ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Episode 1 เพียงแค่มองผมสักนิด [ 100% ] + แก้คำผิด

Episode 1

เพียงแค่มองผมสักนิด

บางครั้งเราก็ไม่อยู่ในสายตาของใครบางคน…...แต่ผมเชื่อว่าสักวันต้องมีคนที่มองผมอยู่ในสายตาอยู่แน่นอน

BY GAWIN

พาร์ทกวิน


“กลับมาแล้วหรอครับ ผมทำอาหารไว้ให้เผื่อคุณจะหิวน่ะครับ…”


“….” ร่างสูงสง่าผู้มาใหม่เดินผ่านผมไปราวกับไม่เคยมีใครยืนอยู่ตรงนี้

ตึก ตึก

เขาเดินตรงไปเข้าไปยังห้องของตัวเองโดยไม่สนใจผมแม้แต่น้อย ทำเหมือนผมไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนี้ ผมไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยในเวลาที่พวกเราอยู่ตามลำพัง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ หรือคุณพ่อของเขาเอง เขาจะเปลี่ยนเป็นคนละคนอย่างกับสับสวิตช์ เขาจะกระทำกับผมดั่งคนรัก ราวกับเป็นคู่สามีภรรยาอย่างแท้จริง ผมเองก็เออออตามน้ำไปด้วย โดยพูดกับตัวเองตลอดว่า ’ไม่เป็นไร’ ผมพูดจนมันก็เป็นคำติดปากของผมไปเสียแล้ว


ผมได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงลอยมาจากตัวเขา ไปหาเธอคนนั้นอีกแล้วงั้นหรอ  'เธอคนนั้น'ที่ว่าก็คือ แฟนของร่างสูงหรือคุณภาคิน เธอชื่อ ‘ต้นหอม’ เป็นแฟนที่คุณภาคินรักมากที่สุด แต่ตอนนี้กลับเริ่มมีปากเสียงกันขึ้น สาเหตุก็แน่อยู่แล้ว ก็คือการที่ผมแต่งงานกับเขา ทำให้เธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก


ทำให้ไม่แปลกหรอก ที่คุณภาคินจะรู้สึกเกลียดผมเข้าไส้


“….ไม่เป็นไรครับ”


ผมหยิบจานอาหารที่เตรียมไว้ให้เขา และเททิ้งลงถังขยะอย่างน่าเสียดาย แต่ถึงจะเสียดายยังไงเขาก็ไม่คิดจะกินมันอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังจะทำมันไว้… เพื่ออะไรกัน ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

เพล้ง!!

ผมที่มัวแต่คิดอะไรอยู่ เผลอทำจานหลุดมือจนตกแตก


“อึ่ก!!” พอผมพยายามจะเก็บก็ดันโดนบาดเข้า จนเลือดซึม ทำไมเราซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะเนี่ย

กึก

จู่ๆ เขาก็เปิดประตูห้องแล้วเดินออกมาจากห้องของตัวเอง หรือว่าผมจะทำเสียงดังรบกวนเขา ยังไงก็ต้องขอโทษไปก่อน


“….”


“ขอโทษครับ ผมทำเสียงดังรึเปล่า”


“…….นั่นเลือดหรอ?” คุณภาคินมองที่พื้นนิ่งๆ แล้วเอ่ยถามเมื่อเห็นหยดเลือดหยดอยู่บนพื้น


“เอ่อ ครับ” ผมขานรับแล้วยิ้มแห้งๆ


“งั้นก็รีบเช็ดมันซะ กูไม่อยากเห็น” ผมตัวชา ก่อนจะพยายามสะกดอารมณ์ไว้


“ครับ ขะ ขอโทษนะครับ”


จากนั้นร่างสูงก็เดินออกไปจากห้องอีกครั้งทั้งที่พึ่งจะกลับมาไม่กี่นาที ….มันเป็นแบบนี้ตลอดจนเป็นเรื่องปกติ ผมทำได้ก็เพียงรอให้เขากลับมาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

แปะ แปะ

หยดน้ำตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองค่อยๆ หยดลงพื้นอย่างช้าๆ


“ไม่เป็นไร แค่นี้ ฮึก ไม่เป็นไรหรอก ฮึก ก”


ทุกอย่างต้องดีขึ้นแน่ๆ ผมเชื่ออย่างงั้น และหวังว่ามันจะเป็นจริง




พระเจ้า ขอร้องเถอะครับอย่าทำให้ผมต้องเจ็บปวดอีกเลยนะ




……………………….

3เดือนก่อน

ภายในงานวิวาห์แสนรื่นเริงที่น่าจะเต็มไปด้วยความสุขสม และ ความรักอันอบอุ่น...แต่ที่จริงแล้วก็เป็น เพียงแค่เปลือกนอก



“นี่คือคู่หมั้นของลูกนะ กวิน แต่อีกไม่กี่นาทีเขาจะกลายมาเป็นสามีของลูกอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วล่ะ” แม่ที่ยืนจับไหล่ทั้งสองข้างของผมจากด้านหลังกล่าวออกมาอย่างมีความสุข และแฝงไปด้วยความโลภในจิตใจ โดยไม่คำนึงถึงบุตรชายของตัวเองเลยสักนิดว่าเขาต้องการมันหรือไม่



ผมโดนคุณแม่สั่งให้แต่งงานกับตระกูลแห่งนี้ นั่นก็เพราะ เธอหวังจะเอาเงินทองและทรัพย์สมบัติจากพวกเขา จึงทำตัวสนิทสนมกับคุณพ่อของอีกฝ่ายจนให้ลูกของแต่ละฝ่ายแต่งงานกันในที่สุด



คุณแม่ที่อยู่ๆก็ทำดีด้วย เพราะจะใช้ประโยชน์จากผม ที่จริงผมก็รู้อยู่แล้วล่ะ เลยทำใจเอาไว้แล้ว เพราะจู่ๆ คนที่ทำร้ายเรา ใช้เราอย่างกับเป็นหมู เป็นหมา มาทำดีด้วยแบบนี้ ...และผมก็รู้ดีเลย ไอ้รอยยิ้มจอมปลอมที่ประดับอยู่ใบหน้านั้นน่ะ




มันช่างน่ารังเกียจเสียจริง




“พี่ชื่อ ภาคินนะ เรียกพี่คินก็ได้ แล้วเราล่ะชื่ออะไร” ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลา ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของผม เขาเอ่ยถามผมก่อนจะยิ้มอ่อนให้ผม พร้อมกับยื่นมือมาจับ สิ่งแรกที่ผมคิดลมๆแล้งๆขึ้นมาคือ ครั้งนี้อาจจะเป็นความสุขที่ผมกำลังตามหาอยู่ก็เป็นได้




 "ผม...กวินครับ ….พี่คิน” ผมยิ้มตอบ แล้วจับมือร่างสูงอย่างดีใจ




แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย มันผิดไปหมด เพราะหลังจากพวกเราเข้าเรือนหอ หรือ ก็คือคอนโดหรูที่ภายในมีสองชั้นมีทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่นพร้อม ส่วนด้านบนเป็นห้องต่างๆ หลายห้อง แถมยังมีหน้าต่างกว้างที่สามารถมองวิวข้างนอกได้อย่างชัดเจน ทุกอย่างมันดีไปหมด.......ยกเว้นแต่




คุณภาคินที่ดูท่าทางแปลกไปจากเดิมตั้งแต่พิธีแต่งงานจบลง ตั้งแต่ที่พวกเราอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง สองต่อสอง




 “..... พี่คิน” ผมเอ่ยถามร่างสูงอย่างกล้าๆ กลัวๆ


“อย่ามาสะเออะเรียกชื่อกูอย่างสนิทสนม” จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมที่อ่อนกลับแปรเปลี่ยนไปเป็นแข็งกระด้าง ราวกับฤดูหนาวที่แทรกแซงเข้ามา


“…ขะ ขอโทษครับ กะ ก็พี่-” ผมรวบรวมความกล้าแล้วพยายามจะโต้กลับ แต่ก็...


“กูไม่ใช่พี่มึง!!”


“อึ่ก …. พะ คุณคะ ภาคิน คุณ..เป็นอะไรรึเปล่าครับ ทำไม…”


 “ที่กูยอมแต่งงานกับมึง ไม่ใช่เพราะกูรักมึงหรอกนะ กูก็แค่อยากให้เรื่องมันจบๆ ไปซะ กูจะได้รับมรดกซะที” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนผมเริ่มที่จะกลัว ราวกับมีอะไรเข้ามาแทงที่อกผม ความเจ็บปวด ความเสียใจ ความสิ้นหวัง มันถาโถมเข้ามามากมายจนเกินจะรับมันได้ไหวในคราวเดียว


“….คะ ครับ ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจดี” ผมตอบเสียงสั่น ซึ่งผมพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นออกนอกเปลือกตา

ตึก ตึก ปัง!

คุณภาคินถอดชุดสูทออกแล้วเดินออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูเสียงดังลั่น ทิ้งให้ผมอยู่ตามลำพังอย่างโดดเดี่ยวจากนั้นก็ทรุดลงนั่งบนพื้นและปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่



“ฮึก ทำไมครับ ฮึก ผมทำอะไรผิด ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮือๆ” ความเศร้าครอบคลุมไปทั่วห้องอย่างน่าเวทนา




“ฮึก คุณพ่อครับ  ผมคิดถึงคุณพ่อ ฮึก ทำไมคุณพ่อต้องทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวแบบนี้ด้วย  ฮือๆ”


TBC

กลับหน้าเรื่อง
ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจค่ะ
เจ้ากระต่าย
 
 
 
  นิยาย
 
  Marry Drama บทละครของคนไร้ค่า [เคะท้อง Yaoi 18+] คู่หลัก/คู่รอง (จบแล้ว)
 
 Bloody Vampire [Drama SM Yaoi 20+]  (หยุดชั่วคราว)
 
► มาเฟียขาโหด กับ นายตัวขาว [Drama Yaoi 20+]   (กำลังรีไรท์...)
 
► Husband's Mermaid [ Yaoi 18+ ]  (หยุดชั่วคราว)
 
 
► Choice เลือกที่จะรัก หรือ เลือกที่จะ... [ Yaoi Drama? ] (รอแต่ง...)
 
 
..........................
 
เรื่องสั้น
 
 Loathe [Drama Yaoi 18+]  (กำลังแต่ง...)
 
► คำบอกลาในเดือนสุดท้าย [ Drama Yaoi ] (จบแล้ว)
 
► ภาพลวงตาที่มิอาจเป็นจริง [ Drama Yaoi ] (จบแล้ว)
 
 
 แฟนฟิค ลงในเด็กดี
 
 
#
 
 
 
 
<div class="fb-page" data-href="https://www.facebook.com/%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A2-1167696039930846/?ref=settinhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/154422/123257859-member.jpg
 
 18+ ]
timeline" data-small-header="false" data-adapt-container-width="true" data-hide-http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/154422/607833619-member.jpg
 
 
 
 
#
 
 
 http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/154422/479333376-member.jpg
 
 
 
 
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น