ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
16 - ยากจะลืม

“มะ ไม่ต้อง หะ ห้ามโทรไปบอกนะ” ฉันรีบคว้ามือมายเอาไว้ก่อนที่มายจะโทรออกไปหาคุณป๋า

 

มายมองฉันเหมือนรู้สึกแปลกใจอะไรบางอย่างอยู่

“ฉันก็แค่จะโทรไปบอก เห็นว่าแกไม่สบาย ทำไมแกถึงตกใจแบบนี้ล่ะ” มายถาม

“เปล่า ฉะ ฉันแค่ไม่อยากให้คุณป๋าเป็นห่วงน่ะ”

“ถ้างั้นแกก็ต้องไปห้องพยาบาลนะ”

“อะ อื้อก็ได้”

สุดท้ายฉันก็ต้องยอมให้มายพาไปห้องพยาบาลจนได้ แลกกับการที่มายไม่ต้องโทรไปบอกคุณป๋า ฉันไม่อยากให้คุณป๋ารับรู้เรื่องราวอะไรที่เกี่ยวกับฉัน และฉันก็ไม่อยากรับรู้เรื่องราวอะไรที่เกี่ยวข้องกับคุณป๋าเหมือนกัน

 

 

5 เดือนผ่านไป....

เวลามักผ่านไปเร็วเสมอ แต่ตราบาปในใจของฉันต่อให้เวลาจะผ่านไปตั้งห้าเดือนแล้ว แต่ฉันก็ยังจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดี วันที่ฉันเสียใจที่สุดในชีวิต

“ฝุ่น แกจะกลับบ้านพร้อมกับฉันมั้ย” มายเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วถามฉัน

ตอนนี้ทางมหาวิทยาลัยหยุดยาวเพื่อให้กลับบ้านไปฉลองกับครอบครัวในช่วงปีใหม่

“แกกลับเลย เดี๋ยวฉันกลับไปทีหลัง” ที่พูดไปแบบนั้นไม่ได้แปลว่าฉันจะกลับ บอกตามตรงว่าฉันยังไม่พร้อมที่จะกลับไปจริงๆ

“แล้วแกจะกลับยังไง แล้วทำไมไม่กลับไปพร้อมฉันเลย ?” แน่นอนพอฉันปฏิเสธออกไปมายก็ต้องตั้งคำถาม เพราะฉันขับรถไม่เป็นและไม่มีรถ ขึ้นรถแม่ก็ไม่คล่อง อย่างฉันจะกล้ากลับไปคนเดียวได้ยังไง

“คะ คุณป๋าจะมารับไง แกไม่ต้องห่วงฉันหรอก แกน่ะขับรถดีๆนะ ถึงบ้านแล้วอย่าลืมโทรมาบอกฉันด้วย”

“อื้อๆ โอเคๆ งั้นฉันกลับแล้วนะ บ๊ายย” มายโบกมือให้ฉันก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

หลังจากที่มายออกไปแล้วฉันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะความกดดันกลัวว่ามายจะรู้เรื่องที่ฉันปิดบังเอาไว้

 

วันต่อมา... วันนี้เป็นวันที่31ธันวาคม วันสิ้นปี

ปีใหม่ปีนี้ฉันต้องอยู่คนเดียว มันรู้สึกหนักอึ้งไปหมด ในเวลานี้ฉันเหมือนคนที่ไม่มีญาติที่ไหน อยู่ไกลบ้านไม่รู้จักใคร เฮ้อ คิดถึงป้าชมจัง ป้าชมเลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็ก ฉันจะใจร้ายไม่โทรไปหาก็คงไม่ได้ ปีใหม่ทั้งที

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปหาป้าชม ป้าชมมีโทรศัพท์นะ ไม่ใช่โทรไปเบอร์บ้าน ถ้าเป็นเบอร์บ้านฉันคงไม่กล้าโทรเพราะกลัวว่าคนที่รับจะเป็นคุณป๋า

( ป้าชม นี่ฝุ่นเองนะคะ )

( โธ่ คุณหนูฝุ่นของป้า ไม่กลับมาบ้านหรอคะ ป้าคิดถึง ถามคุณท่านคุณท่านก็ไม่พูดอะไรเลย คุณฝุ่นสบายดีมั้ยคะ ป้าเป็นห่วง ทะเลาะอะไรกับคุณท่านหรือเปล่าคะ )

คำถามของป้าชมมันทำให้ฉันจุกในอก ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้ป้าชมเข้าใจเหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมสำหรับอะไรทั้งนั้น

( ฝุ่นสบายดีค่ะ ฝุ่นคงไม่ได้กลับไปบ้านอีกนานเพราะเรียนยุ่งๆ ป้าชมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ ฝุ่นรักป้าชมนะคะ )

( ป้าชมครับ...) นะ นั่นมัน สะ เสียงของคุณป๋า

ตึกตัก ตึกตัก ใจของฉันมันเต้นรัวทันทีที่ได้ยินเสียงของคุณป๋า ซึ่งตลอดห้าเดือนที่ผ่านมาฉันไม่แม้แต่ที่จะได้คุยกับคุณป๋าเลย

( คุณท่านคะ คุณหนูฝุ่นโทรมาค่ะ...)

ป้าชมบอกคุณป๋าด้วยน้ำเสียงที่แสนจะดีใจที่เห็นฉันโทรไปหา แต่ฉันนี่สิกลับรีบกดวางสายไปในทันที ฉันกลัว มันเป็นความกลัวที่อยู่ในใจ และฉันไม่สามารถเอามันออกไปจากใจได้เลย

 

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงฉันนั่งเหม่อมองอะไรไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆ เสียงข้อความโทรศัพท์ก็แจ้งเตือนเข้ามา เมื่อหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่ามันเป็นข้อความเงินเข้าจำนวนหนึ่ง ซึ่งเป็นเงินที่มากสำหรับฉัน

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะโอนเงินมาให้ฉัน นั่นก็คือคุณป๋า คุณป๋าโอนเงินมาให้ฉันทุกเดือน แต่เดือนนี้มันมากกว่าที่ผ่านมา

กริ่ง ~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เบอร์ที่โทรมาเป็นเบอร์ของคุณป๋า ฉันนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่แบบนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปกดรับสาย มันเป็นครั้งแรกในรอบห้าเดือนที่คุณป๋าโทรมาหาฉัน

 

 

กลับหน้าเรื่อง

สวัสดีดีค่ะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายของ ลำเจียก (ชื่อเรียกแทนชื่อจริงของไรท์)ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน🙏🏻

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกคนจะสนุกไปกับนิยายที่ลำเจียกตั้งใจแต่งนะคะ ❤️

🚫ขอสงวนลิขสิทธิ์นิยายทุกเรื่องของลำเจียกนะคะ

🚫ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น