U&Me เป็นแฟนกับฉันนี่คือคำสั่ง!! -End-
U&Me : Chapter 37 (คลาสเตอร์ x แวร์วูฟ)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
U&Me : Chapter 37 (คลาสเตอร์ x แวร์วูฟ)

U&Me

37

 #

 

07.43 .

 

        อื้อออ~ ผมครางในลำคอเบาๆขณะขยับตัวบนที่นอนนุ่มๆ ตอนนี้ผมกำลังนอนกอดหมอนข้างคู่ใจอยู่ ผมเป็นคนที่ติดหมอนข้างเอามากๆถ้าไม่ได้นอนกอดนะผมคงจะนอนไม่หลับแน่ๆ เอ๊ะ! ว่าแต่ว่าหมอนข้างของผมวันนี้ทำไมมันดูใหญ่จัง แถมยังกอดอุ่นกว่าทุกวันด้วย

 

          “อื้ออ อย่ากวนดิคนกำลังนอน” เดี๋ยวนะ! ทำไมหมอนข้างผมพูดได้ ทั้งยังกอดรัดตัวผมเอาไว้แน่นขึ้นอีก

 

          แว้กกกกกกก! หรือว่าหมอนข้างผีสิง (มโนไปโน่น) ว่าแล้วผมก็รีบลืมตาตื่นขึ้นมาทันที

 

          อ๊ากกกกกกก! นี่มันยิ่งกว่าหมอนข้างผีสิงซะอีก ทำไมไอ้พี่คลาสเตอร์มันมานอนถอดเสื้อกอดผมได้ล่ะ

 

          “ปล่อยๆ พี่มานอนกอดผมทำไมเนี่ย!!” ผมร้องโวยวาย อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนไอ้พี่คลาสเตอร์เสร็จผมไปแล้ว ถูกผมแทงข้างหลังไปเรียบร้อยโรงเรียนจีนแล้ว (? แกต่างหากที่เกือบโดนแทงอิวูฟ5555) ว่าแล้วผมก็ก้มลงดูสภาพตัวเอง เสื้อผ้าก็ครบทุกชิ้นนี่น๊า แสดงว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วทำไมผมถึงได้มานอนกอดกับพี่มันได้ล่ะ???

 

          “บอกว่าอย่าเสียงดังไง กูจะนอน” ไอ้พี่คลาสเตอร์เปล่งเสียงงัวเงียปนหงุดหงิดออกมา

 

          “ไม่ได้! พี่ตื่นขึ้นมาคุยกับผมเดี๋ยวนี้เลย” ผมเขย่าตัวไอ้พี่คลาสเตอร์อย่างแรงเพื่อเป็นการปลุก

 

          “มึงจะโวยวายทำซากไรเนี่ย” 

 

          “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมเราสองคนถึงได้มานอนกอดกันบนเตียง” ผมถามโพล่งออกไปทันที

 

          “ก็อย่างที่เห็น” ไอ้พี่คลาสเตอร์ตอบก่อนจะล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง

 

          “อย่าพึ่งหลับสิพี่ ตื่นขึ้นมาคุยกันก่อน”

 

          พรึ่บ!

 

          ในขณะที่ผมดึงแขนไอ้พี่คลาสเตอร์ให้ลุกขึ้นตัวผมซะเองที่เป็นฝ่ายล้มทับพี่มัน แล้วหลังจากนั้นไอ้พี่คลาสเตอร์ก็ดึงผมลงไปกอดอีกครั้ง

 

          “ถ้ามึงยังโวยวายไม่เลิก กูปล้ำมึงจริงๆด้วย” พี่มันขู่ผมเสียงเข้ม แต่คิดเหรอว่าคนอย่างผมจะกลัว

 

          “ไอ้พี่คลาสเตอร์เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น บอกมา..อุ๊บส์!” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบประโยคริมฝีปากของเรียวก็ประกบลงมาที่ริมฝีปากของผมทันที ทำเอาผมเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจ ก็ผมเคยจูบกับผู้ชายซะที่ไหน!!! (เมื่อคืนแกจำไม่ได้สินะว่าถูกผู้ชายจูยตั้งสองคน5555)

 

          “อื้ออ อ่อยๆ (ปล่อยๆ)” ผมร้องอู้อี้ในลำคอ เม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรุกร้ำเข้ามา

 

          “กูบอกมึงแล้วว่าอย่าโวยวาย” ไอ้พี่คลาสเตอร์พูดขึ้นหลังจากผละริมฝีปากออกจากผมแล้ว

 

          “ไม่โวยวายแล้วก็ได้ แต่พี่บอกผมได้ไหมอ่ะ ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น?” ผมทำเสียงอ่อนลงยอมนอนอยู่นิ่งๆ

 

          “เมื่อคืนมึงเมา”

 

          “อันนี้ผมรู้แล้วหรอกน๊าว่าเมา แล้วหลังจากนั้นล่ะเกิดอะไรขึ้น?” ผมทำหน้าตาอยากรู้สุดขีด

 

          “มึงถูกไอ้พี่แซคจูบ”

 

          “ห๊ะ!!!” เจอประโยคนี้เข้าไปผมถึงกับช็อค พี่แซคเนี่ยนะจูบผม

 

          “ไม่จริงอ่ะ พี่แซคจะมาจูบผมทำไม”  

 

          “ก็มันชอบมึง”

 

          “ห๊ะ! พี่แซคเนี่ยนะชอบผม” งงดับเบิ้ลเลยครับ ไอ้พี่คลาสเตอร์แมร่งพูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้

 

          “ใช่”

 

          “ไม่จริงอ่ะ! พี่แซคเขาไม่ได้ชอบผม แล้วเขาก็เห็นผมเป็นแค่น้องเท่านั่นแหละ ส่วนผมก็เห็นเขาเป็นพี่ชายที่เคารพคนหนึ่ง” 

 

          “หึ! ไม่เชื่อก็แล้วแต่มึง”

 

          “ก็ไม่เชื่ออ่ะดิ พี่พูดอะไรก็ไม่รู้ เออ! แล้วทำไมผมกับพี่ถึงมานอนด้วยกันได้ พี่ขึ้นมานอนบนห้องผมได้ยังไง”

 

          “มึงลองดูดีๆสิว่านี่ห้องใคร?”

 

          “นี่มันห้องพี่หนิ” เมื่อมองไปรอบๆห้องแล้วไม่ใช่ห้องผมเลยสักนิด งั้นอย่าบอกนะว่าเมื่อคืนผมไม่ได้กลับบ้าน

 

           ชิบหายแล้ว!

 

          “พี่ผมขอยืมโทรศัพท์หน่อยดิ จะโทรหาแม่ ถ้าแม่รู้ว่าผมไม่ได้กลับบ้านนะมีหวังบ่นจนหูชาแน่ๆ” ผมขอยืมโทรศัพท์ไอ้พี่คลาสเตอร์เพราะโทรศัพท์ผมแบตหมดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

 

          “กูโทรบอกแม่มึงแล้ว”

 

          “พี่มีเบอร์แม่ผมได้ยังไง?”

 

          “ก็เมื่อวานแม่มึงเข้ามาคุยกับกูบอกว่าให้กูช่วยดูแลมึงหน่อย แล้วแม่มึงยังเอาเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้กูด้วยเผื่อว่ามึงทำตัวแย่ๆจะได้โทรไปฟ้องได้”

 

          “แล้วเมื่อคืนพี่โทรไปบอกแม่ผมยังไงอ่ะ?” ผมยังถามไม่เลิก ก็ผมอยากรู้หนิ

 

          “กูบอกว่ามึงอยู่กับกู แล้วแม่มึงก็ไม่ได้ว่าอะไร”

 

          “แค่นี้อ่ะนะ”

 

          “ใช่! ถามเสร็จยัง กูจะได้นอนต่อ”

 

          “ยัง! พี่จะนอนต่อไม่ได้นะ พี่ต้องพาผมไปเอามอไซค์ที่จอดไว้ในมหาลัยเมื่อวานนี้ก่อน ไม่รู้ว่าปานนี้มันหายรึยัง? คันนั้นแพงมากด้วยนะจะบอกให้ ถ้ามันหายพี่ต้องรับผิดชอบ!" แล้วผมก็ลุกขึ้นมาเขย่าตัวพี่มันอีกครั้ง

 

          พรึ่บ!

 

          แล้วไอ้พี่คลาสเตอร์มันก็ดึงตัวผมไปกอดเอาไว้อีกครั้ง ทำเอาผมรีบสงบปากสงบคำทันที ก็กลัวว่าพี่มันจะจูบผมอีกอ่ะดิ

 

          “กูบอกแม่มึงให้คนไปเอารถมอไซค์ของมึงไปไว้บ้านแล้ว”

 

          “พี่บอกตอนไหน?”

 

          “ตอนไหนมึงไม่ต้องรู้หรอก”

 

          “พี่ผมขอยืมสายชาร์ตโทรศัพท์หน่อยดิ”

 

          “ไปหยิบเอาบนโต๊ะ แล้วมึงก็ไม่ต้องมากวนกูอีกนะ จะนอน”

 

          “คร้าบบบบบบ” แล้วผมก็เดินไปหยิบสายชาร์ตโทรศัพท์ที่โต๊ะตามที่ไอ้พี่คลาสเตอร์บอกและจัดการเสียบสายชาร์ตเข้ากับโทรศัพท์ของตัวเอง เมื่อไฟเข้าโทรศัพท์ผมก็เปิดเครื่องได้

 

          ร้อยกว่ามิสคอล! เป็นเบอร์ของพี่แซคทั้งนั้นเลย ว่าแต่พี่เขาจะโทรมาหาผมทำไมเยอะขนาดนี้เนี่ย ว่าแล้วก็โทรกลับหน่อยดีกว่าเผื่อว่าพี่แซคจะมีธุระสำคัญอะไรจะคุยกับผม

 

          ตู๊ดๆ ตู๊ดๆ ตู๊ดๆ

 

          (“ไอ้วูฟ! ตอนนี้มึงอยู่ไหนทำไมกูโทรหามึงแล้วเสือกปิดเครื่อง โทรไปหาที่บ้านแม่มึงก็บอกว่ามึงยังไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน มึงรู้ไหมว่ากูเป็นห่วง!!”) หลังจากที่กดรับสายพี่แซคก็พูดออกมาซะยาวเหยียด   

 

          “ใจเย็นพี่ ที่โทรศัพท์ผมโทรไม่ติดเพราะแบตหมด”

 

          (“แล้วทำไมมึงไม่กลับบ้าน ตอนนี้มึงอยู่ไหน?”)

 

          “ผมเมามากเลยมานอนค้างห้องเพื่อนอ่ะ”

 

          (“มึงปลอดภัยดีใช่ไหม? มีใครทำมิดีมิร้ายมึงรึเปล่าว่ะ”) พี่แซคถามแบบนี้หมายความว่าไงอ่ะ ใครจะทำมิดีมิร้ายผม

 

          “ผมปลอดภัยดีครับ”

 

          (“ปลอดภัยก็ดีแล้ว”)

 

          “ครับ”

 

          (“เออ! แล้ววันนี้มึงว่างป่ะ มาหากูที่สนามแข่งหน่อยดิ”)

 

          “ว่างสิครับ งั้นเดี๋ยวผมจะรีบไปเลยนะ”

 

          (เออ! อย่าเบี้ยวนัดกูอีกล่ะ)

 

          “คร้าบบบบบบบ” แล้วหลังจากนั้นผมก็กดวางสายไป

 

          “มึงคุยกับใคร?” ไอ้พี่คลาสเตอร์ถามผมเสียงเข้ม ไหนว่าจะนอนทำไมมานั่งหน้านิ่งมองผมเขม็งแบบนี้ล่ะ

 

          “พี่แซค”

 

          “แล้วมึงจะไปไหน?”   

 

          “ไปไหนก็ได้มันเรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับพี่” ผมพูดลอยหน้าลอยตา ผมจะไปไหนทำไมต้องรายงานให้ไอ้พี่คลาสเตอร์ทราบด้วยล่ะ 

 

          “กูไม่ให้มึงไป”

 

          “เฮ้ยยย! พี่จะทำไรเนี่ย” ผมร้องโวยวายขึ้นเมื่ออยู่ๆไอ้พี่คลาสเตอร์ก็เดินมาลากตัวผมแล้วผลักให้ลงไปนอนราบบนเตียงก่อนที่จะขึ้นมาคร่อมตัวผมเอาไว้ มือหนากดมือผมทั้งสองข้างเอาไว้เหนือหัว  

 

          “ทำให้มึงไม่ไปหาไอ้พี่แซคไง”        

 

           “ปล่อยผมเลยนะ ทำไมผมจะไปหาพี่แซคไม่ได้!!

 

          “ก็กูไม่ให้ไป” ทำไมไอ้พี่คลาสเตอร์แมร่งชอบสั่งจังว่ะ บ้าอำนาจที่สุด

 

          “พี่ไม่ใช่พ่อผมนะ ผมจะไปหาใครก็เรื่องของผม”  

 

          “ก็ใช่! กูไม่ใช่พ่อมึง แต่กูทำให้มึงเป็นเมียกูได้นะ” พูดจบไอ้พี่คลาสเตอร์ก็ก้มลงมาซุกไซร้ซอกคอผมทันที

 

          มะ เมียเหรอ? ม่ายยยยยยยยยยยยย!!  

 

          “อื้ออ~ ปล่อยผมนะพี่ อย่าทำแบบนี้!” ยิ่งผมร้องห้ามไอ้พี่คลาสเตอร์ยิ่งซุกไซร้ซอกคอผมรุนแรงขึ้น อ๊ากกกกกกกกกกก! นี่แวร์วูฟกำลังจะตกเป็นเมียของไอ้พี่คลาสเตอร์เหรอเนี่ยยยย ไม่จริงๆ ถ้าผมจะมีอะไรกับผู้ชายผมต้องเป็นฝ่ายรุกสิ จะเป็นฝ่ายรับไม่ได้

 

          พี่มันนั่นแหละต้องเป็นเมียผม!!!

 

          “

 

          “ผมไม่ได้ชอบผู้ชายนะ” ผมร้องบอกออกไป ไอ้พี่คลาสเตอร์หยุดการกระทำและเงยหน้าขึ้นมามองผม

 

          “แล้วมึงอยากลองมีเซ็กส์กับผู้ชายไหมล่ะ?”

 

          “ก็เคยอยากลองนะ แต่ผมต้องเป็นฝ่ายรุกเท่านั้น” ผมบอก

 

          “ได้! งั้นเรามาดูกันว่าใครทำให้อีกฝ่ายลงไปนอนใต้ร่างได้ก่อนคนนั้นจะได้เป็นฝ่ายรุก”

 

          “งั้นก็มาลองดูกัน พี่เตรียมเสียประตูหลังให้ผมได้เลย” ผมพูดอย่างมั่นใจสุดๆ ส่วนไอ้พี่คลาสเตอร์ก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์สุดๆ

 

          ศึกชิงศักดิ์ศรีความเป็นชายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น!!

 

          มาดูกันว่าใครจะเสียประตูหลังให้ใคร? และแน่นอนไอ้พี่คลาสเตอร์ต้องเสียให้ไอ้แวร์วูฟคนนี้แน่นอน ฮ่าๆ (มั่นใจในตัวเองสุดๆ)

 

          “หึหึ!” ไอ้พี่คลาสเตอร์หัวเราะหึหึในลำคอก่อนจะปล่อยให้ผมเป็นอิสระ แล้วหลังจากนั้นเราสองคนก็เริ่มนัวเนียกันใหม่ ผลัดกันอยู่บนล่างสลับกันไปมา  

 

          อื้อออออ~ จะว่าไปไอ้พี่คลาสเตอร์จูบเก่งชะมัด ทำเอาร่างกายผมอ่อนระทวยไปหมด แต่อย่าคิดนะว่าแค่นี้จะทำให้ไอ้แวร์วูฟยอมเสียประตูหลังให้ ผมจูบตอบพี่มันอย่างไม่มีใครยอมใคร จูบของเราสองคนมันทั้งดูดดื่มและเร้าร้อนสุดๆ และเมื่อเห็นว่าไอ้พี่คลาสเตอร์กำลังเคลิ้มกับจูบที่ผมมอบให้ผมก็ใช้จังหวะนี้ขึ้นคร่อมร่างพี่มันทันที และบัดนี้พี่มันก็ลงไปนอนใต้ร่างของผม ฮ่าๆ  

 

          “พี่เสร็จผมล่ะ” ผมยิ้มกริ่มอย่างผู้มีชัย พร้อมกับถอดเสื้อพี่มันออกจนเผยให้เห็นหน้าอกแกร่งและซิกแพ็คกำยำ ว่าแต่ว่าทำไมไอ้พี่คลาสเตอร์ดูไม่สะทกสะท้านที่จะเสียประตูหลังให้ผมเลยอ่ะ

 

          ผมมองไปที่เรือนร่างพี่มันอีกครั้งก่อนจะก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอและเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ

 

          “อ่าส์~” ไอ้พี่คลาสเตอร์เปล่งเสียงครางต่ำออกมาเมื่อผมขบเม้มหนักๆที่หัวนมทั้งสองข้างจนแข็งเป็นไต ผมรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังพองโตขึ้นมาจากเป้ากางเกงที่ผมกำลังนั่งทับอยู่ มันทำให้ผมรู้สึกหวาบหวามแปลกๆ ร่างกายผมอยู่ๆก็ร้อนรุ่ม อ่อนระทวยไปหมด  

 

          “เฮ้ย!” และจังหวะนั่นเองไอ้พี่คลาสเตอร์ก็พลิกร่างผมให้ลงไปนอนราบบนเตียงได้อย่างง่ายดาย

 

          “หึ! มึงต่างหากที่ต้องเสียประตูหลังให้กู”

 

           อ๊ากกกกกกกกกกกก! ไม่จริง

 

          ผมพยายามจะพลิกร่างไอ้พี่คลาสเตอร์ให้ลงไปนอนราบบนเตียง แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะไอ้พี่คลาสเตอร์แมร่งตัวใหญ่และแรงเยอะกว่าผมหลายเท่า   

 

          “อะ อื้อออ~” หลังจากที่ดึงเสื้ออกจากร่างกายผมได้ไอ้พี่คลาสเตอร์ก็มองมายังร่างกายขาวๆของผมด้วยสายตาที่ดูหื่นกระหายสุดๆก่อนจะก้มลงมาซุกไซร้ซอกคอผมและเลื่อนต่ำลงมายังบ่า ไหล่และมาหยุดอยู่ที่หัวนมทั้งสองข้าง นั่นทำให้เรียกเสียงครางกระเส่าจากผมได้ทันที และระหว่างนั้นมือหนาของไอ้พี่คลาสเตอร์ก็จัดการดึงกางเกงของผมออกพร้อมกับซับในตัวบางลงไปไว้ยังปลายเท้า ทำไมพี่มันถึงได้ช่ำชองจังว่ะ

 

          หลังจากที่กางเกงถูกถอดออกน้องชายขนาดชายไทยของผมก็ดีดผงาดขึ้นมาอย่างรู้งาน ร่างกายของผมทั้งร่างไร้สิ่งปกปิด ไอ้พี่คลาสเตอร์จ้องมองร่างกายของผมจากหัวจรดเท้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์สุดๆ ส่วนผมก็ได้แต่เบือนหน้าหนีด้วยความอับอาย นี่ผมจะต้องมาเป็นรับให้พี่มันจริงๆเหรอ -////-   

 

          “อ๊ะ พะ พี่ ดะ เดียว” ผมร้องห้ามน้ำเสียงกระตุกกระตักเมื่อเห็นไอ้พี่คลาสเตอร์กำลังจะถอดกางเกงของตัวเองออกบ้าง ตอนนี้ใจของผมมันเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลย ผมรู้สึกยังไม่พร้อมที่จะเสียประตูหลัง

 

          “มีไร?”  

 

          “ครั้งแรกมันเจ็บไหมอ่ะ? เดี๋ยวผมขอตัวโทรไปถามเพื่อนก่อนนะ” ว่าแล้วผมก็รีบปรี่ลงจากเตียงแต่ก็ถูกมือหนาไอ้พี่คลาสเตอร์จับกดไว้ให้นอนบนเตียง     

 

          “มึงจะไปไหน?” ทำไมต้องถามเสียงเข้มด้วยอ่ะ

 

          “ไปโทรถามเพื่อน อยากรู้ว่าครั้งแรกมันเจ็บไหม?” ผมตอบเสียงอ่อยๆ ให้ตายเถอะ! เกิดมาแวร์วูฟเคยพูดเสียงอ่อยๆแบบนี้ซะที่ไหนกัน

 

          “ไม่ต้องโทรถามหรอก กูบอกให้ก็ได้ว่าครั้งแรกอ่ะมันเจ็บมาก บางทีอาจจะทำให้ช่องทางฉีกขาดและมีเลือดไหลออกมาก็ได้” ไอ้พี่ก้มลงมากระซิบข้างๆหูผมเสียงเย็นๆนั่นทำเอาผมรู้สึกกลัวขึ้นมา

 

          “”  

 

 

          “แต่มึงไม่ต้องห่วงนะ กูจะทำให้มึงเจ็บน้อยที่สุด”

 

 

 

***หากไรท์พิมผิด พิมตก สะกดผิด ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ 

เดี๋ยวมาแก้ให้ทีหลังค่ะ***

 

 

********************

(ติดตามตอนต่อไป)

#

อ่านแล้วก็ช่วย 'เม้น+โหวต' เป็นกำลังใจด้วยนะคะ   

1 เม้น 1 กำลังใจ จุ๊บบ~

#

******************** 

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/908077191.gifสวัสดีแฟนๆที่ติดตามนิยายของไรท์ทุกคนนะคะ

 

 

ถ้ามีอะไรจะพูดคุยหรือสอบถาม

สามารถทักเข้ามาคุยกันได้ที่เพจได้เลยน๊าาา 

เพจของไรท์มีชื่อว่า SuuGaa นะคะ

# 

 
#ผลงานทั้งหมดของไรท์ 
[ตีพิมพ์กับ สนพ.บ้านวายบุ๊ค] U&Me เป็นแฟนกับฉัน นี่คือคำสั่ง (แวมไพร์ & อิมเมจ) + (คลาสเตอร์ & แวร์วูฟ) [จบแล้ว]
[ตีพิมพ์กับ สนพ.Licht Publishing] รักวายวาย...ฉบับผู้ชาย SO HOT! (ธนู & ปราชญ์) [จบแล้ว]
[ตีพิมพ์กับ สนพ.Licht Publishing] Because you are my love เพราะคุณคือความรักของผม (ไททัช & คาราเมล)  [จบแล้ว]
[ตีพิมพ์กับ สนพ. Lavender Publishing] The merchants will love #พ่อค้าส้มตำหล่อ...บอกต่อให้รู้ว่ารัก (ปราณภพ & เนวา) [จบแล้ว]
It’s Love กว่าที่จะรู้ว่ารัก (ขอบคุณ & ภีมภัทร์) [ยังไม่จบ]
  
ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Kikucow00005.gif
 
 
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น