบอกเสี่ยวเหมยดูแลคุณหนู ก่อนจะสอดแขนดึงตัวคุณชายสกุลหยางให้ลุกขึ้นยืน และพากลับเข้าห้องนอนอย่างไม่เต็มใจนัก หยางเหวินเย่ทิ้งน้ำหนักตัวมากกว่าปกติ บ่าวคนสนิทของคุณหนูเถียนเถียนจึงพอเดาได้ว่าข้อเท้าข้างซ้ายนั่นน่าจะเจ็บหนักยิ่งกว่าเดิม 

“เจ้าไปเถอะ” หยางเหวินเย่มิกล้าสู้หน้าใครอีก แม้แต่บ่าวใบ้พูดไม่ได้นั่นก็เช่นกัน 

“อือ อา อา” จางฉวนส่งภาษามือ โดยมิสนใจว่าคนฟังจะเข้าใจหรือไม่ 

“ข้าไม่เข้าใจเจ้า” หยางเหวินเย่ตอบกลับขณะถอดรองเท้าของตนเองออกอย่างเบามือ เขาปล่อยให้บ่าวช่วยถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เพิ่งสวมก่อนหน้านี้ไม่นาน เสื้อคลุมตัวนอกที่เขาสวม ก่อนจะบีบนวดเนื้อตัวภรรยาอย่างสนุกมือ 

แม้จะมองผ่านเพียงแสงตะเกียงส่อง ทว่าหยางเหวินเย่ก็มั่นใจแล้วว่าภรรยางามมิเป็นรองหญิงใด! 

“ไปเถอะ ข้าจะพักผ่อนแล้ว”  

“อือ อือ” จางฉวนหงุดหงิดที่เจ้านายมิพยายามทำความเข้าใจกับภาษามือ จึงยังยืนรั้งรอจนกระทั่งเสี่ยวเหมยพาคุณหนูเถียนเถียนกลับเข้ามาในห้องนอน 

หลังจากสนทนากันด้วยภาษามืออยู่ชั่วขณะหนึ่ง จางฉวนก็ยอมกลับออกนอกห้องไป 

“จางฉวนต้องการอะไรหรือ” 

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ จางฉวนแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของท่านพี่ก็เท่านั้น” 

“ความปลอดภัยของข้าหรือเจ้ากันแน่”  

เถียนเถียนหลบตามิยอมตอบคำถาม ทำให้หยางเหวินเย่มั่นใจขึ้นหลายส่วน ว่าบ่าวใบ้ห่วงสวัสดิภาพของคุณหนู หาได้ห่วงใยคนเจ็บอย่างเขาไม่ 

“เถียนเถียน เจ้ามาใกล้ ๆ ข้า” 

“เจ้าค่ะ ท่านพี่” เถียนเถียนตัวสั่น มิอาจซ่อนความกลัวของตนได้อีก 

“เจ้ากลัวถูกข้าล่วงเกินหรือ” หยางเหวินเย่กลืนน้ำลาย ใจหนึ่งก็อยากจะแตะต้องนางให้สมกับความปรารถนา ทว่าดวงตากลมโตกลับรื้นน้ำตาจนทำให้เขามิกล้าลงมือ 

“ชีวิตเถียนเถียนเป็นของท่านพี่ จะทำเช่นไรก็สุดแล้วแต่จะเมตตาเจ้าค่ะ” 

“เช่นนั้นก็มานั่งใกล้ ๆ”  

หยางเหวินเย่มองดูภรรยายังเยาว์ขยับตัวเข้ามาใกล้ ๆ เขาตบเตียงเป็นเชิงออกคำสั่งให้นางนั่งลงข้าง ๆ กัน ซึ่งผู้ที่ได้รับคำสั่งก็ไม่ได้ปฏิเสธ มือหนาชะงักยามเห็นดวงตาสีน้ำผึ้งมีหยาดน้ำแต่งแต้ม ทว่าความสงสัยทำให้เขามิอาจหยุดมือได้ 

หยางเหวินเย่ปลดผ้าคลุมหน้าของภรรยา 

คำว่าอัปลักษณ์ดูท่าจะห่างไกลจากความจริงอยู่มาก 

“เถียนเถียน เจ้างามยิ่งนัก” ท่านแม่ทัพกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภรรยาของเขาคือนางสวรรค์มิผิดแล้ว 

ความงามของนาง มองเห็นเพียงแค่เงาก็อันตรายอย่างมาก หยางเหวินเย่เข้าใจทันทีว่าเหตุใดคุณชายสองพี่น้องจึงยอมเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง และขอร้องให้เขายอมหย่าขาดจากภรรยา หากครั้งนั้นนึกสนุกยอมทำตามคำขอ เขาก็คงจะกลายเป็นบุรุษที่โง่งมที่สุดในใต้หล้าแล้ว 

หยางเหวินเย่แค่นหัวเราะ สำนึกได้ว่าตนโง่งมนานกว่าห้าปี 

“เมื่อครู่เผลอลงน้ำหนักนวดเจ้าแรงไป เจ็บมากหรือไม่” แน่นอนว่าภรรยาของเขาเจ็บ เพราะรอยแดงช้ำที่โผล่พ้นเสื้อผ้าคือหลักฐานชั้นดี 

“เจ็บไม่มากเจ้าค่ะท่านพี่” เถียนเถียนก้มหน้าลงต่ำ ซ่อนดวงตางามประหลาดให้พ้นจากสายตาของสามี 

“จูบได้หรือไม่” 

“ได้เจ้าค่ะ” เสียงของนางสั่นสะท้านเกือบจะไม่เป็นคำพูด ทว่านั่นกลับปลุกเร้าคนฟังจนเบื้องล่างปวดหนึบ 

เพิ่งจะปลดปล่อยไปไม่นานนี้แท้ ๆ 

ภรรยาของหยางเหวินเย่อายุเพียงสิบเก้าปี ทั้งยังมิเคยออกจากบ้านเหลียนซานเลยสักครั้งหนึ่ง เรื่องความสัมพันธ์ทางกายระหว่างชายหญิงจึงไม่น่าจะเข้าใจ ยิ่งนางเอียงแก้มซับสีชมพูระเรื่อให้ หยางเหวินเย่ยิ่งมั่นใจว่าภรรยามิเข้าใจความหมายของคำว่าจูบ 

มือหน้าคว้าท้ายทอยของนางและบังคับให้เชิดหน้าขึ้น ก่อนจะขบริมฝีปากนุ่มของภรรยาเบา ๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นตื่นตระหนก ทว่ามิขยับตัวขัดขวางความต้องการของสามี และปล่อยให้เจ้าชีวิตเรียกร้องกระทำตามใจชอบ  

หยางเหวินเย่ใช้ลิ้นเรียวดันฟันซี่เล็กให้เปิดกว้าง ก่อนจะสอดลิ้นชิมรสหวานล้ำของภรรยา อยากจะกระทำรุนแรงเหลือเกิน ทว่าก็ต้องอดใจเอาไว้ก่อน 

“ใช้จมูกชนแก้มเรียกว่าหอม ทาบทับริมฝีปากเช่นนี้จึงเรียกว่าจูบ” หยางเหวินเย่ถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง มังกรข้างล่างตื่นตัวจนแทบจะควบคุมไม่อยู่แล้ว 

“เจ้าค่ะ” 

“ร่วมรักได้หรือไม่” 

“ได้เจ้าค่ะ”  

 ดีเหลือเกินที่มีภรรยาเชื่อฟังและไม่คิดขัดคำสั่งของสามี หยางเหวินเย่คลายเสื้อนางให้หลวมขึ้นมาอีกหน่อย ก่อนจะจูบประทับลงบนรอยแดงช้ำที่เผลอฝากเอาไว้ยามถูกเนื้อต้องตัวนางเป็นครั้งแรก ทว่าดวงตาเรียวกลับหรี่ลง ยามจ้องมองมือของภรรยาที่วางอยู่บนตัก 

********************

น้องเถียนจะรอดมั้ยคะเนี่ยยยยยย

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น